Treurig

Vanmorgen las ik, direct na het wakker worden, een column van Marcel van Roosmalen over zijn 88-jarige moeder. Misschien is het nu normaal geworden, maar mij shockeerde het nogal, hoe mensen nu openlijk over oudere mensen en in dit geval hun eigen moeder praten. Hij begint al met de zin: ´De ergernissen over mijn moeder (88) hebben plaatsgemaakt voor medelijden, het ergste wat je als mens kan overkomen´

Ja, dat is zeker erg. Ik mag er niet aan denken dat mijn kinderen zo over mij zouden denken als hij hier beschrijft. Hij schrijft dit in een column, die door alle lezers van het NRC gelezen kunnen worden. Ook zijn eigen moeder kan lezen hoe haar zoon over haar schrijft. Ik vind het respectloos en vernederend naar zijn moeder en zou dat tegen hem willen zeggen door middel van een ingezonden brief of weet ik veel. Ik kan niet reageren op zijn artikel, omdat ik geen abonnee ben. Maar dit soort praat over oudere mensen maakt mij heel moedeloos.

Is het dan werkelijk normaal geworden om zo denigrerend te schrijven over je eigen nog levende moeder? Ik vind het vrij meedogenloos. Brrr. Lees het artikel en oordeel zelf.

Ouderen zijn wegwerpartikelen geworden, die er niet meer toe doen, omdat hun leven niet spannend meer is en er voor hun niets meer zou zijn ´Dat steeds verder uitgerekte leven, een elastiek dat maar niet wil knappen. Het is volhouden, wachten tot het niet meer gaat. Het grote verheugen op de dingen die nog wel gebeuren is er niet meer. ´ Ik denk dat deze wangedachte leeft bij jongere mensen, omdat zij zich niet kunnen inleven hoe het leven eruit ziet vanuit het perspectief van de oudere. Is het leven alleen de moeite waard als je je kunt verheugen op dingen waarvan je hoopt of denkt dat die in de toekomst zullen plaatsvinden? Is het leven niet meer interessant en boeiend als je geen aspiraties meer hebt voor jezelf? Wie zegt dat je niet kan genieten van het leven door gewoon elk moment te savoureren? Moet je dan dus ook zeggen dat chronisch zieke of gehandicapte mensen een zinloos bestaan hebben, dat alleen maar wordt uitgerekt als een elastiek dat niet wil knappen? Waar is hier de liefde gebleven? De compassie en het houden van een persoon om wie deze is?

Ik vind het een treurige en zorgelijke ontwikkeling, deze hang naar eeuwige jeugd en schoonheid en roem en uiterlijk vertoon en deze afkeer van ouderdom, ziekte en verval, die ook bij het leven horen.

Toontje lager

Het komt niet vaak voor dat ik wakker lig, maar vannacht was dat even zo. Ik had gisteren een groot deel van de dag naar video´s gekeken met schilderinstructies. Eerst een heleboel video´s van Mark Carder en daarna kwam ik ineens terecht in een video van een andere heel goede artiest (ik kan zijn naam niet eens meer vinden). Er zijn tal van instructievideo´s te bekijken op allerlei gebied, zoals welk medium te gebruiken ter verdunning van je verf, hoe een schilderij te maken van begin tot eind. Zelfs in bed lag ik nog in mijn telefoon instructies op YouTube te bekijken. Het duizelde me op het laatst en ik was doodmoe. Viel dan ook vrij snel in slaap. Maar ik had onrustige dromen, die gingen over schilderen en mijn eigen imperfectie daarbij. Het waren zenuwslopende dromen en toen ik wakker was geworden voor een plasje, kon ik daarna niet meer slapen en bleven onrustige gedachten door mijn hoofd tollen.

Hoofdgedachte was in ieder geval de volgende: wie denk ik de laatste tijd wel niet dat ik ben. Ik teken en schilder nu ongeveer twee jaar en ik krijg dikwijls complimenten, maar dat is vooral van leken en familie. Mensen die geen verstand hebben van schildertechnieken. Ik was me waarachtig al gaan verbeelden, dat mijn schilderijen misschien de moeite waard zouden kunnen zijn voor andere mensen dan mijn familie! En nu ik ineens zo helder zie welke koeienfouten ik nog maak bij het schilderen, besef ik dat ik niemand ben in het onmetelijk grote ´schilderland´. Er zijn zoveel mensen die net als ik amateur zijn en 100 keer beter schilderen dan ik, laat staan de profs, die al jaren ervaring hebben.

