Lockdown in Alhaurin de la Torre

Laat ik beginnen met één lichtpuntje. De Semana Santa is afgelast. Dat wil zeggen dat het in mijn ogen zinloze gesjouw met zware beelden op platforms onder begeleiding van oneindig trieste melodieën in een militaristisch ritme niet doorgaat dit jaar. Mensen hebben nog wel hier en daar een lap voor raam of balkon hangen met de afbeelding van de maagd Maria of Jezus met een doornenkrans op zijn gekwelde hoofd, Maar verder merk je niets van de bedrijvigheid die de heilige week elk jaar hier met zich mee brengt.

Maar wat me nu een beetje begint op te breken is dat alleen winkels die voedsel of medicatie verkopen hier open zijn. Je kan geen canvas kopen om op te schilderen en geen glasplaten voor glas in lood bewerking. En juist nu kom ik erachter dat ik eigenlijk heel weinig kleding heb. Ik heb welgeteld twee spijkerbroeken en een paar rokjes waarvan de meeste versleten zijn. Ik heb nauwelijks bovenkleding op wat simpele t-shirts na, die ook behoorlijk versleten zijn. Als ik naga hoe oud mijn kleding is, dan kom ik bij de meeste kledingstukken tot wel 15 tot 20 jaar. Hetzelfde geldt voor jassen en schoenen. Ik loop vrijwel dagelijks in een grijze of zwarte spijkerbroek met als bovenkleding een hemd en een thermoshirt van de Hema. Niet dat dat erg is. Ik loop het liefst met kleding waarin ik mij goed voel en dat is nu deze kleding. Toch besef ik wel dat ik er een keer aan zal moeten geloven en op kledingjacht zal moeten. Maar voorlopig dus niet.

´Als dat je grootste zorg is´ hoor ik de lezer denken. Gisteren drukte mijn jongste kind mij op het hart dat ik alvast moet informeren naar repatriëring. Ik begrijp zijn zorg. ´Het kan wel een half jaar duren voor je terug kan, mam.´ Ik kreeg een site toegestuurd door mijn schoondochter, bijzonderebijstandbuitenland.nl. Toen ik daarin dook, zag ik dat je je daar kon inschrijven met opgave van je banknummer. Dan kan het zijn dat ze je helpen terug te keren, maar eerst moet je een akkoord geven voor 300 euro ´eigen bijdrage´. Ik ben zunig. Ik snap dat mensen die in een duur hotel verblijven op een verre bestemming graag willen terugkeren naar hun vaderland en daar wel wat duiten voor over hebben. Maar mijn situatie is anders. Het is hier als thuis, want dit is mijn tweede huis zou je kunnen stellen. Ik doe hier niet veel anders dan in Nederland en daarbij maak ik hoofdzakelijk gebruik van een laptop en een schildersuitrusting. Daarvan heb ik elk twee, o grote luxe! En eerlijk is eerlijk, hier zijn is geen straf.

Daarbij komt dat Ahmad op dit moment meer gezondheidsissues heeft dan ik en dat het voor hem daarom juist goed is hier te zijn. Terwijl ik, na een aantal blessures, juist flink ben opgeknapt en eigenlijk me gezonder voel dan ooit. Ik hoef niet echt een behandeling ergens voor te ondergaan en mijn kalk en vitamine D kan ik ook hier krijgen bij de apotheek. Dus misschien is het voor ons juist goed dat Ahmad noodgedwongen wat meer tijd krijgt voor behandeling van zijn gezondheidsperikelen.

Dus we blijven voorlopig hier in afwachting van de datum dat Transavia ons mag terugvliegen.

Maar ik zeg je eerlijk. De zeer strenge lockdown die hier gehandhaafd wordt begint me op te breken. Ik heb altijd een hekel gehad aan zondagse stilte en dagen dat alles dicht is en stil ligt. Ik was als kind al blij als alles weer zijn gangetje ging, als ik vuilnisbakken hoorde rammelen en de melkboer weer langs kwam. Als is de schillenboer op zijn kar zag langs komen, kortom als iedereen gewoon lekker bezig was. Ik houd niet van dat gedwongen geniks op zon- en feestdagen. Ik zie graag een wereld die bruist van activiteit. Nou, de activiteit is hier volledig lamgeslagen! Ik vind het vooral zielig voor de kinderen hier, die zich nu veelal moeten zien te vermaken in dichte en donkere huizen. Weinig mensen hebben een binnenplaats of balkon en buiten spelen is hier verboden. Geen kind heb ik op straat gezien sinds weken.

