Verandering in geloofsbeleving

Als ik, al verzamelende, mijn stukjes overlees over de jaren heen van 2011 tot 2018 zie ik hoe ik in mijn beleving  van het geloof sterk veranderd ben in de laatste jaren. Ik denk dat het met name daarom interessant kan zijn voor anderen, moslims en niet moslims om ze te lezen. Dus ja, ik ga proberen deze bundeling van overpeinzingen e.d. uit te geven. Er zal waarschijnlijk geen voorwoord in komen, maar wel een nabeschouwing.

Lekker bezig

Terwijl ik bezig ben al mijn berichtjes in dit weblog over Islam van december 2011 tot op heden, compleet met de reacties van lezers daarop, te bundelen in chronologische volgorde in een word-document, is Ahmad bezig geweest met zijn glas in lood werkstukjes. Hij wordt er steeds bedrevener in. Al zijn werkstukken zijn prachtig en staaltjes van vakmanschap en geduld. Ik ga er een pagina voor reserveren (hierboven in dit weblog).

In nog geen week tijd heeft hij van restjes glas twee heel mooie objecten gemaakt. Een servethouder een doosje voor mij.

IMG-20180519-WA0000

IMG-20180519-WA0001Ik vind beide heel mooi en inventief gemaakt en zeer goed gelukt. (Voor al zijn werk van begin tot eind, zie de pagina bovenin mijn weblog.)

Change of plans

Het gaat niet door. In het programma van de NTR over moslims van diverse sektarische richtingen, dat in oktober zal worden uitgezonden, zal je mij niet gaan zien.

Ik vind het bij nader inzien onverantwoord voor mijzelf om zoiets privé’s als de wijze waarop ik de islam beleef te gaan delen met heel Nederland. Ik zie te veel risico’s  om iets dergelijks te gaan doen in deze tijd van tegenstellingen tussen moslims en niet moslims en moslims onderling.

Wat ik wel wil doen voor de ‘goede zaak’ is al mijn  stukjes over islam die ik heb geschreven vanaf het begin in dit weblog tot op heden te gaan bundelen. Die wil ik dan proberen uit te geven onder een pseudoniem. Voor geïnteresseerde mede-moslims mogelijk een boekje met punten van herkenning en voor de niet moslim die geïnteresseerd is in de motivatie van een bekeerling mogelijk informatief.

Facebookvriendschappen en de gevolgen

Een meisje met een hoofddoek doet mij een vriendschapsverzoek. Ik accepteer. Ik ken haar niet, maar denk dat het mogelijk iemand is uit één van de korangroepen waarin ik  zit.

Dan zie ik staan dat iemand via messenger contact met mij zoekt (ik heb messenger uitgeschakeld, maar dan kan je nog wel desgewenst zien of er berichten zijn). Het is de nieuw facebookvriendin en ik kijk even welk bericht zij gestuurd heeft.

Ze is tv-programmamaker en wil mij spreken over een programma dat zij wil gaan maken. Dit naar aanleiding van het feit dat zij (eigenlijk heel toevallig) in mijn weblog heeft zitten lezen. In de avond bel ik haar.

Ze wil een programma maken over diverse moslims van verschillende ‘richtingen’. Sunni moslims, shia moslims, soefi moslims, geboren moslims, bekeerlingen. De moslims gaan gedurende 10 dagen met elkaar in één huis wonen, met elkaar eten en boodschappen doen. Daarbij zullen zij gesprekken hebben over hun leven en geloof. De gesprekken zullen worden opgenomen en een maand later worden uitgezonden in een vierdelige serie van elk een half uur via de NTR (publieke omroep). De bedoeling van dit programma is te laten zien aan het tv-kijkend publiek dat moslims ook gewone mensen zijn met dezelfde levensvragen als een ieder. Zij wil bij die groep jonge moslims ook één ouder persoon zetten in dat huis en daarvoor vraagt ze mij. Wil ik dat?

Er gaan allerlei gedachten door me heen. 10 Dagen leven met jonge mensen die ik niet ken, ver van mijn man. Hoe gaan jonge mensen met misshien wel hoofddoeken en baarden aankijken tegen een Nederlandse vrouw van 67 jaar in een spijkerbroekie die zich ook moslim noemt?  Ik zal helemaal uit mijn ‘comfortzone’ worden gehaald. En het meest kwetsbare van mezelf, mijn geloof, ga ik delen met de Nederlandse televiesiekijker.

