Ervaring met mijn vader aan het einde van zijn lange leven

Ik heb helaas niet veel van zijn gezelschap mogen genieten tijdens mijn leven en hij kreeg niet de kans om mij op te voeden, omdat hij uit mijn leven vertrok toen ik 3 jaar oud was. Toen ik 43 jaar was zag ik hem terug, nadat ikzelf met hem opnieuw contact had gezocht. In de jaren die volgden zag ik hem ongeveer twee keer paar jaar. De eerste keer kwam hij naar mijn huis met zijn toenmalige vriendin. Hij ontmoette toen ook mijn vier kinderen, die toen nog klein waren. Daarna sprak hij een keer met mij af in een restaurant. Hij wilde mij toen zijn versie van het verhaal uitleggen omtrent de reden van de scheiding van mijn moeder. In de jaren daarop zocht ik hem steeds op in zijn flat in Heerlen. Ik vertelde hem ook mijn levensverhaal. Hij stelde er geen prijs op dat ik één of meer van mijn kinderen meenam bij mijn bezoeken. Wel kwam ik een tijdlang met mijn tweede man, een enorme prater die veel van de aandacht voor zichzelf opeiste. Ik ging ook vaak alleen met de trein of met mijn auto. Ik voelde me destijds in de regel warm onthaald door zowel mijn vader als zijn vriendin.

Later kwam daar verandering in. Zijn vriendin kreeg steeds meer gezondheidsklachten en beiden werden een dagje ouder. Mijn vader werd steeds stiller tijdens mijn bezoeken. Ik maakte de bezoeken niet te lang, ondanks de lange reis die ik ervoor moest maken, om mijn vader niet te veel te vermoeien. De laatste jaren kreeg ik steeds meer bij mijn vertrek na een bezoek het gevoel dat ik mijn vader niet of nauwelijks had gesproken. Zijn vriendin was vooral aan het woord en het ging in de regel hoofdzakelijk over haar en haar ziektes. Af en toe kreeg ik de indruk dat ze mijn vader maar lastig en saai vond en dat zij hem niet respecteerde. Dat deed me verdriet.

Ik zag dat mijn vader, die een eind van ons af zat terwijl zij tegen mij en mijn man aan het praten was, niet echt geïnteresseerd luisterde. Mogelijk verstond hij ook niet alles wat gezegd werd of had hij haar verhalen al te vaak moeten aanhoren. Eenmaal viel hij zelfs in slaap terwijl zij met ons aan het praten was. Ik vond dat zo sneu dat ik stilletjes vertrok en zei: ‘maak hem maar niet wakker voor een afscheid’.

Als ik belde kreeg ik nooit mijn vader aan de lijn maar alleen zijn vriendin. Via haar moest ik dan horen hoe het met mijn vader was. Volgens haar zou hij aan het dementeren zijn. Maar vooral moest ik ook via de telefoon aanhoren hoe het met haar was. Uit respect en meegevoel hoorde ik haar aan. Achteraf heb ik spijt dat ik niet wat flinker was en haar gewoon zei dat ik mijn vader wilde spreken. In de regel hing ik op na een lang gesprek met haar zonder een woord met mijn vader gewisseld te hebben.

De enkele keren dat zij niet bij hem was als ik belde en ik dus mijn vader zelf sprak, viel me op hoe jong zijn stem nog klonk en hoe helder hij was. In mijn ogen was mijn vader verre ven dement, zoals ook werd geconstateerd door zijn huisarts (zoals ik achteraf heb gehoord).

Hij was wel vergeetachtiger geworden naarmate hij ouder werd. Zo wist hij bijvoorbeeld niet meer dat ik kinderen had. En dat hij dat niet wist, dat wist ik weer niet.

