Mijn vriendje de smartphone

https://myblufig.com/national-bank-of-malawi-payday-loan Hij is niet meer zo mooi als hij was. Hij is vaak gevallen en de laatste keer liet dat een lelijk vlekkie achter op mijn glazen schermpje. Gelukkig wel net niet in het beeldscherm zelf. Hij is niet meer perfect van uiterlijk in zijn mooie zwarte beschermhoesje. Maar hij doet zo goed dienst, nu ik zo verzwakt ben.

business plan for real estate investment Ik mail ermee. Ik app armee. Ik bel ermee. Ik doe mijn bankoverschrijvingen ermee. Ik kijk tv erop. Ik schrijf mijn stukjes in dit weblog erop (zij het met naar 1 vingertje). Ik lees de krant erop. Kortom: ik doe alles erop wat ik normaal gesproken ook graag op mijn laptop doe. Maar ik ben te zwak om op een stoel achter dat ding te gaan zitten.

https://howlclubhouse.com/pittsfield-ma-poker-players Ik doe mijn ding, half liggend in mijn bed of op de bank. En tussendoor sta ik op voor kleine werkjes, zoals douchen, een afwasje, wat lapwerk om alles hier netjes te houden. En na elk klein werkje moet ik weer rusten. Ik ben zo slap als een vaatdoek.

https://carbonviolence.org/play-real-money-poker-online-nevada Vandaag heb ik een eerste stap gezet naar meer buiten. Vanmorgen mijn spierwitte uitgroei bewerkt met henna en met behulp van Ahmad uitgespoeld. Mee geweest naar de Aldi en de Little. Wat een groot werk was dat voor mij. Me in de auto hijsen en wat lopen door die winkels. Ik slaap veel.

https://alicehoabbey.com/poker-tournaments-washington-state Het herstel vordert langzaam en de telefoon is mijn raampje naar buiten….

Lange weg

go to site Ik merk nu dat mijn herstel niet zo snel zal gaan. Voel me nog steeds erg moe en eten met smaak (kleine beetjes tegelijk, nu maag zo gekrompen is) komt moeizaam op gang. Pijn is er ook nog.

siva loans 2014 Positief is dat ik hier eindelijk echt slaap, zij het onrustig en met veel onderbrekingen. Verder hebben we het weer mee. Een stralende zon en nauwelijks wind. Het is troostrijk om buiten in de zon ons gezonde, maar bescheiden eten op te peuzelen.
We genieten op een rustige serene manier van onze hernieuwde nabijheid in goede en slechte tijden.

catherinerehwinkel.com

click here En……ik heb nieuwe vrienden gemaakt in het ziekenhuis. Dat worden blijverdjes in mijn leven. Hierover later meer.

I went through the valley of pain

We zijn weer thuis. Ahmad sinds maandag em ik sinds vandaag. Ik merk nu pas hoe uitgeput ik ben na de afgelopen 15 dagen. Ik heb waarschijnlijk de vorige stukjes kunnen schrijven op de afrenalinestoot van de vele middelen die ik kreeg toegediend.
Heb mijn ziekteverslag gelezen en weet nu meer hoe lang elk deel van mijn lijden heeft geduurd. Ik had door de lampverlichring lange tijd geen idee meer van dag of nacht.

Dinsdag 21 november 16 uur : begin van een buikpijn die steeds ondraaglijker wordt.

Dinsdag 21 november 17 uur: met spoed met taxi naar dokterspost eerste hulp. Daar blijkt pijn met geen enkel middel te stillen. Gevolg: met ambulance naar urgencia van het academisch ziekenhuis in Malaga.

Dinsdagnacht van 21 tot 22 november: reeks achtereenvolgende onderzoeken afgewisseld dor wachten op mijn rijdend bed naast vele anderen. Pijn is nog altijd niet te stillen. Ik ‘val af en toe even weg’. Zie dat vicky aan mijn zijde blijft….dit lijden en deze onderzoeken duren non stop tot 23 november 21 uur. Dan wordt ik geopereerd en worden mijn darmen ontward en hersteld gedurende 3 uur. Daarna volgt een recouver op de IC van ruim 24 uur.

Zaterdag 25 november in de ochtend of middag wordt ik naar de ziekenzaal gereden, naar mijn plekje naast Ahmad.

Daarna is de pijn niet weg maar anders en volgt een langzaam herstel.

4 december in de ochtend, vandaag, komt een zelf nog zwakke ahmad me ophalen.

En nu zijn we thuis en hoop ik te herstellen door slaap en goed eten. Gelukkig is ahmad net in staat boodschappen te halen en hij is een goede kok. Nu eet ik nog alles gemalen en verdeeld in kleine porties over de dag. Mijn maag is gekrompen na 13 dagen zonder enig voedsel.

