Waar ik Allah vind

In ieder geval niet in de berichtgeving die ik vaak tegenkom in allerlei media over moslims en hoe deze zich presenteren. Integendeel. Ik herken me niet in het beeld dat zij geven van Allah en het paradijs.

Zo zag ik laatst een video voorbij komen van een ulama, geheel ‘islamitsch’ gekleed, die sprak voor een publiek. Hij beweerde in aller ernst dat er in de hemel zeker wel sprake is van seks, en wel in grote mate. Volgens hem zou elke man in de hemel elke ochtend minstens 100 maagden een beurt geven. En het mooiste was volgens hem dat als deze man even later terugkeerde van een ‘onderonsje met Allah’, dat hij dan die zelfde maagden opnieuw aantrof als maagd. Een man in het paradijs zou volgens deze ulama een potentie hebben die enorm was en nooit afnam en verder zou hij in het paradijs een enorme capaciteit hebben voor eten en drinken.

Wat een trieste, eenzijdige, infantiele en schunnige voorstelling van zaken! Wat zou de vrouw van die man in het paradijs intussen doen, terwijl haar echtgenoot bezig was met zijn maagden? Daarover werd niets gezegd. Wat is haar beloning in het paradijs? Ik zie  haar voor me. Van hoofd tot voeten dichtgeknoopt met doeken. Bezig in de keuken om later glimlachend te verschijnen met dienbladen vol met ongezonde, vette en zoete spijzen. Dat is namelijk het enige wat je dikwijls te zien krijgt op tv als men moslimfamilies laat zien met hun spreekwoordelijke gastvrijheid. Dikke moekes die alsmaar eten aansjouwen voor grote gezelschappen die zich laten bedienen door het vrouw-voetvolk.

Dat is niet mijn islam, verre van dat.

Ik zie de liefde van Allah en Zijn Grootsheid niet in de sjachrijnige gezichten van het keurig dichtgeknoopte en bedekte volk dat me voorbij sjokt bij de supermarkt. Moeten zij zich zo inpakken omdat hun mannen er zulke vieze gedachten op na houden? Het lijkt hen niet gelukkig te maken. Is dat nu islam?

Dan hoor ik op radio 1 dat er een Turkse imam is die jongeren naar Turkije heeft gelokt, waar zij een ‘islamitische’ scholing kregen. Hun zou in Turkije geleerd zijn dat de gewapende strijd tegen het ‘ongelovige volk’ gerechtvaardigd is, dat zij vrouwen mogen onderdrukken en dat ze een meisje vanaf 6 jaar mogen trouwen. (jongerenreis naar Turkse prediker)

Bovenstaande feiten kunnen nep-nieuws zijn, je hoort zoveel, zelfs via de officiële nieuwskanalen. Maar het bevreemdt mij helemaal niet.

Er is iets verschrikkelijks aan de gang. De islam, hetgeen niets anders betekent dan ‘onderwerping aan de Wil van de Almachtige’, wordt op allerlei manieren ontluisterd. Ik schaam me daarvoor.

Ik vind Allah niet in de moskee en ook niet in het gedrag en de leefwijze van de moslims die ik om me heen aantref. Ik vind Allah als ik kijk naar de natuur, naar het gras dat na een paar regenbuitjes ineens weer zo fris groen is en naar de dieren die zonder onderscheid hun jongen beschermen en eten geven. Ik vind Allah in de wonderlijke schoonheid van alles wat leeft op aarde, in de nobele daden van sommige mensen en de onbaatzuchtige liefde van mensen onderling. Daar zit geen geloofskaartje aan. Allah zie ik als men eerlijk is wanneer men bijvoorbeeld dingen verkoopt en deze op de weegschaal legt. Dat is goed zijn voor wezen en behoeftigen. Oog hebben voor je naaste. En een ander gunnen wat je ook jezelf gunt. Dat is niet liegen en niet kwaadspreken. Dat is respect hebben en liefde voor een ander zonder oordelen. Dat zit niet in een tulband of hoofddoek. Dat zit in het hart van mensen en dus ook in mijn hart.

Koran surah 2:vers 136:  Say, “We believe in God (Allah), and in what was sent down to us, and in what was sent down to Abraham, Ismail, Isaac, Jacob, and the Patriarchs; and in what was given to Moses and Jesus, and all the prophets from their Lord. We make no distinction among any of them. To Him alone we are submitters.”

