Herinneringen aan helden uit het niets

https://myblufig.com/national-bank-of-malawi-payday-loan Sinds gisteren, dat was donderdag precies 3 weken na mijn operatie, begin ik me zowaar wat beter te voelen. Het eten lijkt eindelijk de darmen te passeren zonder veel pijn, zij het wel voorzichtig en in kleine porties gedoseerd. Ik heb nu door proberen en aanpassen ook beter in de gaten welk voedsel ik wel en niet kan verdragen. Ik tracht ook consequenter aan mijn 2 liter (!) vocht per dag te komen. Dat valt niet mee als je maag zo gekrompen is.

business plan for real estate investment Ik heb meer energie. Voelde ik me eerst zo slap dat ik in een winkel het liefst languit op de loopband wilde gaan liggen in plaats van te blijven staan, dat is nu een stuk minder…

https://howlclubhouse.com/pittsfield-ma-poker-players Ik bekeek de wereld van achter een glasplaat. Om mij heen gezonde, energieke mensen met een normale eetlust en spijsvertering en dan ik achter die glasplaat, zo alleen met mijn ongemak en pijn. Het leek zo eindeloos.

https://carbonviolence.org/play-real-money-poker-online-nevada Maar……sinds gisteren dus ineens die verbetering! We hebben direct maar heel optimistisch een ticket geboekt naar Nederland op 23 december.

https://alicehoabbey.com/poker-tournaments-washington-state Vandaag heeft mijn geweldige kok couscous gemaakt, op zijn eigen onvolprezen manier gekruid. Dat is een voor ons beiden licht verteerbaar gerecht. De geur is onweerstaanbaar lekker.

go to site En ik gedenk intussen de helden in mijn drama van de afgelopen 3,5 weken. Ten eerste onze vriendin Nati (de taxista), die mij bracht naar de eerste hulppost hier in het dorp en bij me bleef tot Ahmads oudste dochter Vicky verscheen. Zij is mijn tweede held. Na haar werk als lerares in Sevilla was ze 250 km  naar hier komen rijden, eigenlijk om haar  zieke vader te zien. Zij bleef gedurende twee nachten en dagen (van dinsdagavond tot donderdagavond 21 uur!) staan naast mijn rijdende bedje met een rugzak op haar rug. Er was in de regel bijna nooit een zitplaats voor haar beschikbaar op de overvolle ‘Urgentia’. Zij deed dit zonder te slapen of te klagen. Als ik stamelde dat zij erg moe moest zijn, dan zei zij alleen maar dat zij zich grotere zorgen maakte om mij. Ik heb haar natuurlijk achteraf meerder keren bedankt voor dit heroïsche staaltje onbaatzuchtigheid. En ik zal het nooit vergeten….

siva loans 2014 Als derde dank ik de Almachtige dat hij zo een goede chirurg op mijn pad bracht. Het was zeker geen gemakkelijke klus om mijn darmen te ontwarren en dat dode stuk te verwijderen. De chirurg zei achteraf dat hij nog nooit zoiets had gezien als de knoop die ik daar had zitten. Ik heb hem ook een paar keer bedankt, waarop hij eenvoudig reageerde dat dit gewoon zijn werk is. En ik denk met liefde terug aan de verpleeghulp die mij in de nacht kwam verschonen, toen ik mijn hele bed had onder gespuugd. Ik had om te spugen alleen een matje tot mijn beschikking gekregen (zo één als men gebruikt als onderlegger). Dat is natuurlijk niet effectief genoeg qua inhoud. Ze ondersteunde me liefdevol toen ik naar de wasbak wankelde om mij te wassen, geheel naakt op mijn onderbroekie na, nadat ik mij ontdaan had van het nu vieze ziekenhuis-nachthemdje. Terwijl ik mij waste zag ik in de spiegel dat ze wat zorgelijk keek naar mijn uitgemergelde lichaampje. Nadat ik me gewassen had, deed ze de knoopjes voor me dicht van een schoon nachthemdje, dat raar genoeg vanachter dicht geknoopt diende te worden. Ik kreeg daarbij een bijna kinderlijk gevoel alsof een zorgzame moeder dit voor me aan het doen was. Ik bedankte haar, toen ze weg ging en mij achter liet in een nu schoon bed en met een teil tot mijn beschikking voor een eventuele volgende spuugaanval. Die teil heb ik de ochtend erop netjes geheel gevuld met een nieuwe voorraad. Hierop volgden opnieuw twee dagen van niet eten en daarna begon het voorzichtig opnieuw eten, dit keer in vloeibare vorm en gelukkig zonder verder drama.

