Cabo de gata

Onderweg stromende regen, afgewisseld door bleke zon achter wolkenpartijen. In Cabo de Gata direct zon. Het hotel oogt bijzonder strak en rechthoekig. Het is niet zo idyllisch en niet in Andalusische stijl gebouwd zoals de Barcelo in Isla Canela. Het strand viel enorm tegen. Keien langs de hele kustlijn en in het water grote rotsblokken. Dus daarheen gingen wel één keer om even te kijken maar hierna niet weer. Wat stranden betreft zijn we verwend en kritisch. De omgeving van het resort oogt aangelegd en steriel. Maar er zijn wel bijzonder veel palmbomen met een rijkdom aan dadels (nog niet rijp).

Palmen met op de achtergrond hotel Barcelo, komend vanaf het rotsige strand. Links in beeld een zeer verliefd jong paar....

Komend vanaf het strand……Palmen, rijk aan dadels, met op de achtergrond hotel Barcelo, . Links in beeld een zeer verliefd jong paar….

Toch hebben wij het naar ons zin en we gaan er hier natuurlijk wat van maken! Er is genoeg te zien in de omgeving. Bij het zwembad bij het hotel is het goed toeven en het water is heerlijk om in te zwemmen. Het is rustig, met weinig gasten. Nergens wachtrijen en voldoende stoelen overal. Er is een fitnessruimte met veel apparaten. Ja, zelfs is er Spa wellness, weliswaar tegen extra betaling, maar dat gaan we onszelf misschien ook gunnen. Het bed is twee bij twee en net zo lekker als wij gewend zijn in Barcelo. Het eten is voortreffelijk en gezond, evenals de eco-doucheproducten.

Bofferds

Ik besef het wel, hoor, dat wij nu een heel mooi leven hebben. We genieten hier en in Nederland. Hoeveel mensen hebben zo een leven? Echt niet veel en de meesten die dat wel hebben zijn rijk. Wij zijn niet rijk, maar wel rijk qua levensomstandigheden met een stekje hier en een stekje daar.

DSC04216-001

Het weer is nog steeds onbestendig, maar de laatste dagen is er meer zon te zien en bezochten we dan ook de stranden. We kunnen daarbij kiezen uit het strand van Torremolinos, dat uitgestrekt is en bestaat uit (aangelegd) zand. Het prettige daar is dat er geen onverwachte stukken rots op de bodem liggen en dat je dus minder snel gewond zal raken bij hoge golven.

DSC04155-001

Het strand van Arroyo de Miel (Benalmadena) is gezelliger, maar ook wat gevaarlijker vanwege die rotsen onder water.

Vandaag kozen we voor het strand van Torremolinos. Het zeewater is heerlijk warm en helder. Op zondag zie je daar meer mensen met kinderen. Ik vind het altijd leuk om te kijken naar spelende kinderen.

Doet me denke naan het groepje van drie dat mijn drie jongste kinderen vroeger vormden....

Doet me denken aan het groepje van drie, dat mijn drie jongste kinderen vroeger vormden….

Morgen gaan we met vakantie! Jawel, alsof we het hier nog niet leuk genoeg hebben! We gaan voor 6 nachten in een hotel van onze geliefde hotelketen Barcelo. Dit keer is de bestemming Cabo de Gata, een mooie plek bij het strand in de nabijheid van een natuurpark in de provincie Almeria, een mooie plek in Andalusië, ongeveer 285 km vanhier.

Word niet boos op mij dat ik het zo goed heb. Ik heb ook slechte tijden gekend en het is niet gezegd dat die niet ook weer gaan komen. Nu hebben wij het goed en wij genieten daar elke dag dankbaar van. Het is daarbij fijn dat het goed gaat met onze kinderen, zodat we daarover geen zorgen hebben. En dat wij het samen heel gezellig hebben. Het is één grote honeymoon :-) Niet nijdig worden. Ik gun een ieder dit geluk.