Dit vers vat voor mij samen wat het geloof in Allah voor mij inhoudt en wat de reden is van mijn keuze voor de islam als godsdienst. Ik heb niets met de salafistische, zichzelf soennitisch noemende fanatici, die de koran letterlijk nemen als een soort kookboek en die de hadith gebruiken als leidraad voor hun beweringen, kleding en gedrag.

Wandelingen in het snuffelparadijs

Als je dagelijks drie keer met je hondje ongeveer dezelfde wandeling maakt, met af en toe een verrassing naar een andere plek, dan vallen je dingen op die je normaal niet zou opmerken als je niet telkens langs dezelfde route struinde. In het parkje vlakbij ons huis, nog gelegen net voor het natuurgebied ‘de Uithof’ waar we ook weleens wandelen als we de weg daarachter oversteken, is het leuk wandelen. Ik word vaak helemaal rustig als ik daar loop tussen de diverse vogels in en buiten het water die druk bezig zijn hun kostje bij elkaar te scharrelen.

Tussen de eendjes en ganzen zwom één mooie zwaan. Hij of zij was telkens alleen. Dat vond ik een beetje sneu, omdat ik weet dat dit mooie dier een leven lang trouw pleegt te zijn aan één partner. Waarom zou de zwaan alleen zijn? Was hij of zij haar partner verloren ergens tijdens haar leven. Of moest de ware nog verschijnen? Het leek er niet op dat dit snel stond te gebeuren in deze betrekkelijk eenzaam gelegen sloot zonder andere zwanen.

De 'lonesome hobo'

De ‘lonesome hobo’

Tot wij gisteren verrast werden door een geheel nieuw plaatje. De zwaan was niet meer alleen, maar nu zien wij haar genoeglijk op de wal staan en dobberen in het water met een maatje. Daar kan ik nu echt blij van worden. Als ik niet deze twee weken het hondje had moeten uitlaten, dan was ik geen getuige geweest van deze kersverse romance. RTL boulevard kan hieraan niet tippen…. wat een goed nieuws betreffende deze twee ‘natural beauties’

DSC04125 (2)

Kinderen blij, ik blij….

Ze zijn lekker met vakantie, mijn oogappels. Behalve het buitenbeentje. Hij werkt gewoon door in de bouwvakvakantie en kiest ervoor liever in het voor- of najaar te gaan. Hij hoeft ook nog geen rekening te houden met schoolvakanties.

Mijn beide dochters zijn onafhankelijk van elkaar in Italië. Mijn oudste maakt daar een rondreis met haar gezin, terwijl de jongste er verblijft in een vakantiehuis, samen met een ander stel. Maar van tevoren hadden ze al afgesproken elkaar te gaan ontmoeten ergens in hun vakantie daar. En dat is nu aan het gebeuren. Mijn schoonzoon was zo lief deze mooie foto van de twee zusje naar mij te sturen.

Deze twee mooie toppertjes zo innig samen te zien maakt mijn moederhart helemaal blij.

IMG-20180814-WA0000

Mijn eerste filmpje met nieuwe laptop

Dit jaar heb ik niet zoveel foto’s en filmpjes gemaakt. Deze hobby is wat in de kuiten gezakt. Maar met deze nieuwe laptop en het fantastische programma van Adobe Pro, weliswaar in een oude versie uit 2003, krijg ik er weer zin in.

Van het schamele beeldmateriaal dat ik toch nog kon verzamelen van de afgelopen tijd maakte ik dit filmpje:

 

Vervolg op de beuk

Toen de beukers weg waren na nog geen twee uurtjes (ze hadden zowel het oude keukenblok als alle tegels eruit gebeukt) bleef alleen de derde man over. Hij zat wat te sleutelen aan gas en electriciteit en tot onze opluchting mochten we de hoofdkraan van het water weer open zetten. Deze zou ook niet meer dicht hoeven gedurende het hele proces verder.

Wat is water toch belangrijk, merkten we weer aan den lijve! De broodmagere, tandeloze man met loodgieterskwaliteiten lustte wel een kopje koffie, maar moest daarna helaas weg. In het Engels met een Pools accent legde hij me uit dat hij nu naar een andere keuken moest, maar dat hij morgenochtend terugkomt om te beginnen met tegelen. Hij had intussen ook de ergste cement- en betonbrokken voor ons opgeruimd.