Dus dat is niet fijn! Het is mooi dat men hier zo voorzichtig en streng is, maar soms denk ik wel dat het een beetje overdreven is. Je mag nog niet eens zomaar een frisse neus halen. En je mag niet met tweeën over straat of in je auto. Dat vind ik verdraaid ongezellig. Wel heb ik gehoord dat in Spanje het werk, dat sinds een paar weken nu helemaal is stilgelegd (op levens-essentiële beroepen na), na de semana santa weer opgepakt mag worden. Ik hoop dat er dan ook weer een aantal winkels open mogen naast de supermarkt en de apotheek en dat je dan weer pakketpost kan bestellen. Dat zal al een hoop schelen. Verwend is de moderne mens….

Schilderij af

Het viel niet mee. Tijdens het schilderen was ik af en toe moedeloos. Ze noemen dat de ´painters curse´. Dat is de fase dat je almaar de gelijkenis niet te pakken krijgt en je steeds dingen ziet die niet kloppen. Het is dan verleidelijk om het helemaal op te geven en het doek weg te smijten.

Maar dat doe ik nooit. Ik heb tot nu toe nog geen enkel canvas of hardboard-schilderij weggegooid. Het mooie van olie verf is dat je de verf kan wegschrapen, dat je contouren kan veranderen door kleuren terug te duwen. Een klein lijntje kan al een wereld van verschil maken en de gelijkenis zit hem in het spel van licht en schaduw. Monden en tanden bepalen veel. Kortom het is een ´uitdaging´ om een portret te schilderen. Ik kijk met veel interesse naar You Tube om te zien hoe anderen het doen. Een grote favoriet van mij is Florent Farges. En ook mag ik graag kijken naar de portretwedstrijd die gehouden wordt in Engeland, Portret Artist Of The Year

Ik kan daar met veel aandacht naar kijken. Mooi om te zien dat elke schilder zijn of haar eigen stijl en benadering heeft. Ik leer daar veel van. Maar ik leer ook veel van de adviezen die online op YouTube gegeven worden door diverse schilders.

Ik geloof dat ik portretschilderen wel het allerleukst vind om te doen. Het geeft een goed gevoel als je de expressie van een mens of dier goed kan overbrengen. Al schilderende leer ik veel over de persoon die ik schilder. Alsof je een kijkje krijgt in de ziel.

Ik schilderde nu mijn kleindochter. Het is frappant dat ik al schilderende ook gelijkenis zag met haar moeder in kleine trekjes. Dat is zo leuk om op te merken. Ik heb een paar weken elke dag wat zitten ´sleutelen´ aan dit schilderij en ik kan zeggen dat ik nu eindelijk een beetje tevreden ben over het resultaat. Op een goed moment moet je ophouden. Dan kan je niet verder. Eén verkeerde penseelstreek en je kan het volledig verpesten bovendien. Dus hier stop ik met het cadeau dat ik wil geven aan de andere opa en oma. Ik hoop dat ze er blij mee zijn. Ik ga hem ook nog inlijsten door een reproductie van Ikea uit de lijst te wippen en dit schilderij erin te stoppen.

Me and my homie

in the house

Vandaag een film geplakt van alle filmfragmentjes die mijn kinderen me in de loop van het laatste jaar stuurden van mijn jongste kleinkind. De beelden deden me glimlachen. Ik ga de film van bijna een uur lang hier niet delen uit respect voor hun privacy, hoe schattig de beelden ook zijn.

Buiten blijft het weer hier grijs en grauw, na gisteren één mooie dag, waarvan wij goed geprofiteerd hebben.

Gezien door de verliefde bril van Ahmad.

Het weer werkt hier aardig mee….

…..om binnen te blijven. Het is al dagen grijs en regenachtig en het ziet ernaar uit dat dit nog wel enige tijd zo zal blijven.

Ik zit hier met koude vingertjes te typen. Ik heb besloten een dag vrij te nemen van het schilderen. Ik heb me een aantal dagen flink staan uitsloven met de verf en niet altijd met een bevredigend resultaat. Maar van mijn fouten leer ik.