Flamenco oriental esencia

Zo heette de voorstelling, die wij gisteren bezochten. Vond ik het eerst jammer dat het niet in de open lucht plaatsvond, achteraf was dat eigenlijk best prettig. We hadden een heerlijke stoel op de vierde rij en er heerste een aangename temperatuur, dankzij de airconditioning. Buiten was het zelfs na middernacht nog drukkend heet.

Het naar binnen gaan van het publiek gaat in Spanje heel duidelijk anders dan in de wat noordelijkere landen. Hier geen zwijgend naar binnen schuifelen, zoals je dat kan meemaken in bijvoorbeeld Nederland. Nee, we gingen in een lange rij twee trappen op om de zaal te bereiken onder een oorverdovend lawaai van staccato stemmen. Een bus vol met een schoolklas is er niets bij. Wat een stemgeluid komt er uit al die kelen. Mensen hebben hier over het algemeen weinig bas in in hun stem, lijken te praten vanuit een hoge borstademhaling met een enorm volume. Ik liet het gelaten over me heen gaan. Ik was waarschijnlijk de enige ‘buitenlander’.

Het zoeken van ieders plaats had ook nog wat voeten in de aarde. Uiteraard correspondeerden de plaatsen in deze zaal niet met de stoelnummers die een ieder op zijn biljet had staan en die gebaseerd waren op de stoelverdeling in ‘el porton’. Maar na een hoop gedoe en geschreeuw over en weer had een ieder tenslotte toch een plek. De ‘notabelen’, mensen van de politieke partijen alhier, hadden een plaats op de eerste drie rijen. En ongeveer een uur na de geplande tijd begon de voorstelling. Ik had mijn camera in aanslag.

De filmbeelden die ik aan elkaar plakte vormen een vrij lange video. Wie geduld heeft kan ernaar kijken. Ik maakte het filmpje vooral voor mezelf als herinnering. Voor mij was de flamenco-ballerina in het blauw (die helaas slechts één dans deed, samen met de buikdanseres) de ster van de show. Je ziet haar verder in beeld met een percussie-instrument in donkere kleding. De buikdanseres vond ik in het begin ook heel goed, maar toen ze verder in  de hele show naar mijn mening te veel in beeld kwam en ook nogal in herhaling viel met haar bewegingen, vond ik het wat irritant worden en kreeg ik de neiging te denken: ‘ga jij eens opzij’.

Na afloop bleek dat zij ‘la directora’ was van het spektakel. Ze had zichzelf daarin een erg centrale rol toebedeeld. Ik miste bij haar een gevoel van ‘bezieling’ en enige connectie met de muziek. Ik zag die bezieling wel bij de muzikanten en de zangeressen. Vooral bij de zangeres die links in de groep zit. De andere zangeres heb ik weggelaten in deze film. Zij was in mijn ogen minder ‘natuurlijk’.

Kritisch ben ik, nietwaar? Ahmad was het wel met me eens 😉 We hadden al met al een fijne avond.

Instabiel

Dat is het weer hier. Hoewel de temperatuur aangenaam warm blijft (hempie-weer) is het weer daarbij heel veranderlijk. De ene dag kunnen we genieten van strandweer en de andere dag is het grotendeels bewolkt bij een vochtig aandoende hitte. Vannacht onweerde het bovendien en viel er even een flinke bui. Maar dat is niets vergeleken bij de wolkbreuk die heeft plaatsgevonden in Ronda, ongeveer 80 km hiervandaan. Het heeft daar voor enorme overlast gezorgd.

Hoewel het weer niet zo lekker is als we gewend zijn in de maand september, mogen we alsnog van geluk spreken dat het noodweer ons bespaard is gebleven. Op de bovenstaande plattegrond is goed te zien dat Alhaurin de la Torre tot op heden deze natte dans ontsprongen is.