Hij was zelfs zo aardig om de geiser, provisorisch met een verlengsnoer, voor ons weer aan te sluiten. We hebben dus ook weer warm water, maar dat dan wel alleen in de badkamer. Nadat hij vertrokken was hebben we het huis zo goed mogelijk weer stofvrij gemaakt. Dat was weer even aanpakken.

Zo ziet de keuken er nu uit.

Zo ziet de keuken er nu uit.

Provisorische keuken naast keuken

Provisorische keuken naast keuken

 

De beuk erin!

Al sinds ik hier kwam wonen in 1993 heb ik dezelfde Bruynzeel-keuken. Een paar keer in het verleden lieten scharnieren los of de voorkant van een la. Dat heb je met dat geplakte pulphout van tegenwoordig. Maar telkens was het wel weer te fiksen. Toen de buitenkant van de kastjes lelijk werd, beplakte mijn creatieve schoonzoon (dit is zijn bedrijf) deze met mooi wit plakplastic, zodat de kastjes en lades een luxe uitstraling kregen. Maar nu, na 25 jaar, vond ik het toch echt tijd worden voor een nieuwe keuken. De kastjes waren vanbinnen duidelijk niet meer heel, maar kunstig geplakt met houtlijm.

Normaal gesproken heb je na 10 jaar gebruik recht op een nieuwe keuken bij de woningbouw, maar erg gul is men daar niet mee. Als je netjes bent op je spullen vindt een opzichter al gauw dat je er best nog wat jaartjes langer mee kan doen. En dat gebeurde mij ook al die jaren dat ik ernaar liet kijken. Maar tot mijn verrassing vond een opzichter die dit jaar langs kwam dat het wél tijd was voor een nieuwe keuken. Hoera! Hij liet een aannemer komen.

Al voordat we naar Spanje gingen dit jaar, het moet in februari geweest zijn, maakte de aannemer een afspraak met mij voor het plaatsen van een nieuwe keuken op 13 augustus van dit jaar. Het was een aardige man, die aannemer, zo een man met wie je uren zou kunnen doorkletsen over van alles en nog wat. Een hippe vogel.

De afgelopen week kreeg ik geen bericht van het aannemersbedrijf om mijn afspraak van lang geleden te bevestigen. Normaal gesproken gebeurt dat wel. Dan krijg je een brief en daarin wordt dan ook beschreven wat er van je verwacht wordt. Dat is in dit geval heel wat. Je moet natuurlijk van tevoren wel je hele keuken leeghalen, tot en met met fornuis, omdat de bouwers ook de tegels vervangen. Maar niets, nada….

Omdat het nu ook nog volgens mij bouwvakvakantie is, wilde ik wel graag weten waar ik aan toe was. Komen er echt mannen die mijn keuken gaan vervangen of niet? Dus belde ik de afgelopen week een woningbouwmedewerker, die het aannemersbdrijf belde voor mij. Ja, het ging echt door, zo kreeg ik te horen. Er stond een afspraak gepland voor het zetten van een keuken op mijn adres.

Gisteren hebben Ahmad en ik gesjouwd als kleine baasjes. Alles moest een plek krijgen in de bijkeuken die provisorisch een aantal dagen zal dienst doen als tijdelijke keuken. Gas zal een paar dagen worden afgesloten. Dus dat wordt douchen vanuit een bak opgewarmd water, zoals ik dat vroeger deed in Pakistan. Eten opwarmen op een elektrisch kookplaatje en afwassen in de badkamer. Een beetje kamperen dus.

Vandaag hadden we de wekker gezet op 7 uur. Werkmannen plegen nu eenmaal vroeg te komen. En het zou mooi zijn om voordien nog even te kunnen douchen en eten. Zo gedacht, zo gedaan….Om 8 uur was er nog geen werkman in zicht….

Ik begon me zorgen te maken. De babbelende aannemer had me ook verteld dat hijzelf deze week met vakantie zou zijn. Het zal toch niet zijn dat er toch niemand komt?

Om 8.15 wordt er aangebeld. Er stappen twee mannen naar binnen. Ze zeggen netjes goedemorgen en beginnen direct te slopen. De oude keuken ligt in no time voor mijn huis in de vorm van schroot. Dan drillen ze de tegels eruit. Het zijn mannen van ‘geen woorden maar daden’. Even later staan er drie mannen te werken en moeten we het water afsluiten. Onderling wordt er Pools gesproken. Ze vragen me om een emmer en ik complimenteer ze dat ze lekker bezig zijn.