Nu neem ik tijd om instructievideo´s te gaan bekijken van echte artiesten. Ik moet zeggen dat ik daar niet vrolijk van word, maar eerder wat moedeloos. Maar dat gebeurt als je te veel wil. Het schilderij van mijn jongste kleinkind dat ik nu aan het maken ben, is bedoeld als cadeau voor de andere opa en oma. Maar misschien is dat te hoog gegrepen.

Even wat afstand nemen dus maar. Er bestaat zeker ook zoiets als een painter´s block.

Toch nog een ´avontuur´

Ik besluit even te stofzuigen. Dat doe ik als mij viezigheidjes op de vloer beginnen op te vallen. Ik ben lekker bezig met de Bosch. Zoals gewoonlijk ga ik ook achter en onder stoelen en kasten. Al doende raak ik in de slaapkamer onder een kastje heel lichtjes de weegschaal, die zich daaronder bevindt. Dat gebeurt zo vaak. Meestal schuif ik hem met het stofzuigerbekje gewoon opzij.

Maar nu hoor ik een explosie van brekend glas! Ik kijk voorzichtig wat er gebeurt is en zie een weegschaal aan gruzelementen tevoorschijn komen. Zoveel ministukjes glas in een craquelé mozaïek. Wat mooi is dat. Het ´lichaam´ van de weegschaal hangt nog aan stukjes aan elkaar. Lijkt wel een schilderij van Dali.

Ik moet daar echt even een foto van maken:

Mooi, hè

We moeten wel aan een andere weegschaal zien te komen. We gebruiken hem altijd om te wegen of onze koffer niet te zwaar is voor het vliegtuig. Voor als we ooit weer naar Nederland mogen vliegen.

Gaat het nog wel?

Vragen sommigen mij, nu ze weten dat wij hier in Spanje in een volledige ´lockdown´ zitten. Sommigen vinden het in Nederland al saai, nu daar sommige winkels dicht zijn, evenals de horeca en bioscopen. Zij denken dat wij het wel nog moeilijker zullen hebben.

Tja, eigenlijk gaat het hier heel goed. Wij waren al gewend veel thuis te doen en dat doen we nu nog steeds. Het enige dat ontbreekt is het arm in arm wandelen. Dat mag niet. Iedereen loopt alleen op straat, met snelle pas, om even gauw noodzakelijke boodschappen te doen. De meesten hebben mondkapjes op en plastic handschoenen aan.

Mijn dagprogramma is als volgt:

Ontbijt, 10 km op hometrainer, kijkend naar Netflix. Dan verder gaan met schilderij, eventueel gecombineerd met een huishoudelijk klusje. Intussen is Ahmad bezig met zijn glas in lood.

Wij zijn zeepgebruikers. Hebben ons nog niet helemaal bekeerd tot het vloeibare zeepgebeuren in flacons. Een zeepje voor de handjes en een zeep, door Ahmad zelf gemaakt, voor mijn penselen. Zeepbakjes hebben de nare eigenschap water niet goed af te voeren, waardoor de zeep in een slijmerig plasje blijft liggen. Daarom maakte onze ´artesano´ een zeepbakje in de vorm van een soort grill. Het water valt naar beneden en wordt keurig weggevoerd door de spleetjes van onderen. Dit is een eerste ontwerp. Een tweede zeepbakje zal nog praktischer worden.

Koffiepauze en dan verder met onze hobby´s. De tijd vliegt als we daarmee bezig zijn. Om 15 uur is het etenstijd. Daarna verder met schilderen, dan wel even achter de pc, zoals vandaag. Om een uur of 17 is het theetijd en tijd voor twee spelletjes rummikub. Als ik moe geschilderd ben, maak ik palet en kwasten schoon en daarna is het tijd voor ontspanning met NL Ziet en tenslotte lezen in bed. Tussendoor appjes lezen en beantwoorden en af en toe mensen bellen.

Wat wil een mens nog meer?

Ik besef wel dat niet iedereen in zo een comfortabele positie verkeert. Dat er ten allen tijde leed is in de wereld, dichtbij en ver weg. Ik kan daar weinig aan doen. Geniet van de relatieve rust, die mijn leven nu kenmerkt.

Saai is het nieuwe heerlijk 🙂

Voorlopig laatste vakantie?

Op de valreep meegepikt. Net op tijd. Precies een week mooi weer. En juist teruggekeerd op de dag dat Portugal de grens sloot voor niet Portugezen.