Vanavond gaat de flamenco-voorstelling door, maar helaas niet in de open lucht, wat ik jammer vind. Flamenco komt naar mijn mening het beste tot zijn recht in de open lucht. Maar dat gaat niet gebeuren. De voorstelling zal plaatsvinden in een theater hier in het dorp. Beelden en geluid van het spektakel zullen wellicht volgen……

Mediteren

Het viel, zoals altijd weer, heel erg mee. Het eten was heerlijk. Nati herhaalde wel drie of vier keer hoe lekker zij het eten vond. We hadden ook geluk met het weer. Bij een heel aangename temperatuur konden wij tot 24 uur (toen zij moest vertrekken vanwege ‘zeer vroeg weer op moeten’) heerlijk eten en natafelen op ons terras. Ik zag aan haar dat zij het echt naar haar zin had en enorm op haar gemak was.

Ze kletste honderd uit, met name over de zoektocht naar haar eigen functioneren. Al bij het binnenkomen vroeg zij mij of ik hield van mediteren. Ik antwoordde daar in eerste instantie een beetje afwijzend op. Ik heb nog de verse herinnering aan de enigszins geforceerde yogalessen van Mari Carmen, waarbij we verplicht werden elkaar eens in de maand te masseren volgens de Reiki werkwijze. Ik heb daar niets mee, evenmin als met mindfulness, waar nu zoveel mensen de mond vol van hebben. De lessen van Mari Carmen zijn vanzelf beëindigd toen zij haar studio kwijt raakte na een vervelende echtscheiding. Wij komen haar nog weleens tegen in het dorp en dan praten we even heel hartelijk met elkaar, maar daar blijft het bij.

Maar Nati heeft het over een ander soort meditatie, zoals later bleek. Zij is toevallig via een kennis in aanraking gekomen met een man die in zijn huis wekelijks gedurende een uur meditatie-bijeenkomsten houdt. De ruimte waarin dat gebeurt zou heel speciaal zijn, omdat in deze ruimte al gedurende 20 jaar gemediteerd wordt door mensen van allerlei gezindten. Deze man zelf neemt daarin wel de leiding, maar vraagt daarvoor geen geld. Toen Nati dit vertelde was mijn interesse gewekt. De handel in spiritualiteit heeft mij altijd tegengestaan en het feit dat deze shiatsu-meester zijn meditatie-bijeenkomsten gratis laat plaatsvinden vind ik heel bijzonder. (Het doet mij denken aan de nu overleden sheikh Nazim, die jarenlang mensen van over de hele wereld gratis in en om zijn nederige woning in Levke (Cyprus) liet bivakkeren. Mensen kwamen bij hem om hun geestelijke batterij op te laden en niemand ging wat dat betreft ooit met lege handen naar huis.)

Naast de wekelijkse meditatie in de avond van een uur is er eens in de maand een meditatie in de ochtend, die vier uur duurt. Mensen zijn dan ook welkom en een ieder brengt dan in de regel wat te eten mee voor het ontbijt.

Nadat Nati dit had uitgelegd, vertelde zij hoe goed deze meditatie-bijeenkomsten haar al gedaan hebben tot op heden. Ze gaf concrete voorbeelden hoe haar denken en voelen was veranderd.

Het was interessant om op dit niveau met haar te kletsen. Zij vond het ook leuk om met ons haar spirituele zoektocht te kunnen delen. Mogelijk gaan wij ook een keer naar zo een meditatie-bijeenkomst. Een mens is nooit te oud om te leren…….

Eenmaal vertrokken kregen we nog een telefonisch berichtje van haar dat zij het zo fijn had gevonden om bij ons te zijn. Ik zei tegen Ahmad: ‘zeg haar dat zij hier altijd welkom is, ook als ze even pauze heeft tussen de taxiritjes door’.

Visite

We hebben hier eigenlijk geen vrienden. Wel maken we af en toe een praatje met mensen in onze straat of verder in het dorp. Men kent ons nu wel een beetje en er wordt gegroet over en weer. Maar echt kennissen die ook bij ons op bezoek komen hebben we nauwelijks. Dus buiten het bezoek van onze kinderen nu en dan leiden we hier een vrij geïsoleerd bestaan. Dat heeft zijn voordelen. Het geeft een soort rust. Lekker kneuteren met elkaar, ook al doen we zeker niet alles samen. Maar het geeft rust en gezelligheid om voortdurend in elkaars gezelschap te zijn. Het feit dat we daarbij in een atico (bovenwoning) wonen met helemaal geen inkijk van buitenaf maakt het wonen hier helemaal intiem en rustgevend.