Ik schaam me nu dat ik in mijn pagina ´mijn tekeningen en schilderijen´(in mijn weblog) mijn tekeningen en schilderijen te koop aanbiedt. Zelfs al zou ik ze gratis aanbieden, dan zou ik me nog schamen om mijn eigendunk (dat iemand een schilderij van mij aan zijn of haar muur zou willen hangen). Dus besloot ik (toen ik gisteren wakker lag) dat ik de woorden dat mensen bij mij een schilderij of tekening kunnen bestellen zal weghalen. Ik blijf wel de schilderijen en tekeningen die ik maak en de pyrografie en tiffany, die Ahmad vervaardigt, plaatsen in de galerijen van de pagina´s in mijn weblog, maar dat is zuiver ter info. Omdat de werkjes die Ahmad en ik maken een deel zijn van ons leven nu en dat hoort gewoon in dit weblog, dat je kan zien als een geschreven ´real life soap´ ofwel een virtueel dagboek. Maar zoals ik al zei in mijn introductie van mijzelf: ´Het mag verder geen naam hebben´.

Voorlopig schilder ik nog schilderijen die een plekje aan onze muren krijgen. Maar het zal geen ramp zijn als bepaalde doeken (net als die van mijn vriendin) verdwijnen in rijen tegen te muur. Het gaat in mijn geval om het proces van het creëren, waar ik enorm veel plezier aan beleef. De rest was en is ijdelheid.

In plaats van de ballerina (die ik in Nederland wil gaan schilderen) ga ik nu deze foto naschilderen.

Las Alpujarras de Granada

Ik ben van plan dit schilderij heel rustig aan te gaan opzetten, waarbij ik vooral wil letten op de juiste kleur en tint. Geen haast daarbij. Voor mijn part doe ik er een jaar over. Het idee dat niemand zit te wachten op mijn schilderijen geeft me eigenlijk een ongelooflijke rust. 🙂

Schilderles

Gisteren ging ik naar de winkel voor schilderbenodigdheden, vlakbij hier in het dorp. Ik had twee tubes verf nodig en drie kwasten.

Er was juist een schilderles aan de gang in de ruimte achter de winkel. ´Is er een les bezig?´ vroeg ik aan de eigenares van de winkel. Ja, en ik mocht even om het hoekje kijken. Daar zag ik kort geknipte vrouwen van ongeveer mijn leeftijd op een rij bezig met hun gezicht naar de muur. Ze waren zittend een stilleven aan het naschilderen van een foto in A4 formaat in een plastic mapje. Ook in de winkel was iemand bezig, zittend voor een schildersezel. Wij herkenden de dochter van ons mandarijnen-vrouwtje. We mochten even kijken wat ze aan het doen was en zagen dat ze bezig was met een tijger in zwart-wit. Dezelfde tijger die ook al in sepia tinten in de etalage stond als schilder-voorbeeld.

Ik voelde me opgelucht dat ik niet in dat klasje zat. Ik zou het echt niet kunnen. Schilderen is voor mij een solitaire bezigheid. Ik zou me kapot schamen als iemand mij op de vingers keek. En dan de onderwerpen, die werden geschilderd. Ik vroeg me af of die ook door de maestro werden bepaald.

Toch besef ik dat ik wel wat tips en tricks kan gebruiken en dat ik niet het wiel helemaal alleen kan uitvinden.

Ik ben nu al een tijdje bezig zonder de raad op te volgen van wie dan ook. Klodder vrolijk op mijn manier. Maar gisteren stuitte ik toch weer (toeval bestaat niet) op een video van Mark Carder. En na het zien van die video viel ik van de ene video in de andere van allemaal verschillende schilders, zoals dat gaat als je video´s kijkt op YouTube. En toen kwam ik tot een conclusie. De meest complete instructies, die gratis te bekijken zijn voor de geïnteresseerde in realistisch schilderen met olieverf zijn te zien op deze site.

Mark Carder is een Pietje Precies. Maar zijn methode werkt voor wie deze letterlijk opvolgt. Ikzelf kan dat niet. Daarvoor ben ik te eigenwijs en te intuïtief en slordig. Maar ik heb heel veel aan zijn raadgevingen. Daarom wil ik zijn waardevolle lessen die op internet te vinden zijn delen met mijn lezer, omdat ik denk dat iedereen die graag schildert er wat aan kan hebben.

Wat moet ik nou met al die schilderijen?

Een tijd terug zag ik op tv een man, die net als ik schilderde als hobby. Alleen deed hij het met acrylverf. Hij had er zelfs een speciaal atelier voor ingericht op zijn zolder, waar hij de doeken op de grond van kleuren voorzag, voorstellingen naar de werkelijkheid.