Tot zijn buurvrouw in zijn leven kwam. Zij was de laatste jaren van zijn leven actief betrokken bij hem. Het begon ermee dat zij zijn huis schoonmaakte en zijn vriendin naar het ziekenhuis bracht, wanneer zij daar afspraken had. Na een fikse ruzie werd de relatie met zijn vriendin definitief verbroken. (Met haar heeft hij overigens nooit een liefdesrelatie had gehad zoals ik pas later vernam, maar een zuiver zakelijke overeenkomst. Vandaar de kilte die ik ervoer van haar tegenover hem in al die jaren, zoals ik achteraf begrijp!

De buurvrouw heeft in de laatste maanden van zijn leven heel erg haar best gedaan om de relatie van mijn vader met mij nieuw leven in te blazen. Zij belde me direct na het vertrek van zijn vriendin om me op de hoogte te stellen van het wel en wee van mijn vader en bleef dat ook doen tot zijn dood. Van het begin dat ik haar ken tot nu toe is zij bijzonder open en eerlijk in haar doen en laten en dat van de mensen om haar heen. Ook vroeg zij belangstellend naar mij en zij was verbaasd te horen dat ik kinderen had. Daar was kennelijk nooit over gesproken noch door mijn vader noch door zijn vriendin. Kennelijk had de buurvrouw mij opgezocht op internet en gezien dat ik ook weleens filmpjes heb geplaatst op You Tube. Op één van de avonden dat mijn vader bij haar kwam eten, altijd klokslag zes uur zoals hij dat wenste, liet zij mijn vader een filmpje zien van mij en mijn kinderen. Mijn vader was helemaal ontroerd en begon te huilen toen hij dat filmpje zag. Hij wist helemaal niet dat ik kinderen had en ook niet dat deze modern eruit zagen. Hij dacht dat ik in een djellaba met een hoofddoek rondliep thuis.

 mijn vader kijkt hier op de pc van zijn buren naar het filmpje van mij en mijn kinderen.

mijn vader kijkt hier op de pc van zijn buren naar het filmpje van mij en mijn kinderen.

en naar dit filmpje keek hij:

In de tijd erna was het contact met mijn vader anders dan ooit tevoren. Hij belde me een keer, iets wat hij maar een paar keer eerder in mijn leven heeft gedaan (dat was eerst om me te vertellen dat mijn stiefvader was overleden, wat ik niet wist! En later om me te waarschuwen voor het accepteren van de ‘erfenis’ van mijn stiefvader. ‘Hij heeft je willen ruïneren’ waarschuwde mijn vader me toen en dat bleek waar te zijn. Dus op heel cruciale momenten in mijn leven was mijn vader er voor me en dat zal ik nooit vergeten en daarom weet ik dat hij van me hield en bezorgd was).

Mijn vader was een zorgzame man. Hij kreeg niet de kans om voor zijn kinderen te zorgen. Alles wat hij wilde in het leven was een maatje, iemand om van te houden. Daarin is hij vaak teleurgesteld. Zozeer dat hij de laatste dertig jaar van zijn leven dacht vriendschap te moeten kopen. Terwijl hij een man is die het waard is om bemind te worden om wie hij is!  Hij is altijd trouw geweest en bezorgd om degene met wie hij was. Tot de laatste dag dat hij met zijn vriendin was wilde hij niet degene zijn die een einde maakte aan een vriendschap die al lang niet meer was wat het geweest was, omdat hij bezorgd was om haar toekomst en materiële welzijn. Tot zijzelf wegging, waarna hij een gevoel van opluchting ervoer.

Tegen mij heeft hij nog gezegd op de één na laatste keer dat ik hem zag in het verpleeghuis. ‘Ik heb inderdaad ooit gezegd dat ik niets meer met je te maken wilde hebben, omdat je moslim was. Dat is waar. Maar ik heb dat nooit echt gemeend, hoor.’ Toen ik hem die woorden hoorde zeggen smolt mijn hart. Het verklaart voor mij zoveel. Bijvoorbeeld hoe het kon zijn dat mijn vader soms rare dingen zei als: ‘ik geloof niet in een bloedband’. Maar in zijn omhelzing en in heel zijn non-verbale gedrag voelde ik zoveel liefde. Ik geloof in deze liefde en geen sikkepit van de stoere woorden die hij bezigde om de bloedband af te zweren. In het allerlaatste deel van zijn leven weet ik dat hij die band met  mij wel gevoeld heeft. Ik heb hem nog kunnen zeggen dat ik van hem houd zag ook dat hij dat hoorde en dat hij me aankeek en dat maakt me heel gelukkig. Hij lijkt in grote vrede te zijn gestorven.