Ik dank Allah voor mijn leven op deze aarde dat er nog is. Ik heb veel geleden en ook veel mogen ervaren. Soms moet je ‘ergens doorheen gaan’ om wat op te steken šŸ˜‰

Honger maakt rauwe bonen zoet

Na een valse start, waarin ik al mocht eten terwijl mijn lichaam dat nog niet aankon en ik na een helse nacht van overgeven terugviel in opnieuw ‘alleen glucosewater’ gedurende twee dagen, ging ik gisteren opnieuw het avontuur aan.

Dit keer had ik echt al een beetje trek.

Hier kan je dus niet kiezen uit diverse dagschotels. Wel kan je aangeven of je geen varkensvlees wil (muselman) of vegetarisch. Ik heb gekozen voor vegetarisch.

Ik kreeg om te beginnen warme melk. Als lunch een soepje, door onszelf op smaak gebracht mer citroen en zout. Het eten is doorgaans zoutloos (waarschijnlijk uit voorzorg, want hie kan dat anders als je soep moet bereiden voor een heel ziekenhuis waar ook mensen zijn met diabetis en hoge bloeddruk), maar je kunt wel zakjes zout en citroen krijgen.
Ik genoot van mijn soepje als een Robinson op het samensmeltingsdiner.
In de middag weer warme melk en als avondeten weer een soepje en een groentemoes. Heerlijk als je deze op smaak brengt met dat zout en die citroen.
Kreeg ook een jughurtje. En voor het slapen opnieuw wat warme melk.

Jongens! Ik heb zelden met zoveel respect en zoveel smaakgevoel zitten smikkelen van een maaltijd.

Dat is voelen wat eten is na 13 dagen vasten.

Natuurlijk had ik in de nacht al snel weer honger. Mijn uitgemergelde lichaampje snakt naar voer en gekke gedachten aan bijvoorbeeld bananenchips komen dan voorbij. Die laat ik gaan…

Ik heb nu twee nachten een paar uur kunnen slapen. Alhamdulillah.

Twee hoppen, die voorbij vlogen

Na in totaal 12 dagen zonder voeding, waarvan ik 9 dagen in ieder geval wel glucosewater toegediend kreeg, is mij nu toch weer een tweede poging gegund tot langzaam beginnen met eten. Vanmiddag alleen soep, maar vanavond misschien ook al wat zacht voedsel.
Misselijkheid en afkeer voor eten is over. Pijn is minder.
Hoe gelukkig kan een mens zijn.

En dat ik hier ben met mijn beste maatje en geliefde op Ć©Ć©n kamer is bijna een wonder te noemen. Ik denk ineens terug aan het koppeltje hoppen dat ik onverwachts een keer zag langs vliegen, toen ik even iets op het balkon moest doen, in Alhaurin de la Torre, alweer een paar maanden geleden. Ik wist toen al dat dit weer een voorteken van iets kon zijn, maar ik wist nog niet waarvan.

Het was een voorteken van onze tweede honeymoon, die wij hier nu ervaren.
In goede maar vooral slechte tijden hebben wij ons leren kennen de afgelopen 10 jaar. En nu zijn wij elkaar nader dan ooit.

O Allah, ik dank u zo voor de genade die u mij schenkt en de wonderen die u mij laat ervaren dag na dag. Ik dank u voor altijd en elke minuut dat ik hier nog ben. Ik kan alleen maar zeggen: Alhamdulillah. Uit het diepst van mijn ziel.

Als we allebei beter zijn en weer sterk hoop ik het graf te gaan bezoeken van mijn allergrootste leerneester, scheikh Nazim Adil al Qubrusi, gelegen in Lefke (Cyprus). Moge Allah zijn mooie ziel voor altijd zegenen en dichtbij Zich houden. Ik wil ook respect betonen aan zijn zoon, die hem nu heeft opgevolgd en hoeder is van zijn vaders geheim.

Mooie zelfgehaakte stola

Ooit gaf een vriendin van mijn oudste dochter mij een zelf gehaakte stola cadeau in heel mooie, zachte kleuren. Zomaar een cadeautje en heel lief ingepakt. Ā Zij is gescheiden van haar man en woont nu in mijn buurt. Ik kan niet wachten om haar nog eens te bellen om te bedanken.

Want hier komt deze stola goed van pas over mijn dunne ziekenhuishempie. En hij is ook nog heel mooi.