Vandaag wordt deze rust enigszins verstoord en dat is eigenlijk mijn ‘schuld’. Zoals ik eerder vertelde hebben wij een goede relatie met onze vaste taxichauffeuse. Het is een leuke vrouw, met wie je kunt praten over uiteenlopende onderwerpen.

Ahmad kent haar nog beter dan ik, omdat hij in juli alleen naar Spanje is geweest om zijn verjaardag te vieren met zijn kinderen. Toen heeft hij in de taxi echt goed met haar gesproken. Zij vindt het met name erg fijn dat zij met Ahmad heel gemakkelijk over emoties kan praten, iets wat zij mist bij andere Spaanse mannen. Nati, zo is haar naam, is een aantrekkelijke vrouw van rond de 40 jaar met een heel stoere uitstraling. Ze is lang van stuk en blond, hetgeen helemaal niet Spaans aandoet. Haar broer woont en werkt in Amsterdam. Zijzelf is afgestudeerd als architect, maar heeft in dat vak geen werk kunnen vinden. Haar vader was taxichauffeur en bij zijn pensioen heeft zij het werk van haar vader overgenomen. Kindjes of een man heeft zij niet. ‘Dat is helaas aan mij voorbij gegaan,’ zegt zij daar zelf over. Zij woont bij haar ouders.

Omdat Ahmad mij vertelde dat Nati het zo fijn vindt om met hem te kunnen praten, stelde ik voor dat we haar dan maar eens te eten moesten vragen. Ik vind haar zelf ook heel aardig, ook al kan ik haar rappe Spaans niet altijd goed verstaan. Het kost mij moeite de gesprekken te volgen. En zodoende nodigde Ahmad haar uit voor een avondmaaltijd (‘cena’). En dat gaat straks gebeuren.

Het gekke is dat ik altijd voorafgaande aan dat mensen bij mij komen eten nerveus ben. Ik haal me van alles in mijn hoofd. Zal het eten wel smaken? Hebben we wel voldoende gespreksstof? Blabla……..

Is het bezoek er eenmaal, dan verdwijnt deze angst meestal direct  en na afloop denk ik vaak ‘jammer dat ze weg zijn’ en ‘we moeten vaker mensen uitnodigen’. Maar voor alsnog ben ik dus ‘nervioso’. Altijd weer…

Ik heb lamskoteletjes, die ik vanmorgen al marineerde met o.a. balsemieke azijn en honing, alvast aangebakken en de kort voorgekookte krieltjes met schil liggen op een ovenschaal te wachten, bestrooid met rozemarijn en oregano en wat geplette knoflook in de schil. Ahmad maakt de sla. Vooraf krijgt ze een courgette-soepje (recept van Ahmad) en als toetje een stukje ijstaart. Ik hoop dat het eten gaat smaken. En dat het gezellig wordt.

Flamenco uitgesteld

We hadden het niet verwacht. Kan je zo een spektakel makkelijk uitstellen, met al die betrokkenen, zoals de sterren die zingen en dansen en de mensen die verantwoordelijk zijn voor het decor en het geluid? Maar dat bleek dus toch te kunnen.

Daar liepen we dan, met onze camera’s met opgeladen batterijen en ingesteld op ‘niet flitsen’. Aangekomen bij het porton zagen we al dat het nogal donker was in het culturele park. Het hek was dicht en ervoor stond een jonge vrouw met pen en papier in haar hand. Ze vertelde ons dat de voorstelling was uitgesteld naar vrijdag 14 augustus, op dezelfde tijd als vandaag. Een echtpaar dat iets voor ons was aangekomen was erg teleurgesteld. ‘We zijn van ver helemaal naar hier gekomen.’

Voor ons was het geen probleem. Wij wonen maar op 10 minuten afstand lopen van het porton. We liepen wat giechelig met onze paraplu weer naar huis in de zwoele avondlucht. Daarna aten we een ijsje uit de diepvries op ons terras om vervolgens vroeg ons bedje op te zoeken.