 mijn lieve overleden vader met een kleine glimlach. Moge hij voor altijd in het paradijs vertoeven.

mijn lieve sterk vermagerde, overleden vader met een kleine glimlach. Moge hij voor altijd in het paradijs vertoeven.

Nieuw schilderij

DSC_0046 (2)Deze foto wil Ahmad nu nageschilderd hebben. Ik vind de kleuren prachtig. Je moet van je onderwerp houden. Dus ik ga hem schilderen! Mijn hardboard staat al in de grondverf. Moet nog een dag drogen. Dan kan het feest beginnen.

Naar deze mooie, voor ons bijzonder inspirerende plek waren wij op weg toen ik mijn heup brak. Dus extra reden om dit plaatje, dat genomen is de eerste keer dat we daar waren, te willen schilderen. Ik zal er niet meer heen gaan…..Sweet memory.

Wil ik een reisje boeken?

De laatste tijd valt me op dat ik eigenlijk een heel tevreden mens ben. Mijn energiepeil is ook niet meer zo hoog als het  was toen ik jonger was en dat maakt me minder onrustig. Ik ben tevreden met de dagen zoals ze voortkabbelen in de herfst van ons leven.

‘Moeten we niet weer een reisje boeken?’ vroeg Ahmad me vanmorgen aan het ontbijt. Op dat moment beseft ik dat ik dat eigenlijk niet meer zo belangrijk vind. Ik ben eigenlijk doorgaans tevreden waar ik ben. De reislust die ik voelde toen ik heel jong was, voel ik al lang niet meer. Ik kan hier rustig een tijdlang, over de rand van ons balkon hangend, staren naar de vogels die in dit jaargetijde nog ijveriger dan anders heen en weer vliegen, elkaar het hof makend of zoekend naar nestmateriaal of hapjes voor hun jongen. Ik weet inmiddels waar mijn groep witte duiven met één donkere in hun midden woont. Ze hebben een huis, maar vliegen elke ochtend als groep uit op avontuur.

DSC_0045In Nederland geniet ik ook van vogeltjes die in mijn tuin komen eten. Door het gekras van de vele meeuwen heen hoor ik ook daar best ook nog ander getjilp van kleinere vogeltjes. Die vogelgeluiden stellen mij enorm gerust. Zij blijven hun instinct volgen en ijverig hun levenstaak volbrengen te midden van een wereld die brandt door onverstandig gebruik van grondstoffen en voedingsmiddelen. Een wereld waarin mensen elkaar afmaken om een handvol dollars. De onschuld van de nog levende dierpopulatie en van mensenkinderen stelt me gerust. Er is ook moois op deze wereld en daarvoor hoef je niet ver te reizen.

Reisje boeken? Ik schrik op uit mijn gepeins. Voor mijn oog der verbeelding zie ik overvolle afgelegen resorts die grote hoeveelheden afval dumpen in de hemelsblauwe zee. Mensen die in lange rijen staan voor musea, in kuitboeken door overvolle straatjes struinen, waar in talloze winkeltjes op een rij dezelfde toeristische waren worden aangeboden, vaak ‘made in Korea’. Daartussen de misère van bedelaars, die in het stof zittend een appel doen op het meegevoel van voorbijgangers. Wil ik een reisje boeken? Nee, eigenlijk niet.