Ik zag gisteren in het weerbericht op mijn telefoon dat het er nu koud en winderig is. Weeralarm code geel met een waarschuwing voor kustbeschadiging. Er zouden golven zijn van wel 4 meter hoog.

Ook hier is het nu koud en onstabiel weer. Heel Spanje heeft huisarrest. Dat betekent niet nog met drommen tegelijk door Ikea kunnen struinen, zoals in Nederland of met een menigte tegelijk een winkel binnenstormen. Of gewoon nog voor je plezier de straat op gaan.

Ik ging vanmorgen naar de apotheek en daar mochten ook maar twee mensen tegelijk naar binnen. De ander bleef netjes buiten staan tot er weer één naar buiten kwam. Dat gaat nu hier gewoon vanzelf, alsof mensen niet anders gewend zijn. Geen controle nodig. Maar wat wil je, als de politie nu het recht heeft om boetes uit te delen van 600 tot 60.000 euro.

Ik las dat er in Spanje nu honden worden verhuurd, omdat je hier wel een excuus hebt voor een kleine wandeling als je je hond moet uitlaten.

Hier is mijn vakantiefilmpje. Het is erg lang, maar dat is omdat ik een lange herinnering wil hebben aan deze voorlopig laatste ´luna de miel´.

Nog meer tijd voor hobby´s

Ge lekker verder met dit schilderij, waarvan de contouren al getekend zijn. Ben soms bang te beginnen. Angst dat het echte schilderij minder zal gaan lijken dan deze globale schets.

Eerst nog maar even een filmpje maken van de foto´s en filmbeelden van Albufeira. Morgen……

De serie ´Hollands Hoop´ roept.

Stukje kwijt

Schreef een heel stuk over de situatie hier en de situatie daar en raakte na drie kwartier alles kwijt door een klik op een foute toets. Heb nooit zin om iets twee keer te schrijven. Dus deze woorden gaan voor altijd verloren 😉

Kort samengevat kan ik zeggen dat men de situatie hier zeer serieus neemt. Niemand mag op straat lopen of per auto reizen zonder goede reden en dat wordt ook gecontroleerd door politie en militie.

Alleen supermarkten, tankstations en apotheken zijn open. Alle stranden, pretgelegenheden en zelfs speeltuintjes voor de kleintjes zijn gesloten, evenals de scholen.

De straten in ons anders zo gezellige dorp zijn verlaten. Hierdoor hoor je beter dan anders het gefluit van vogels en het geblaf van een hond in de verte. Mijn lievelingsgeluiden. Geen verkeerslawaai en lawaai van stemmen.

Vanmorgen deed A. boodschappen. Voor de Mercadona stond een hele rij met mensen die gepaste afstand hielden van twee meter. Gardia Civil met mondkapjes hield de boel in de gaten en zorgde ervoor dat er slechts een bepaald aantal mensen tegelijk binnen was. Telkens als iemand naar buiten kwam, mocht een ander erin. De schappen lagen gewoon vol.

In de middag tijdens de siësta-uren ging ik nog een keer voor wat andere boodschappen. Er stond nu geen rij. Een jongen met mondkapje hield de wacht bij de ingang. De winkel was nu vrijwel leeg. Een paar mensen scharrelden er rond. De schappen waren nu hier en daar slecht gevuld. Ik zag dat mensen vooral hun slag geslagen hadden wat betreft de schoonmaakspullen en ja hoor, het toiletpapier. Maar er waren nog voldoende pakken. De roomboter was echter op. Zou weer aangevoerd worden om 16 uur, werd me verteld door één van de medewerkers, die ook allen mondkapjes droegen. De couscous was ook op, evenals pakken rijst. Ik kon nog wel veel vinden op de groenteafdeling, maar ik zag geen selderie-stengels. Vroeg of het echt op was en toen toverde een medewerker voor mij nog een pak te voorschijn dat verstopt lag tussen andere groentepakketten. Ik pakte het dankbaar aan. Een andere klant zag dat tot haar teleurstelling. Zij had er ook één gewild.

Blij met mijn boodschappen (het meest dingende had ik te pakken) liep ik weer naar huis over het stille plein, zonder terrassen en hangouderen op bankjes, langs gesloten winkels. Hup, mijn huis weer in!

Het heeft ook wel wat, die rust……