Vandaag is het wederom matig weer voor eventuele strandgangers. Een bewolkte lucht met af en toe een bui. De temperatuur is wel nog steeds aangenaam. ‘Korte broeken en hempie-weer’. Dus wat doen we dan op de in Spanje altijd wat suffe zondag? Lezen, achter de pc bezig zijn en andere indooractiviteiten….

Eten en koffie op het balkon…..Het kan echt veel slechter……

Flamenco y lluvia

Gisteren zaten we nog op ons favoriete strandje, waar we na een kopje koffie op het terras heerlijk in de schaduw van onze parasol zaten te lezen. Mijn boek was zo spannend dat ik geen zin had om in het water te gaan.

Vandaag zag Ahmad dat hij helemaal rood verbrand was. ‘Hoe heb je dat gedaan, in de schaduw?’ vroeg ik hem. Ikzelf ben niet verbrand, omdat ik mezelf van tevoren had ingesmeerd. Kennelijk kan je hier zelfs in de schaduw verbranden! Volgende keer ga ik Ahmad ook insmeren.

Hoe anders is het weer vandaag. We zitten hier in een herfstig donkere kamer, terwijl het buiten onweert en stortregent.

Vanavond hebben we een cultureel uitje gepland. Een flamenco-voorstelling in de open lucht. De kaartjes hebben we al gekocht. Ik ben benieuwd wat daarvan terecht gaat komen. De weersvoorspelling in mijn telefoon laat zien dat de lucht straks open zou moeten trekken. Ik ben heel benieuwd of dat ook gaat gebeuren. Ik houd jullie op de hoogte.

Fysio hier en daar

Ahmad heeft al een tijdje last van zijn rug. Een pijn die doortrekt van zijn onderrug naar zijn ‘edele delen’. Hij heeft dat sinds hij in Nederland een kast wit schilderde voor in de keuken.

De dokter doet weinig aan dat soort klachten. ‘Waarom ga je niet naar een fysiotherapeut?, stelde ik voor. Het duurde even om hem ervan te overtuigen zichzelf dat te gunnen. Het zit niet in zijn verzekeringspakket. Maar uiteindelijk maakte hij toch een afspraak, hier vlakbij in onze buurt. De fysiotherapeute, een knappe brunette met honingkleurige ogen, begreep direct de pijn die hij beschreef. Hier kost een eerste behandeling 30 euro. Daarna kan je vijf behandelingen krijgen voor 130 euro.

Vandaag was zijn eerste sessie. Er hoefde (anders dan in Nederland) niet veel administratie afgehandeld te worden alvorens begonnen werd. De fysiotherapeute ging direct aan het werk. Zij is een uur met hem bezig geweest. Heeft hem gemasseerd en oefeningen meegegeven. Ook prikte ze hem ergens met een naald. Het was een grondige behandeling en daarbij legde ze ook uit waar zijn pijn vandaan komt. Hij heeft bepaalde spieren te stijf belast en daardoor zijn er wat blokkades. Nu begrijpen wij dat ook beter. Hij stond bij het schilderen van die kast lange tijd, met een kromme rug over de tuintafel gebogen, te schilderen.

Ahmad is helemaal blij en opgelucht en hij gaat 14 september voor zijn volgende sessie. Hij wil dat ik ook een keer ga voor mijn heup. Misschien weet zij nog wat om mijn heupconditie nog verder te verbeteren. Ik wil dat best proberen.