Hoe mijn lieverd me fasciliteert

Ik heb dus als nieuwe hobby schilderen. Mijn eerste schilderij is af. Het moet nu twee maanden drogen en dan kan ik het conserveren met een vernislaag. Dat moet twee keer gebeuren en kan dan twee weken na elkaar.
Intussen heb ik alweer een idee voor een nieuw schilderij. Ik heb geleerd van mijn fouten bij het eerste schilderij. Ben alsnog best tevreden met het resultaat. Sommige plekken zijn nog natter dan andere en geven daardoor een raar effect.

Maar wat ik vooral wil zeggen in dit stukje is dat mijn lief mij zo geweldig helpt om het schilderwerk comfortabel te maken.’
Ik schilderde dus op een dunne plaat hardboard, die ik wel tevoren had geprepareerd met een grondlaag. Maar het ding van 50 bij 40 cm stond nogal wiebelig op mijn ezel. Ik merkte dat zelf nauwelijks. Maar Ahmad hoorde het arme dunne hardboard trillen onder het meedogenloze geroffel van mijn kwasten. Eenmaal viel de ezel zelfs, omdat ik de poten kennelijk niet zo stevig had vastgeschroefd. Ik zette het ding weer overeind en schilderde vrolijk voort.

20180411_210012

Nu heeft mijn vindingrijke klusser daar wat op bedacht. Mijn volgende op maat gezaagde hardboard plaat zit vastgeniet op een dikkere plank van geperst hout. Het ding staat volkomen stevig op de ezel nu. Dus daar zal niets kunnen misgaan.

Let ook op de functionele fotostandaard die hij al eerder voor me maakte. Reuze handig!

Let ook op de functionele fotostandaard die hij al eerder voor me maakte. Reuze handig!

En last but not least…..Voor het reinigen van mijn palet en messen heb ik niet één keer het gemene bijtmiddel terpentijn hoeven gebruiken. Want mijn hombre de campo weet ook hoe je zeep moet maken. Van 5 liter olijfolie die wij niet zo lekker vonden maakte hij het afgelopen jaar een flink aantal stukken ‘groene’ zeep. Met deze zeep en een gewoon schuursponsje maak ik palet en messen schoon.

zelfgemaakte natuurzeep

zelfgemaakte natuurzeep

Nadat ik de nog goede verf bewaard heb in een potje (omdat die nog kan dienst doen als mengverf). Kwasten maak ik niet schoon, maar veeg ik alleen af met wc papier en daarna tip ik ze in de lijnolie (advies van Carder).

Sjans

Sinds ik schilder kijk ik anders naar de dingen om me heen. Ik let meer op vormen en kleuren. Zo vind ik het bijvoorbeeld leuk als ik in een ruit of in een spiegel de reflectie zie van dingen. Laatst zat ik even op ons balkonnetje en toen zag ik, terwijl ik met mijn dochter video-belde ook mezelf op mijn telefoonschermpje. Ik vond het leuk achter mij de weerspiegeling te zien van lucht en wolken in onze glazen schuifdeur. Na het gesprek besloot ik een selfie van mezelf te maken met deze weerspiegeling van de wolkenlucht op de achtergrond.

Eigenlijk vond ik de selfie direct wel geslaagd. Ik vond dat ik er eerlijk op stond, zoals ik was, met al mijn rimpels. En toch best een aardige kop, dacht ik bij mezelf. Ik besloot hem te gaan gebruiken als profielfoto voor mijn whatsapp en ook als profielfoto in mijn facebookaccount.

Dat had vergaande gevolgen! Ik kreeg ineens een vijftal vriendschapsverzoeken. Normaal krijg ik die niet zo vaak. Meestal bevestig ik vriendschapsverzoeken. Ik vind het onaardig om mensen af te wijzen. Maar minder leuk vind ik het als mensen me dan via messenger gaan benaderen. Ik kreeg steeds meer vriendschapsverzoeken! Ik was gisteren even weggeweest en bij terugkomst zag ik dat ik 28 nieuwe vriendschapsverzoeken had gekregen. En intussen had ook ene Mourad uit Algerije geprobeerd mij te bellen via messenger. Hij had me ook ‘gepord’. Een andere nieuwe vriend vroeg zich af waar ik was en zei dat hij me wilde zien. ‘Wat is dat allemaal?’ vroeg Ahmad misnoegd. ‘Wat moeten die mannen allemaal van je? Ze denken zeker dat je nu vrij bent en dat je beschikbaar bent op de markt, nu wij niet meer samen op jouw profielfoto staan.’