Maar aan de andere kant: het is wel een kans om mensen een ander en diverser gezicht van de islam te laten zien dan het grimmige gezicht van het salafisme dat nu overal zo nadrukkelijk naar voren komt. Moet ik dus mijn angst en huiver niet opzij zetten ten dienste van dit ‘hogere’ doel? Met dat doel heb ik toch ook alle stukjes geschreven over hoe ik de islam zie in mijn weblog en in het digitale bulletin ‘Republiek Allochtonië’. Laat ik niet laf zijn, maar nu ook ‘doorpakken’, nu ik de kans krijg een steentje bij te dragen aan meer begrip voor deze mooie en vredelievende godsdienst (zoals die in wezen is en hoort te zijn). Ik zeg dat ik even moet overleggen met mijn man.

Een aantal minuten later bel ik haar terug met de bevestiging dat ik wil meewerken. Met de kanttekening erbij dat als zij een ander persoon vindt die zij bij nader inzien toch geschikter vindt dan mij, dat zij dan mij gerust mag laten passeren. In de week nadat ik ben teruggekomen in Nederland zal de jonge programmamaakster met mij kennis komen maken.

Ik had een vrij onrustige nacht daarna. Het idee om op de voorgrond te treden voor een medium als tv met zo een beladen onderwerp maakt me behoorlijk onrustig. Ik neem aan dat dit voor de andere groepsleden ook wel zal gelden. Maar ik wil dapper zijn en deze hindernis nemen zoals ik alle voorgaande hindernissen in mijn leven nam.

Overmorgen ramadan

Hij staat weer voor de deur, de ramadan. Altijd vooraf een spannend gevoel. Een mooie maar soms ook zware maand.

‘Waar dient het toe om niet te eten en drinken  gedurende 17 uren, als je in de nacht toch weer gaat eten?’ vragen sommigen zich af. Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die nog nooit op die manier gevast heeft. Het is in ieder geval niet voor de lijn om af te vallen of iets dergelijks, want je eet immers wel, zij het op andere tijden dan je gewend bent.

Ik doe het nu sinds 1978 (enkele jaren nagelaten om redenen van ziek zijn of vanwege zwangerschap dan wel het zogen van mijn kinderen). Het gevoel dat je krijgt bij het vasten (en vasten breken) tijdens de ramadan is niet te beschrijven, maar moet je ervaren.

Zeker is in ieder geval dat het vasten helpt om je zelfcontrole te trainen: het negeren van een rommelende maag en het doorbreken van gewoonten die normaal gesproken houvast geven gedurende de dag. Je raakt daardoor in een andere gemoedstoestand dan je gewend bent en dat heeft verrassend genoeg een positief effect op bepaalde inzichten die je daardoor kan krijgen. Het is een maand van bezinning, zoals bij christenen en zelfs niet christenen vaak de tijd kan zijn rond kerst en oud en nieuw. Het is alsof je dan meer nadenkt over het leven en de wereld om je heen en het is alsof compassie voor anderen meer ruimte krijgt. Tijdens de dagen rond kerst en nieuw worden niet voor niets veel collectes gehouden voor goede doelen.

Datzelfde gebeurt ook tijdens de ramadan. Je wordt in die maand enerzijds op jezelf teruggeworpen, omdat de troost die eten of drinken kan bieden gedurende de dag uitblijft, maar anderzijds voel je je ook ‘omringd’, omdat je weet dat op de hele wereld andere moslims, net als jij, ook aan het vasten zijn. Voor veel moslims is het zelfs letterlijk een dagelijks feest van herkenning, omdat zij veelal bij het vasten breken elkaar opzoeken om het eten met elkaar te delen. Dat zijn voor die moslims dagelijks terugkerende gezellige avonden, waarin de familieband hechter wordt aangetrokken. Je zou het kunnen vergelijken met een dagelijks terugkerend kerstdiner.