Loulou vindt het niet echt leuk, al dit lawaai. Ze ligt op mijn schoot te slapen……

Maar ik ben blij dat het er toch van gekomen is. Het is even bikkelen, maar dan heb je ook wat, hoop ik…..

Nieuwe laptop

Toen ik laatst videobanden liet digitaliseren werd het me al gezegd door ‘iemand met kennis van zaken’: het is voor mij tijd voor een nieuwe laptop. Ik maak al 10 jaar gebruik van een Acer, die het nog steeds goed doet, maar die wel wat langzaam is geworden en zeker niet voldoet aan de eisen van de wat luxere video-bewerkingsprogramma’s. Met een RAM geheugen van slechts 3 gyg is deze laptop na jaren van intensief gebruik niet in staat videobeelden in videobewerkingsprogramma’s als Magix Pro in een soepele volgorde te verwerken. De beelden haperen als ik een video wil editen.

Daarnaast is het zo dat Ahmad en ik moe worden van het telkens heen en weer moeten sjouwen met twee laptops vanhier naar Spanje en terug. Ahmad heeft inmiddels al een laptop voor hier en één voor daar. Maar ik nog niet. Dus besloot ik op zoek te gaan naar een tweede laptop, die ik zal meenemen naar Spanje, omdat ik daar veel meer bezig ben met mijn laptop dan hier. Ik ging op zoek naar een supersnelle laptop, die geschikt moet zijn voor videobewerking.

We gingen naar Media Markt, niet een winkel waar ik echt van houd, al was het maar vanwege de schreeuwende kleurcombinatie die daar gehanteerd wordt en de enorme hoeveelheid plastic verpakkingsmateriaal. ‘Ik ga alleen advies vragen’, nam ik me hardop voor. Daarna ga ik op internet kijken wat voor mij de beste keus is.

We hadden geluk! Een aardige jongen die toevallig had doorgeleerd in de ICT, gaf me geweldig advies. Al snel kwamen we terecht bij spelcomputers, laptops die voor het spelen natuurlijk supersnel moeten zijn. Aan de hand van een ‘voorbeeldlaptop’, een ‘HP Omen’ legde de jongeman uit waarop men moet letten bij het kopen van een laptop, als men wil dat deze snel zijn taken uitvoert en bovendien geschikt is voor het uitvoeren van de wat zwaardere taken, zoals video’s bewerken. Hij ging zelfs zover de belangrijke productspecificaties die minimaal vereist zijn voor mij op een papier te schrijven! Ik wil deze met mijn lezers delen voor het geval dat er meer mensen zijn die een goede laptop zoeken.

Hier volgen de minimale vereisten waar je op kunt letten:

Processor: Intel core i7 – 8750/7700

Videokaart: vanaf GTX 1050/1060/1070

Harde schijf SSD

Verder zei hij nog dat veel merken vergelijkbaar zijn in prestaties, maar dat Asus, HP en Lenovo wel uitblinken in stevigheid van de behuizing. (NB ik laat gemekker over een Macbook, die qua grafische prestaties beroemd is, achterwege omdat ik het een te duur merk vind en omdat ik een hekel heb aan de exclusieve software van Apple.)

Met bovenstaande adviezen van de aardige jongen als leidraad ben ik gisteren zo goed als de hele dag op zoek geweest naar de voor mij ideale laptop.

Ik struinde het hele internet af, inclusief de voorlichtingsfimpjes op You Tube. Tot het me helemaal duizelde en ik het bijna niet meer wist. Uiteindelijk is mijn keuze gevallen op deze in verhouding redelijk geprijsde Lenovo.

Lenovo wordt geprezen om zijn behuizing en om zijn ventilatie, die kennelijk te wensen over laat bij de HP Omen. Het geluid schijnt ook erg mooi te zijn en hij voldoet aan alle  productvoorwaarden die de jongeman me heeft genoemd. Het RAM-geheugen is maar liefst 16 gyg en ook nog uit te breiden, indien nodig in de toekomst, naar 32 gyg.

Vanavond wordt dit mooie hebbeding bezorgd. Ik kan niet wachten ermee aan de gang te gaan…..