Ik snapte er niets van. Waar kwam al deze belangstelling ineens vandaan. Ik weigerde alle 28 nieuwe vriendschapsverzoeken en haalde de messenger-app uit mijn telefoon. ‘Dan zal het rustiger zijn.’ Een paar uur later had ik er nog 12 vriendschapsverzoeken bij. ‘Ik ga alleen nog maar vriendschapsverzoeken aannemen van vrouwen,’ stelde ik Ahmad gerust. Er zat één vrouw tussen.

jongens, let op de trouwring. En nee, ik ben geen wanhopig vrouwtje op leeftijd dat een gigolo zoekt!

jongens, let op de trouwring. En nee, ik ben geen wanhopig vrouwtje op leeftijd dat een gigolo zoekt!

De volgende ochtend bij het ontwaken had ik nog 5 vriendschapsverzoeken. ‘Ik ga mijn foto veranderen,’ zei ik. En dat was ook het eerste wat ik deed vandaag. Ik heb een foto van drie jaar geleden van mij met Ahmad als profielfoto geplaatst nu (zie foto links).

 

Asesoría

Dat zijn bureau’s waar je in Spanje je administratieve rompslomp kunt laten doen.

Bijvoorbeeld het verkopen van je huis, het regelen van een begrafenis, enz. Zo ook kan je laten regelen dat je auto vanuit Nederland wordt ingevoerd en hier van een Spaans kenteken wordt voorzien.

Ik wilde eerst mijn auto terug naar Nederland rijden en dan hier een andere auto kopen als we terugkeren. Maar het bleek eenvoudiger te zijn mijn Nederlandse auto hier te laten. De invoerrechten voor een oude auto als de mijne vallen mee. Het overzetten op een Spaans kenteken kan alleen op naam van Ahmad, omdat hij hier ‘ingezetene’ is en ik niet. Dus moest ik de auto eerst op zijn naam zetten. We keken op internet hoe dat allemaal moest. En we kwamen daar niet uit. Ahmad had er zelfs een slapeloze nacht van.

‘Waarom onszelf nog langer pesten met al deze administratieve rompslomp,’ zei ik de  volgende morgen.’Laten we het overlaten aan de professionals! Laten we naar een asesoría gaan.’ En dat hebben we dus gedaan. We zijn naar de asesoría gewandeld die vanhier op loopafstand is. En het enige wat we hoefden te doen was een aantal formulieren ondertekenen. Morgen moeten we de auto laten zien aan een soort van controleur en we moeten de auto nog laten keuren. Maar dat hoeft gelukkig niet meer helemaal in Marbella. En de rest doet het meisje van de asesoría. Kost wel wat extra, maar om van de kopzorgen af te zijn is dit wel zijn geld waard. Ik ben zuinig, maar in dit soort zaken niet. Ingewikkelde zaken laat ik graag over aan professionals. Ahmad doet het liefst alles zelf, maar hij heeft zich in dit geval door mij laten overhalen.

Zo houden we meer tijd over voor andere dingen. Mijn schilderij is zo goed als af. Alleen nog een finishing touch. En Ahmad maakt een mooi lampje van gekleurd glas in lood. We spelen rummikub en dolen wat rond op internet. Ik zoek een ander autootje voor in Nederland. Bekijk reviews en ANWB testrapporten. Mijn oog is gevallen op deze Hyundai i10. Lijkt een goede in zijn zuinige soort. Ziet er dapper uit. Hyundai i10 phantom black

Nieuwe koranvertaling

Facebook heeft echt zijn nut, als je het op een bepaalde manier gebruikt. Je kan dingen te weten komen via vrienden en vrienden van vrienden en door posts te lezen in groepen waaraan je eventueel kan deelnemen.