Ikzelf heb die ervaring niet. Mijn familie was immers geen moslim. Ook mijn ex placht niet te vasten. Het is voor mij grotendeels een solitaire aangelegenheid geweest, op de jaren na dat sommige van mijn kinderen vrijwillig mee vastten. Nu geniet ik ervan dat ik het vasten samen met Ahmad kan doen. Maar hele dagen in de keuken staan om bijzondere lekkernijen te bereiden voor het vasten breken is nooit mijn ding geweest. Het ‘gewone’ eten is lekker genoeg! (maar Ahmad en ik zijn allebei ‘superkok’ al zeg ik het zelf 😉 )

De ramadan is een mooie tijd om in de Koran te lezen. Nog eens de hele tekst (een handleiding voor het leven) door te nemen. En het lichaam krijgt rust en wordt gezuiverd. Dat is wetenschappelijk bewezen. Zoals zoveel dingen die in de Koran worden voorgeschreven bewezen goed zijn voor het lichamelijk en geestelijk welzijn van de mens.

Moederdag

‘Fijne Moederdag’, appt een nieuw (op de heenweg in het vliegtuig) verkregen vriendin mij vanuit Amerika. Het is dan al middag en ik heb op dat moment eigenlijk niets gemerkt van Moederdag. Voor mij is het een gewone zondag, die ik hier in de regel als vrij saai ervaar. Ik houd er niet van als alles stil ligt en alles gesloten is. Op de radio alleen maar sport. Dat had ik al als kind. Ik zie graag activiteit om me heen. Vuilnismannen, bouwvakkers, wegwerkers, kinderen die naar school gaan, mensen die fris gewassen op weg zijn naar hun werk. Dat stelt mij gerust. ‘Dat de wereld blijft draaien. Er wordt aan gewerkt’. Niet dat slome van ‘op zondag moet je rusten’. Gelukkig is dat in mijn buurtje in Den Haag ook niet aan de hand op zondagen. Daar is altijd activiteit te zien.

In de avond besluit ik het zonnescherm op te trekken. Ik zie uit mijn ooghoek twee vogels vliegen, die me opvallen. Zijn het tortelduiven? Nee, ik zie iets op hun koppies dat op een kroontje lijkt. Zijn het hoppen? Werkelijk? Zie ik dat goed? Dan zie ik ze wegvliegen met hun gestreepte vleugels. Ja, het is een hop-echtpaar! Ik heb geen foto kunnen nemen en dat dondert ook niet. Ik ervaar het zien van deze zeldzame vogels als een cadeau, mijn moederdagcadeau. Was het zien van de hop (eerder in Sevilla en later hier) niet een voorteken van iets goeds dat daarna gebeurde? Ik durf het bijna niet te denken. Het was twee keer wel zo. Of het nu ook zo zal zijn weet ik niet, maar het zien van deze vogels maakt me ongelooflijk blij. Voor wie de hop niet kent: hier een beschrijving

Even later wordt ik gebeld door mijn twee dochters die bij elkaar zijn, zelf ook moeders. En raad eens wat. Die twee zijn een weekendje naar Maastricht geweest (gestuurd door hun mannen). Toen ze terugkwamen bleek de hele tuin van mijn jongste te zijn betegeld en aangelegd met planten door hun mannen, die zich het hele weekend het schompes hebben gewerkt. Wat een mooi moederdagcadeau voor mijn jongste. Ik word daar als moeder helemaal blij van.

Nog later belt ook mijn jongste zoon. ‘Sorry mam, dat ik zo laat bel’. ‘Helemaal niet sorry. Je hoefde niet te bellen. Een week geleden hebben jij en je vrouw me al een moederdag bezorgd door me 1000 veren in mijn reet te steken, door te zeggen wat een supermoeder en -mens ik zou zijn. Dat is meer dan genoeg.’

Moederdag, bullshit! Mijn kinderen laten me elke dag merken dat ze me waarderen en van me houden. En ik houd zielsveel van hen. Elke dag opnieuw.

Toch wel leuk dat ze me belden. 😉

Terugblikken

Het mag voor de lezer lijken dat ik terugkijk op een heftige jeugd en een heftig eerste huwelijk. Dat klopt. Maar het is niet alleen ‘kommer en kwel’ wat ik mij herinner.

Als ik terugkijk hoe het was in mijn jeugd, dan zie ik in ieder geval veel mooie natuur voor me. Voor mijn elfde wist ik nauwelijks wat een stad was.

Ik woonde de eerste jaren in Vught, waar wij kinderen toen nog de beschikking hadden over veel onontgonnen terrein om te spelen. Daarna woonde ik steeds op militaire vliegbases. Daar was het voor kinderen goed toeven, omdat daar altijd bossen waren om in te spelen. MiIitaire vliegvelden liggen in de regel vanuit de lucht verdekt opgesteld en dat betekent altijd in een bosrijke omgeving.