catherinerehwinkel.com En verder ben ik blij met de nieuwe vrienden (een Nederlands echtpaar) die ik ontmoet heb in het ziekenhuis. Ik heb eerder geschreven dat ik meer over hen zou gaan vertellen, maar dat doe ik toch maar niet. Onze vriendschap is te persoonlijk en er zijn nu met hun te veel dingen aan de hand om dat hier openbaar te delen.

click here Ik eindig dus maar met een foto van mij en mijn kamergenote van de laatste nacht (toen Ahmad naar huis was vertrokken, een dag eerder dan ik). Zij was een soort diva op leeftijd, die haar hele leven in de mode-industrie had gewerkt, een Granadina (oorspronkelijk bewoonster van Granada). Ze kwam volledig opgemaakt en met oorbellen en sieraden binnen voor een galblaas-operatie. Ze was heel blij met mij als kamergenote, zei ze. Wilde ook met me op de foto, vlak voor mijn ontslag. Om haar wat tegemoet te komen stifte ook ik mijn lippen maar  voor dit plaatje….

Shab met Nani, kamergenootje voor 1 nacht

Voor het eerst weer achter pc

Het herstel verloopt moeizaam. Net zo moeizaam als het op gang komen van een normale spijsvertering. Af en toe bekruipt me moedeloosheid, die ik dan ook weer snel van me af probeer te schudden. Ik moet elke kleine verbetering in mijn situatie juist proberen te waarderen. Ik slaap eindelijk weer redelijk goed. De pijnstillers in het ziekenhuis hebben op mij gewerkt als een soort speed. Ik lag nachten wakker met koortsachtige gedachten hoe de wereld te verbeteren en mijn eigen persoon. Ik meende alles heel scherp te zien en het feit dat mijn leven gered was maakte me euforisch.
Dat alles zakte als een pudding in elkaar toen ik eenmaal thuis was. Er daalde een enorme vermoeidheid op me neer en het feit dat mijn maag enorm gekrompen was en dat ik bijna niets tegelijk kon eten en dat alle moeizaam langs de geopereerde darm ging maakte me neerslachtig.

Maar langzaamaan kruip ik uit dit dal en ik voel mijn kracht beetje bij beetje terugkomen. Naar Nederland reizen klinkt nu nog als een niet te nemen hindernis. We zullen bovendien alweer op 1 februari terug moeten zijn. Voor controle voor mij en voor de galblaasoperatie van Ahmad.

Jakkie, wat een medisch verhaal, hè. Dat krijg je als mensen ouder worden……….

Mijn vriendje de smartphone

Hij is niet meer zo mooi als hij was. Hij is vaak gevallen en de laatste keer liet dat een lelijk vlekkie achter op mijn glazen schermpje. Gelukkig wel net niet in het beeldscherm zelf. Hij is niet meer perfect van uiterlijk in zijn mooie zwarte beschermhoesje. Maar hij doet zo goed dienst, nu ik zo verzwakt ben.

Ik mail ermee. Ik app armee. Ik bel ermee. Ik doe mijn bankoverschrijvingen ermee. Ik kijk tv erop. Ik schrijf mijn stukjes in dit weblog erop (zij het met naar 1 vingertje). Ik lees de krant erop. Kortom: ik doe alles erop wat ik normaal gesproken ook graag op mijn laptop doe. Maar ik ben te zwak om op een stoel achter dat ding te gaan zitten.

Ik doe mijn ding, half liggend in mijn bed of op de bank. En tussendoor sta ik op voor kleine werkjes, zoals douchen, een afwasje, wat lapwerk om alles hier netjes te houden. En na elk klein werkje moet ik weer rusten. Ik ben zo slap als een vaatdoek.