Zijn hele huis hing vol met zijn doeken. Ik bespeurde een lichte irritatie daarover bij zijn vrouw, die daar dag in dag uit naar moest kijken.

Ik ben bang dat ik ook zo iemand word. Met mijn hele huis vol met mijn eigen werk. Zowel hier als in Nederland. Mijn kinderen hebben allemaal al tekeningen en schilderijen aangenomen van mij, maar alsnog blijft er nu steeds meer over voor de liefhebber.

Ik heb een vriendin, die van beroep schilderes is. Zij maakt abstracte doeken van dik anderhalve meter doorsnee. Die verkoopt ze voor minstens 1000 piek per doek. Maar je raadt het al. Ze verkoopt weinig of geen schilderijen en haar enorme canvassen staan rijendik tegen een muur van haar atelier opgesteld. Dat schiet toch niet op!

olieverf 50 x 70 (is te koop)

Ik wil mijn schilderijen niet in een hoek zetten. Daarvoor heb ik ze niet gemaakt. Ik wil ze ook niet allemaal aan mijn eigen muren laten hangen. Ik schilder nu algemenere onderwerpen dan de portretten van mijn kinderen en kleinkinderen waarmee ik begon. Ik wil die doeken aan anderen geven, die misschien liever een doek van mij aan de muur hebben hangen dan een goedkope reproductie van Ikea. Ik hoef er niet veel geld voor. Maar als je weinig geld vraagt, dan neemt men je niet serieus, wordt mij dan verteld. Dus daar zit ik alweer met een raar dilemma. Intussen schilder ik stug door. Er is er weer één af.

En de spelende jongen in de binnenzee heb ik wat bijgewerkt. Ik was niet tevreden met de zee. Nu enigszins wel

Deze twee zijn voor de verkoop, evenals de flamencodanseres (zie galerij). Let wel: schilderijen komen in de regel niet zo goed over op een foto. Op een foto zie je elke penseelstreek, terwijl je een schilderij in het echt van een afstand hoort te bekijken. Dan ziet het er beter uit en leeft het meer.

Idioot blij gevoel van droom

Ik droomde dat ik met een herdershond in mijn armen liep. Het dier was heel licht. Ik voelde het gewicht nauwelijks. En heel zacht en hij/zij (ik weet niet of het een reu of een teefje was, maar zeg van nu af aan voor het gemak ´hij´) rook heerlijk. Het was net als een knuffeldier, maar dan levend en ik voelde veel liefde tussen mij en de hond. Er gebeurde nog van alles in die droom, maar het belangrijkste was voor mij het dragen van die lieve hond. Dat gaf een heel fijn warm en vertrouwd gevoel. Ik bedacht me dat de hond misschien wel wilde lopen (een hond houdt toch van beweging) en zette hem neer. Maar de hond maakte me direct duidelijk dat hij weer opgetild wilde worden en dat deed ik ook.

Ik werd helemaal blij wakker met nog steeds dat warme gevoel van verbondenheid met die hond.

Kan me nog wel herinneren dat ik later in de droom in plaats van met de hond met een kat in mijn armen liep. De hond liep nu achter me en zei: ´Ze zullen ons allemaal doden´. Maar gek genoeg maakt dat laatste niet zoveel indruk op mij. Wat bij me bleef vandaag was het fijne gevoel om die hond te dragen.

Een vreemde droom, die me echter achterliet met een fijn gevoel. Zodat ik vandaag beter en meer gefocust mijn dingetjes kon doen. Gisteren was namelijk een dag van geklungel aan mijn schilderij. Ik werd wanhopig van mijn onvermogen om de straat (met name de overkant, die op de foto niet te zien is) me voor te stellen en op het canvas te krijgen. Ik kan echt niet uit mijn hoofd tekenen of schilderen. Alleen na-apen van een foto…..

Maar vandaag ging dat wat beter. Ik moet het schilderij nu snel als af gaan zien, voordat ik het helemaal ga dood schilderen. Ik heb al een nieuw canvas gekocht en een nieuw onderwerp.

Deze schitterende ballerina, die afscheid neemt van het Nationaal Ballet

Sip

Het hoort bij het leven. Af en toe niet zo vrolijk zijn, meestal zonder dat je precies weet waarom. Stemmingen zijn als seizoenen die voorbij gaan. Je kan je ertegen verzetten, maar je kan het ook aan jezelf en de ander toegeven.