Zo kwam ik laatst een leuk bericht tegen van een vrouw, die van een niet-moslima een mooie Engelse vertaling van de Koran had gekregen. De vertaler was Marmaduke Pickthall. Toevallig ook de eerste Koranvertaling die ik las in 1978. Ik kocht hem in een mooie uitgave bij boekhandel Wristers te Utrecht. Hij kostte me 144 gulden, maar dat kon me niet bommen. Zo gelukkig als een klein kind met een ijsje liep ik de winkel uit. Ik wist dat ik iets goeds in handen had.

En werkelijk, toen ik deze vertaling las, telkens in de eerste uurtjes voor zonsopgang, leek het of voor mij eindelijk alles op zijn plaats viel. Mijn godsbesef, dat ik al van kleins af aan had (ondanks negatieve opmerkingen van mijn atheïstische ouders) kreeg eindelijk een ‘stem’. Het lezen van deze Koranvertaling heeft ertoe geleid dat ik me zo snel mogelijk wilde bekeren tot de islam..

NB Ik heb nooit hetzelfde gevoel van herkenning beleefd bij het lezen van andere vertalingen, later in mijn leven. Ik heb me altijd voorgenomen Arabisch te leren om de Koran in zijn oorspronkelijke Arabische vorm te kunnen lezen, maar ik ben nooit verder gekomen dan het kunnen reciteren van de Arabische tekst in het Arabische alfabet (op zich wel leuk om te doen, maar het verhoogt natuurlijk niet je begrip van de inhoud van de tekst! Ik betreur het dat veel moslims ook niet meer doen met de ‘glorious Quran’ dan het heilige boek hardop te reciteren zonder kennis te nemen van de inhoud van de woorden. Het begrip en de interpretatie van de heilige tekst laten ze over aan imams en schriftgeleerden, met alle gevolgen van dien). Ik kocht een cursus Arabisch bij het NTI die nog altijd op een plank in mijn huis ligt te wachten om geopend te worden!

Ik schreef dit feitje over mijn bekering naar aanleiding van het lezen van deze vertaling in reactie op de post van deze vrouw op facebook. Zei erbij dat het in mijn ogen de beste vertaling was. Daarop reageerde weer een ander, die zei dat er volgens haar bescheiden mening een nog betere Engelse vertaling is nu. En zij gaf de volgende link naar een Koranvertaling in het Engels. Ik heb haar daar hartelijk voor bedankt. Het lijkt me inderdaad een goede vertaling. Elke vertaling is subjectief en door een vertaling heen spreekt altijd het hart van de vertaler. Veel Arabische woorden hebben meer dan één betekenis en dat maakt het niet gemakkelijker.

Vaak worden bij de inleiding van een Koranvertaling al dingen geschreven die enigszins duidelijk maken vanuit welke invalshoek de vertaler vertaalt (NB objectiviteit bestaat niet volgens mij!) en ook bij de uitleg van bepaalde delen van de tekst kan blijken hoe een vertaler de tekst interpreteert.

Maar de inleidende woorden bij deze vertaling bevallen mij al mateloos, omdat dit exact is zoals ik de Koran heb geïnterpreteerd. Er is maar één God, die wij moslims Allah noemen. Door de geschiedenis heen zijn er talloze profeten geweest, die geen andere taak hadden dan mensen te waarschuwen. Over een aantal van deze profeten wordt herhaaldelijk gesproken in de Koran. Islam is niets anders dan overgave aan God/Allah en heeft niets te maken met de hokjes waarin de diverse godsdiensten later door mensen zijn ingedeeld. Zoals mag blijken uit het volgende citaat uit de Koran zelf, waarmee deze Koranvertaling begint:

Surely, those who believe, those who are Jewish, the Christians, the converts; anyone who (1) believes in God, and (2) believes in the Hereafter, and (3) leads a righteous life, will receive their recompense from their Lord; they have nothing to fear, nor will they grieve. [ 2:62, 5:69 ]

En dan hier een ‘statement’ van de vertaler, waarmee ik het volledig eens ben. (Weg dus met godsdienststrijd!)