Vandaag heb ik een eerste stap gezet naar meer buiten. Vanmorgen mijn spierwitte uitgroei bewerkt met henna en met behulp van Ahmad uitgespoeld. Mee geweest naar de Aldi en de Little. Wat een groot werk was dat voor mij. Me in de auto hijsen en wat lopen door die winkels. Ik slaap veel.

Het herstel vordert langzaam en de telefoon is mijn raampje naar buiten….

Lange weg

Ik merk nu dat mijn herstel niet zo snel zal gaan. Voel me nog steeds erg moe en eten met smaak (kleine beetjes tegelijk, nu maag zo gekrompen is) komt moeizaam op gang. Pijn is er ook nog.

Positief is dat ik hier eindelijk echt slaap, zij het onrustig en met veel onderbrekingen. Verder hebben we het weer mee. Een stralende zon en nauwelijks wind. Het is troostrijk om buiten in de zon ons gezonde, maar bescheiden eten op te peuzelen.
We genieten op een rustige serene manier van onze hernieuwde nabijheid in goede en slechte tijden.

En……ik heb nieuwe vrienden gemaakt in het ziekenhuis. Dat worden blijverdjes in mijn leven. Hierover later meer.

I went through the valley of pain

We zijn weer thuis. Ahmad sinds maandag em ik sinds vandaag. Ik merk nu pas hoe uitgeput ik ben na de afgelopen 15 dagen. Ik heb waarschijnlijk de vorige stukjes kunnen schrijven op de afrenalinestoot van de vele middelen die ik kreeg toegediend.
Heb mijn ziekteverslag gelezen en weet nu meer hoe lang elk deel van mijn lijden heeft geduurd. Ik had door de lampverlichring lange tijd geen idee meer van dag of nacht.

Dinsdag 21 november 16 uur : begin van een buikpijn die steeds ondraaglijker wordt.

Dinsdag 21 november 17 uur: met spoed met taxi naar dokterspost eerste hulp. Daar blijkt pijn met geen enkel middel te stillen. Gevolg: met ambulance naar urgencia van het academisch ziekenhuis in Malaga.

Dinsdagnacht van 21 tot 22 november: reeks achtereenvolgende onderzoeken afgewisseld dor wachten op mijn rijdend bed naast vele anderen. Pijn is nog altijd niet te stillen. Ik ‘val af en toe even weg’. Zie dat vicky aan mijn zijde blijft….dit lijden en deze onderzoeken duren non stop tot 23 november 21 uur. Dan wordt ik geopereerd en worden mijn darmen ontward en hersteld gedurende 3 uur. Daarna volgt een recouver op de IC van ruim 24 uur.

Zaterdag 25 november in de ochtend of middag wordt ik naar de ziekenzaal gereden, naar mijn plekje naast Ahmad.

Daarna is de pijn niet weg maar anders en volgt een langzaam herstel.

4 december in de ochtend, vandaag, komt een zelf nog zwakke ahmad me ophalen.

En nu zijn we thuis en hoop ik te herstellen door slaap en goed eten. Gelukkig is ahmad net in staat boodschappen te halen en hij is een goede kok. Nu eet ik nog alles gemalen en verdeeld in kleine porties over de dag. Mijn maag is gekrompen na 13 dagen zonder enig voedsel.

Ik dank Allah voor mijn leven op deze aarde dat er nog is. Ik heb veel geleden en ook veel mogen ervaren. Soms moet je ‘ergens doorheen gaan’ om wat op te steken 😉

Honger maakt rauwe bonen zoet

Na een valse start, waarin ik al mocht eten terwijl mijn lichaam dat nog niet aankon en ik na een helse nacht van overgeven terugviel in opnieuw ‘alleen glucosewater’ gedurende twee dagen, ging ik gisteren opnieuw het avontuur aan.

Dit keer had ik echt al een beetje trek.

Hier kan je dus niet kiezen uit diverse dagschotels. Wel kan je aangeven of je geen varkensvlees wil (muselman) of vegetarisch. Ik heb gekozen voor vegetarisch.