Als ik de fysiotherapie hier vergelijk met die in Nederland, dan constateer ik dat er hier een stuk harder en langer gewerkt wordt voor die 30 piek. Want wat kreeg ik aan therapie in Nederland? Ik heb in totaal 5 minuten van de 9 sessies een lichte massage gehad voor de pijn als gevolg van de schroeven en het hematoom dat ik toen had. Ik vond dat heerlijk, maar het duurde zeer kort. Verder kreeg ik oefeningen te doen (op zich helemaal o.k.) voor daar en thuis. Dat was de eerste vier sessies. Daarna werd ik in de regel op de hometrainer (fiets en lopende band) gezet, terwijl de fysiotherapeut terugkeerde naar haar kamertje. De laatste sessie bestond uit alleen een gesprek met de therapeut, terwijl zij een kopje thee dronk. Voor niets had ik mijn verzekering duurder gemaakt van 9 naar 20 sessies, waarvan ik geen gebruik heb gemaakt. Ik ben redelijk hersteld ondanks het demotiverende commentaar van mijn fysiotherapeute (‘misschien moet je toch nog een operatie hebben voor een kunstheup’, ‘je been is nu eenmaal te veel naar binnen vast gezet’ en ‘de schroef steekt misschien wel te veel uit’).

Dus ja, ik ga wel een keer langs bij deze Spaanse deskundige met haar honingkleurige ogen. Misschien kan zij mij nog verder hebben met mijn revalidatie, die op mijn eigen kracht al heel aardig gelukt is.

Intussen ben ik alvast heel blij voor Ahmad, naar wiens lichaam nooit serieus is  gekeken door een fysiotherapeut. Hij heeft nooit gymnastiek gehad op school en werkte al vanaf heel jonge leeftijd met een krom ruggetje op het land. Olijven rapen en dan op een holletje met 50 kilo op zijn rug naar het depot, waar werd betaald volgens stukloon. In de bouw, in de brandende zon, hangend aan een brug, enz. Ik ben blij dat iemand hem helpt zijn houding te verbeteren en hem oefeningen geeft, die de pijn in zijn rug gaan verlichten.

Intento fallido

Vannacht gingen we nog slapen met een ventilator naast ons, in een poging wat koele wind te genereren. In de nacht zie ik, tussen al mijn spannende dromen door, Ahmad de ventilator uitzetten. Dan…..in de ochtend voel ik een koude wind stromen en merk ik dat ik in mijn slaap toch ons laken over me heen heb getrokken. Ook Ahmad zie ik onder het lakentje liggen. Er blaast een heel frisse wind door het raam, aangewakkerd door de open schuifdeur van het terras aan de andere kant. Het zal toch niet dat het ineens zowaar frisser dan fris is geworden!

Jawel! De wind is echt fris. Zo een wind waarvan je een snotneus kan krijgen. De ochtendtemperatuur op het terras wijst 20 graden aan in plaats van de normale 25 graden, die in de loop van de dag placht op te lopen naar 33 graden.

De wind wijzende heks op haar bezemsteel op het huis aan de overkant laat zien dat de wind is gedraaid van zuidoost naar noordwest. Hoera, de klamme hitte is voorbij!

Op de hometrainer geniet ik van de koele lucht die me later doet zweten dan de eerdere dagen.

Om niet te veel te vervallen in nerd-gedrag (‘we love our laptops’) gedurende te lange tijd gaan we na het middageten (de almuerza, bestaande uit een lekkere koude aardappelsalade met mayonaise) naar het strand.

Dit keer niet zwoegend van de hitte lopen we fier met onze stoeltjes en parasol naar de waterkant. En daar gebeurt wat we al hadden gevreesd. De parasol kan niet meedoen met de strandpret, want het waait te hard. De zee is rustiger bij deze wind, maar nodigt niet uit om erin te gaan, want……het is fris genoeg in deze wind om er niet in te willen.

We lezen in onze ereaders en af en toe kijk ik op om te zien hoe andere badgasten het ervan af brengen. Ik zie mannen dapper met houten rackets balletjes slaan, alsof ze geen hinder hebben van de wind. Mensen zitten te eten en drinken uit hun koelboxen, omdat ze dat nu eenmaal van plan waren. ‘We zijn nu hier en we zullen onze lol hebben’.

‘Zullen we naar huis gaan?’ vraagt Ahmad voorzichtig, als we een half uur ons best hebben gedaan van het lezen bij windkracht x te genieten. Ja, het lijkt me eigenlijk wel een goed idee. En daar gaan we dan weer. Gelukkig is het strand niet ver weg en en na een tussenstop bij de Aldi zijn we zo weer thuis…… 😉