One Unified Religion for All the People All religions of the world—Judaism, Christianity, Islam, Hinduism, Buddhism, and others—have been severely corrupted through innovations, traditions, and the idolization of humans such as the prophets and the saints. God’s plan, as stated in the Old Testament (Malachi 3:1), the New Testament (Luke 17:22-36 & Matthew 24:27), and this Final Testament (3:81), calls for the sending of God’s Messenger of the Covenant after all the scriptures have been delivered. The main function of God’s Messenger of the Covenant is to purify the scriptures and unify them into one universal message to this world from the Creator and Sustainer of this world. This major scriptural prophecy has now been fulfilled. God’s Messenger of the Covenant has arrived, supported by overwhelming tangible proof (see Appendix Two). The purification and unification process has begun. God’s plan is supported by God’s invisible forces, and the enormous dimensions of this divine plan is manifest in the recent exposure of false religionists, and the removal of such anti-freedom barriers as the Berlin Wall, the Iron Curtain, and the bamboo curtain. Henceforth, there is only one religion acceptable to God—Submission. Anyone who submits to God and devotes the worship to God ALONE is a “Submitter.” Thus, one may be a Jewish Submitter, a Christian Submitter, a Buddhist Submitter, a Hindu Submitter, or a Muslim Submitter. (Rashad Khalifa, November, 1989)

En  zoals de Koran ook letterlijk zegt:

The only religion acceptable to God is Submission. [3:19] Anyone who seeks other than Submission as his religion, it will not be accepted from him and, in the Hereafter, he will be with the losers. [3:85]

De kop is eraf

Het staarde me een tijdlang aan. Het met een grondlaag geprepareerde stuk hardboard op mijn eenvoudige schildersezel. Erdoorheen schemerde gelukkig nog de tekening die ik maakte van ‘Ahmad en el campo’. Ik durfde eigenlijk niet te beginnen met het schilderwerk en het feit dat het even duurde voordat mijn ‘doek’ droog werd was een mooi excuus om het uit te stellen.

Maar gisteren ben ik dan toch begonnen…..met een enigszins sneller dan normaal kloppend hart. Ik probeerde me aanvankelijk te houden aan de regels van Carder die adviseert keurige rijtjes te maken van de diverse te gebruiken kleuren in oplopende tinten. Maar al schilderende verloor ik me in het moment en vergat ik de rijtjes.

Ik merkte dat het bij het schilderen aanmerkelijk moeilijker is om je hand stil te houden en rechte lijnen te trekken dan bij het tekenen. Mijn hand wilde van hot naar her slingeren. Het zoeken van de juiste kleur viel me mee. Het is verrassend om te merken dat kleuren niet zijn wat ze lijken. Bruin is bijvoorbeeld soms bijna roze. De reflectie van licht dat op kleuren schijnt verandert kleuren aanzienlijk. Ik was verbaasd op te merken dat kleuren op je doek heel anders zijn dan je ze ziet op je palet. Ik vertoonde uiteindelijk totaal geen systematiek meer in het mengen van de kleuren. Deed het op gevoel. Een beetje meer blauw, een beetje meer geel, enz. Hoe je ook mengt of kloddert met de kleuren, uiteindelijk vind je de kleur die je wil, een spannend proces en steeds weer verbazend anders dan je denkt.

Ik heb nu voorlopig dit:

20180403_112706Mijn palet is een rommeltje geworden en ook merkte ik dat verf hier erg snel uitdroogt. Heb het palet met veel moeite schoon geschrobd en gekeken op You Tube hoe je je palet hoort te reinigen. En hoe je je verf op het palet kan behoeden voor uitdrogen. Afdekken zodat er geen lucht bij komt? En een watje doordrenkt met kruidnagelolie ertussen leggen? Klopt dat, Theo?

IMG-20180403-WA0003