Er sprongen in de schemering eekhoorntjes en konijnen rond de verbouwde barak waarin we woonden op de vliegbasis Deelen. Achter mijn bed zat een luchtroostertje en vanuit mijn bed kon ik door het rooster in de muur heen kijken. Ik zag daarin een vogelnestje met daarin kale vogeltjes die met opengesperde snaveltjes aan het piepen waren. Van heel dichtbij kon ik naar ze gluren en zien hoe moeder vogel telkens kwam aanvliegen en de hongerige snaveltjes volpropte.

Er waren gelukkig nog geen mobiele telefoons en mijn toen al technische broer had een apparaatje gemaakt waarmee we naar elkaar seinden. Da dut da da da. Hij leerde dat op padvinderij en deelde die kennis met mij. Net als het leggen van vele soorten knopen en hoe een vuurtje aan te leggen.

Ik fietste met mijn vriendinnetje via een kortere route door het bos naar de lagere school in Schaarsbergen. Dat mocht eigenlijk niet, omdat het gevaarlijk zou zijn, omdat er ‘kinderlokkers verborgen konden zitten achter elk bosje’. Dat maakt het voor ons alleen maar spannender, net als het klimmen in bomen en klimmen in fabriekstorens via roestige trapsporten. Dat laatste vond ik trouwens wel doodeng, want ik heb hoogtevrees en die torens waren hoog!

In Duitsland woonden we op een vliegbasis met Franstalige en Engelstalige kinderen. Een school die verdeeld was in stukjes voor elke nationaliteit. Ik zat toen met drie klassen in één lokaal. Met mijn vriendinnetje klom ik op het dak van die school om daarop te gaan rolschaatsen in het weekend (het was zo lekker glad). Tot de concierge ons betrapte en het ons natuurlijk verbood.

Mijn kat Thomas liep met mij mee naar school en zat op me te wachten als ik uit school kwam op de vliegbasis Rheindahlen. Het mooie zwembad op de vliegbasis was gratis en je kon naar de film voor iets van 50 cent.

Tot mijn 11e jaar (toen we naar EIndhoven verhuisden) woonde ik ‘buiten’. En mijn leven speelde zich ook buiten af. We kwamen alleen thuis om te eten.

Natuurlijk was het lastig om steeds te verhuizen en uit een vertrouwde omgeving gehaald te worden en weer te moeten wennen aan een nieuwe school en weer nieuwe kinderen. Maar als constant gezelschap was daar mijn broer Hans, met wie ik veel speelde en veel lol had.

En dan de vakanties. Die waren spartaans, net als de ‘opvoedingsmethode’ van mijn  stiefvader. Maar ik zag wel elk jaar een maand lang ongerepte natuur, Overwegend bergen. Watervallen, fjorden, meren, snel stromende beken. Dat in een tijd dat lang niet iedereen zo ver weg ging met vakantie.

Dus…….’elk nadeel heb zijn voordeel’. Ik zag meer als kind en kwam in meer verschillende omgevingen dan de meeste andere kinderen in die  tijd. Dat heeft me ook gevormd en was een tegenwicht tegen het ‘brainwashen en wil breken’ dat mij als kind enigszins ‘uit model’ bracht en dat ik later in mezelf moest herstellen via ‘a long and winding road’. Maar geldt dat niet voor velen van ons?

Windows 10

Enkele jaren geleden werd iedere pc-gebruiker verrast met een icoontje rechts onderin het scherm, waarin je werd aangeboden je huidige Windows-versie gratis te updaten naar Windows 10. Ik deed dat toen, maar had daar direct spijt van, omdat deze Windows-versie op mij heel commercieel overkwam. Ik vind het sowieso lastig om afscheid te nemen van een voor mij vertrouwd scherm. Dus keerde ik terug naar mijn Windows 7 Ultimate. Toen kwam ik er overigens achter dat mijn versie van Windows 7 Ultimate (die ik n.b. legaal had dacht te hebben verkregen tegen betaling door mijn Windows Vista erdoor te laten vervangen in een pc-winkel) illegaal was. Ik kreeg een zwarte desktop en telkens rechts onderin de waarschuwing dat ik te maken had met een illegale versie. Gelukkig kon ik na veel geploeter om dit op te lossen de illegale versie ‘legaal’ maken door middel van een paar trucs die ik gevonden had via You Tube. Ik beschreef dat eerder hier in mijn weblog, in de hoop dat een ander met hetzelfde probleem hier wat aan kon hebben. Wat betreft deze 10 jaar oude laptop heb ik nu eigenlijk al jaren geen problemen meer en ik laat dat ook zo. Ik vind Windows 7 nog steeds een heel fijn programma en ik wil nog altijd geen Windows 10 op deze laptop.