Ik kreeg om te beginnen warme melk. Als lunch een soepje, door onszelf op smaak gebracht mer citroen en zout. Het eten is doorgaans zoutloos (waarschijnlijk uit voorzorg, want hie kan dat anders als je soep moet bereiden voor een heel ziekenhuis waar ook mensen zijn met diabetis en hoge bloeddruk), maar je kunt wel zakjes zout en citroen krijgen.
Ik genoot van mijn soepje als een Robinson op het samensmeltingsdiner.
In de middag weer warme melk en als avondeten weer een soepje en een groentemoes. Heerlijk als je deze op smaak brengt met dat zout en die citroen.
Kreeg ook een jughurtje. En voor het slapen opnieuw wat warme melk.

Jongens! Ik heb zelden met zoveel respect en zoveel smaakgevoel zitten smikkelen van een maaltijd.

Dat is voelen wat eten is na 13 dagen vasten.

Natuurlijk had ik in de nacht al snel weer honger. Mijn uitgemergelde lichaampje snakt naar voer en gekke gedachten aan bijvoorbeeld bananenchips komen dan voorbij. Die laat ik gaan…

Ik heb nu twee nachten een paar uur kunnen slapen. Alhamdulillah.

Twee hoppen, die voorbij vlogen

Na in totaal 12 dagen zonder voeding, waarvan ik 9 dagen in ieder geval wel glucosewater toegediend kreeg, is mij nu toch weer een tweede poging gegund tot langzaam beginnen met eten. Vanmiddag alleen soep, maar vanavond misschien ook al wat zacht voedsel.
Misselijkheid en afkeer voor eten is over. Pijn is minder.
Hoe gelukkig kan een mens zijn.

En dat ik hier ben met mijn beste maatje en geliefde op één kamer is bijna een wonder te noemen. Ik denk ineens terug aan het koppeltje hoppen dat ik onverwachts een keer zag langs vliegen, toen ik even iets op het balkon moest doen, in Alhaurin de la Torre, alweer een paar maanden geleden. Ik wist toen al dat dit weer een voorteken van iets kon zijn, maar ik wist nog niet waarvan.

Het was een voorteken van onze tweede honeymoon, die wij hier nu ervaren.
In goede maar vooral slechte tijden hebben wij ons leren kennen de afgelopen 10 jaar. En nu zijn wij elkaar nader dan ooit.

O Allah, ik dank u zo voor de genade die u mij schenkt en de wonderen die u mij laat ervaren dag na dag. Ik dank u voor altijd en elke minuut dat ik hier nog ben. Ik kan alleen maar zeggen: Alhamdulillah. Uit het diepst van mijn ziel.

Als we allebei beter zijn en weer sterk hoop ik het graf te gaan bezoeken van mijn allergrootste leerneester, scheikh Nazim Adil al Qubrusi, gelegen in Lefke (Cyprus). Moge Allah zijn mooie ziel voor altijd zegenen en dichtbij Zich houden. Ik wil ook respect betonen aan zijn zoon, die hem nu heeft opgevolgd en hoeder is van zijn vaders geheim.

Mooie zelfgehaakte stola

Ooit gaf een vriendin van mijn oudste dochter mij een zelf gehaakte stola cadeau in heel mooie, zachte kleuren. Zomaar een cadeautje en heel lief ingepakt.  Zij is gescheiden van haar man en woont nu in mijn buurt. Ik kan niet wachten om haar nog eens te bellen om te bedanken.

Want hier komt deze stola goed van pas over mijn dunne ziekenhuishempie. En hij is ook nog heel mooi.

Licht aan de horizon

Vannacht voor het eerst geslapen. En merk vandaag dat het beter gaat. Nog steeds aan het vloeibaar, maar de chirurg was vanmorgen heel tevreden. Langzaam zal ik herstellen en verrijzen uit deze hel van pijn en ongemak. Het ergste is voorbij na 12 dagen ellende en pijn, van hels…..tot steeds wat meer te dragen.

Ik ben blij dat er dokters zijn en ziekenhuizen. Ik had dit stukje anders niet kunnen schrijven.

Misschien kan ik maandag wel mee met mijn lief naar huis. Maar anders blijf ik gewoon nog even.  Mijn schatje is krachten aan het verzamelen door goed te eten en veel te slapen. 😍