Dat deed ik vandaag tegenover mezelf en mijn echtvriendje. ´Ik ben vandaag niet zo blij´, bekende ik aan de ontbijttafel. ´Ik heb het gevoel dat ik alles al gedaan heb en gezien en dat mijn aanwezigheid er niet meer toe doet. Ik heb geen energie en geen wensen. Zo voel ik mij.´

Ik kan me voorstellen dat het gemakkelijk is ouderen euthanasie aan te praten. ´Je hebt je nut gehad en dat is nu voorbij. Je kunt wel gaan. Spaart een hoop kosten en moeite. Maak plaats voor anderen, die nog een groter stuk van hun leven voor zich hebben.´ (Zoiets……)

Ahmad begrijpt het wel. ´Misschien moet je gewoon accepteren dat Allah kennelijk wil dat je nog leeft. En daar gewoon van genieten.´ ´Als ik eraan denk hoe het zou zijn als ik weer jong was en dat ik weer vier kinderen zou moeten grootbrengen, dan word ik al moe bij de gedachte. Ik zou het niet meer kunnen.´ ´Daarom hoeft het ook niet meer,´ lacht Ahmad. Dit is een fase in je leven waarin je het rustiger aan mag doen.´

En dan moet ik ook in mezelf lachen. Ik realiseer me dat ik nog ´overliep van energie´ tot ongeveer mijn 62e jaar. Ik was bezeten van de sportschool en bij het zoeken naar een stekkie hier in Andaluz was mijn voorwaarde dat ik minstens drie keer per week naar een sportschool moest kunnen die binnen redelijke afstand moest zijn. Nu lach ik daarom. Ik ben nu blij met mijn hometrainer en vind nu elke dag fietsen al heel wat. Ik zou geen groepslessen meer durven te volgen en ben tegenwoordig een angsthaas geworden die bang is botten te breken. Vandaar die stilstaande fiets……

Ach ja, op zo een dag dat ik niet het zonnetje in huis ben, schieten veel gedachten en herinneringen door mijn hoofd en weinig daarvan zijn dan vrolijk. Op die dagen denk ik aan alles wat ellendig is. Aan mensen die weinig plezier kennen in hun leven en aan alle ellende overal ter wereld en dan vraag ik me ook af waarom plezier en geluk zo oneerlijk verdeeld lijken. Dan loop ik langs de taxistandplaats hier en zie daar (zoals ik al weet) níet de taxi van Nati staan, onze vriendin. En dan breekt mijn hart. Zou deze jonge vrouw bezweken zijn aan de kanker, die zij kreeg kort na mijn ziekenhuisopname? Het laatste wat ik van haar gehoord heb is een whatsapp-berichtje met dat ´ik haar held ben´. Ik haar held? Hoe dan? Ik bewonder haar juist om de mooie krachtige vrouw die zíj is (was?). Het laatste stuurde ze mij een foto van een roos en daarna stuurde ik ook een foto van een roos uit onze tuin. Daarna niets meer….en ook de andere taxichauffeurs weten niet hoe het met haar is. Ze schermde altijd haar privéleven goed af. Ik vrees het ergste en er is niemand die me kan vertellen hoe het nu met haar is.

Het is heel gemakkelijk om jezelf van somber naar somberst te praten met je eigen gedachten. Gedachten leiden tot gevoelens en die leiden weer tot nieuwe gedachten. Evengoed kan je jezelf moed en opgewektheid inpraten door je eigen gedachten, zoals Johny de selfkicker. Het is allebei geforceerd.

Ik laat mijn gedachten kabbelen en komen zoals ze komen en probeer af en toe wat nuttigs te doen, zoals even koken of een afwasje. Vegen is ook o.k. En dan merk ik dat alles wel meevalt en dat alles betrekkelijk is en dat ik er gewoon het beste van wil maken binnen mijn vermogen.

Fuente de piedras

Het is een meer, waar flamingo´s samen scholen en broeden. Dat is omdat daar zout in het water zit, wat zij nodig hebben. In deze tijd van het jaar is het meer vrijwel droog en zie je ze pikken in heel ondiep water. Het is niet eenvoudig om de talrijke flamingo´s te spotten, omdat er een hek om het reservaat is dat je absoluut niet mag passeren. Er loopt een wandelpad omheen. Glurend door riet en struiken wisten we ze toch in beeld te krijgen en te fotograferen met onze camera´s. Hier een vrij saai fimpje van mijn hand naar de hand van foto´s met ons beider camera´s. Het zien van de flamingo´s en ze van zo nabij ook te horen was voor ons een belevenis. We gingen twee keer en pas de tweede dag kregen we betere beelden te zien, doordat we via een akker een stuk verder langs het hek konden lopen en er zowaar een klein gaatje tussen de vele struiken was, waardoor we ze beter konden zien.

voor de geduldigen onder ons….