Licht aan de horizon

Vannacht voor het eerst geslapen. En merk vandaag dat het beter gaat. Nog steeds aan het vloeibaar, maar de chirurg was vanmorgen heel tevreden. Langzaam zal ik herstellen en verrijzen uit deze hel van pijn en ongemak. Het ergste is voorbij na 12 dagen ellende en pijn, van hels…..tot steeds wat meer te dragen.

Ik ben blij dat er dokters zijn en ziekenhuizen. Ik had dit stukje anders niet kunnen schrijven.

Misschien kan ik maandag wel mee met mijn lief naar huis. Maar anders blijf ik gewoon nog even. Ā Mijn schatje is krachten aan het verzamelen door goed te eten en veel te slapen. šŸ˜

Update

Voor mijn eigen gemak hier een kopietje van een bericht dat ik stuurde naar mijn lieve nicht van vaders kant:

Dankjewel lieve Tanneke. Met ahmad gaat het al bijna goed. Zijn galblaas zal wel verwijderd moeten worden, maar dat is pas over 3 tot 6 weken. We zijn nog samen op deze kamer tot zeker maandag. Dan gaat hij misschien met ontslag.
Bij mij is het helaas een beetje mis gegaan toen ik weer was begonnen met vast voedsel. Mijn darmen konden zelfs het kleine beetje dat ik at nog niet verwerken. Ik heb wat bloed gepoept en vannacht 2 keer vrijwel alles overgegeven, omdat het allemaal nog bovenin zat. Nu ben ik weer aan het suikerwater via de aderen en monitort de chirurg mijn verder herstel. Ik heb goede hoop hoor en ik ben in goede handen šŸ˜˜

Vrienden maken

Ik wilde eigenlijk gaan vertellen over Ahmad en zijn galblaas als tweede stukje, maar ik heb anders besloten. Het wordt allemaal zo medisch dan, maar uitleg over zijn toestand volgt zeker nog. Hij wacht op een scan..maar er is een wachtrij.

Wij zijn een ‘pareja’ en liggen bij uitzondering hier samen op een kamer. Alle kamers zijn hier tweepersoons, maar normaal gesproken liggen mannen en vrouwen gescheiden. Zoals dat vroeger ook was in nl, toen onze zorg nog niet was geprivatiseerd. Nu zijn onze ziekenhuizen net hotels geworden met veel onnodige luxe, maar……elke patiĆ«nt moet wel zo snel mogelijk oprotten, ook al is hij nog maar net bekomen van een zware operatie. Het eerste wat ze je vragen bij binnenkomst is of er ‘goede zorg’ is van familie of vrienden thuis. Medische nazorg is in nl nu een lachertje. En rare fouten bij ingrepen komen helaas veel voor.

Daarom is er nu veel gezondheidstoerisme naar het toch al arme Spanje, vooral door Engelsen. Omdat hier de zorg nog wel goed is en winstbejag nog niet meetelt in de algemene ziekenhuizen. Spaanse artsen en chirurgen staan in heel Europa hoog aangeschreven. Hebben alleen te kampen met een overdose aan patiƫnten en kunnen daarom soms hun werk niet doen zoals ze zouden willen.

Ik draaf een beetje door. Wilde dit ellendige onderwerp helemaal niet aansnijden!

Ik wilde het eigenlijk hebben over contact maken. Dat doe ik heel gemakkelijk. Waar ik ook ben. De afgelopen week was ik alleen even niet aanspreekbaar šŸ˜‰, maar normaal praat ik met jan en alleman. En ik merk dat dat zoveel licht en lucht geeft. Ten eerste merk ik dat het personeel hier het echt leuk vindt dat ik hun taal spreek. Er wonen hier veel mensen uit het noorden, die dat vertikken te leren. Maar in situaties als de mijne merk ik hoe belangrijk het is om dat wel te doen, want de meeste Spanjaarden spreken geen andere taal dan de hunne. En leg dan maar uit wat er met je aan de hand is.

Wat mij verraste is dat het personeel hier (uitzonderingen zijn er altijd, Ā maar die hebben aan mij de verkeerde) zo lief is. Toen ik vandaag in een stoel zat en mijn eerste vaste maaltijd kreeg was een verpleeghulp daar oprecht helemaal blij om. Ik ga steeds meer van de Andaluses houden. Ik heb mijn schatje aangemoedigd om vaker naar buiten te gaan, gewoon in ons eigen dorp. Om een praatje te maken met onze dorpsgenoten. Hij is van zichzelf nogal stil, maar iedereen vindt hem wel direct aardig. Ik wil hier een vriendenkring voor hem creĆ«ren, Ā zodat hij zich niet eenzaam hoeft te voelen, als ik eerder dan hij dood mocht gaan.

Love is all.