Maar dat is niet het geval met mijn andere kleinere laptopje, de Sony Vayo. Dat ding doet de laatste tijd raar. Ahmad heeft geprobeerd het probleem op te lossen door er een andere Windows 7 op te zetten. Geen succes, want deze geeft een zwart scherm en ik ben mijn Windows Video Maker kwijt.

Dus dacht ik dat ik nu misschien weer naar de pc-winkel moet om de software te herstellen. Dit keer dan hopelijk wel met een legaal programma.

Eigenwijs als Ahmad en ik zijn, probeerden we toch dit probleem zelf op te lossen, omdat ik vanmorgen gek genoeg zag dat ‘de pc mij vanmorgen vroeg of ik wilde updaten naar Windows 10, omdat mijn windows 7 heel verouderd was’. Normaal gesproken zou ik dus zeggen: ‘liever niet’, maar nu is dat anders. Met deze laptop heb ik niets te verliezen. Dus heb ik vanmiddag volmondig ‘ja’ gezegd. En nu is de installatie van Windows 10 aan de gang op mijn kleine laptopje. Het verbaast me dat dit gratis gebeurt en nog wel via de officiële Microsoft website. Ik had begrepen dat dit al lang niet meer gratis is. Ik zal wel blij zijn als het straks gelukt is en ik met een kakelvers laptoppie naar NL kan afreizen. Dan kan deze oude maar trouwe Acer van 3,5 kilo (!) hier blijven.

Kan niet echt wennen aan Monique

Dat heb je ervan als je zo vaak je naam hebt veranderd. Zowel voornaam als achternaam. Een totale verwarring wat betreft waarin hem je identiteit zit. In ieder geval zit deze bij mij niet in hoe ik heet. Ook niet in ‘waar ik vandaan kom’. Na zoveel verhuizingen.

Ik voel me onderhand een ‘Shabnam’. Zo ziet Ahmad mij ook. Als Shabnam ben ik met mijn kinderen vanuit Utrecht naar Den Haag gevlucht. In Den Haag ben ik pas langzaam echt ‘mezelf’ geworden en in Den Haag voel ik me thuis vanaf het moment dat ik daar kwam te wonen.

Sorry vader, ….eigenlijk ben ik nu een Shabnam. Die naam voelt voor mij als gegoten, ook al heeft een ex, die niet goed voor mij was, deze naam ooit bedacht. Deze naam vertegenwoordigd mijn hele strijd in dit ‘leven van luctor et emergo’. Maar voor jou (vader) zal ik Monique blijven, omdat de tijd dat je van mijn moeder weg ging (64 jaar geleden) voor ons daarna is stil blijven staan. En ook voor mijn lieve familie Theunissen blijf ik Monique, de naam waaronder mijn vader mij heeft laten dopen (jawel!). O ja, en voor de mensen die mij nog hebben gekend als Monique blijf ik Monique.

Tekening is af

Het is voor mij niet mogelijk om twee keer hetzelfde te maken. Bijvoorbeeld twee keer eenzelfde stukje schrijven of eenzelfde mail sturen met dezelfde woorden: onmogelijk! Ik denk dat dit voor de meeste mensen zo is. Daarom is het altijd balen als je een mail of een geschreven stuk kwijt bent.

Hetzelfde geldt voor een tekening of ander werkstukje. Geen twee dingen zijn identiek. Ik tekende mezelf als kindje van 4 jaar opnieuw. Dit keer had ik de foto er niet bij (die is in Nederland). Ik moest hem natekenen van de eerdere tekening die ik dus kwijt ben, maar wel gefotografeerd heb. Hij is niet hetzelfde. Maar ik vind hem tekentechnisch beter. Qua uitdrukking vind ik de verloren tekening sterker. Meer kan ik er weer eens niet van maken….

het verloren zelfportret uit februari 2017

het verloren zelfportret uit februari 2017

zelfportret mei 2018

zelfportret mei 2018