Beelden van begrafenis van mijn lieve broer

Op dringend verzoek van mijn kinderen zal ik de beelden van hun jeugd nooit op You Tube zetten, zelfs niet met de optie ‘verborgen’, wat wil zeggen dat ik de beelden dan kan delen met wie ik wil maar dat anderen ze niet verder kunnen delen. Dat gaat dus niet gebeuren. Dat ik zonder gêne veel deel in dit weblog wil natuurlijk niet zeggen dat mijn kinderen dat ook willen. Daarvoor heb ik respect en daarmee houd ik rekening.

Maar de beelden die ik nog heb van de begrafenis van mijn broer zijn destijds uitgezonden op het tv-nieuws. Dus eigenlijk al openbaar. Ik wil ze hier wel delen. Mijn bescheiden broer werd als een soort held ten grave gedragen, een beetje genoegdoening voor de zinloze dood die hij moest sterven in zin slaap. Het was die dag snijdend koud. -15 Graden en er stond een gure wind. Ik had medelijden met de Rode Kruis medewerkers die de kist droegen en alleen maar een uniform droegen zonder jas.

NB Mijn broer droeg de naam van zijn stiefvader ‘Elkerbout’. Hij heeft nooit (zoals ikzelf wel) zijn naam laten terug veranderen in ‘Theunissen’, de naam van onze echte (biologische) vader, die gescheiden is van mijn moeder toen wij respectievelijk 3 en bijna 5 jaar oud waren.

Cadeautjes voor mijn koters

Mijn stiefvader en mijn moeder hebben video-opnames gemaakt van mijn kinderen in de tijd dat ze wel eens bij hun logeerden toen ze nog klein waren. Mijn oudste was al wat ouder en is niet zo vaak bij opa en oma geweest. Zij is dan ook wat minder in beeld, maar ook zij staat op de oude video-banden, evenals ikzelf hier en daar, 25 jaar jonger dan ik nu ben. Tot mijn verrassing stond zelfs mijn broer op één van de banden.

In totaal is er zo een zes uur aan filmmateriaal van mijn spelende kinderen vervaardigd door mijn stiefvader, die het filmen al als hobby had toen hij zich nog moest bedienen van smalfilms. In het  verleden liet mijn stiefvader smalfilm-materiaal uit de jeugd van mijn broer en mij op dvd zetten. Dit materiaal heb ik een tijd terug al in MP4 omgezet en naar mijn externe schijf getransporteeerd. Ook heb ik die beelden een tijd terug via een You Tube-link in dit blog gedeeld. Hier en hier.

Maar het filmmateriaal waarop je mijn kinderen kan zien spelen en horen praten op de boerderij van opa en oma stond op videobanden, net als de tv beelden van de begrafenis van mijn broer. Mijn videospeler is al een tijd kapot. Daarom vond ik het hoog tijd worden om de videobanden te digitaliseren voor het te laat is. De kwaliteit van de videobanden neemt in de loop der tijd af en wie heeft er vandaag de dag (en in de toekomst) nog een videospeler? Dus ik ging op internet zoeken en kwam uit bij deze aanbieder.

Hij heeft voor mij 4 banden overgezet op MP4 formaat. Ik bracht de banden weg naar  zijn studio en hij stuurde me de gecomprimeerde bestanden via een link in een mail, van waaruit ik kon downloaden. Ik ben heel blij met de videofilms uit mijn jeugd en die van mijn kinderen. Als cadeautje heb ik het materiaal van mijn kinderen voor hen alle vier op een goede SanDisc gezet, zodat ze deze alleen maar in de tv hoeven te pluggen om 6 uur lang van zichzelf als kind te genieten. Ook leuk voor de kleinkinderen om hun pappa of mamma te zien en horen in de leeftijd van 3 tot 11 jaar.

Kinderen vervangen door minihondje

Drie van mijn kinderen zijn met vakantie. Niet naar dezelfde bestemming, maar wel alle drie tegelijk. Mijn oudste kon geen opvang meer regelen voor haar hondje, een chihuahua. ‘Mam, ik heb alleen maar rare mensen gesproken. Kan jij haar opvangen?’ Ja, dat kan ik wel, maar alleen als het diertje komt met een hondenbench. Ik moet er verzekerd van zijn dat zij ook in mijn afwezigheid zeker niet op de bank gaat liggen.

20180804_163151

Het kleine diertje is sinds gisteren nu bij mij. Ze volgt me overal als een puppy. Zit nu op mijn schoot, terwijl ik dit zit te typen. Ze had een enorme bench bij zich, geschikt voor een grote hond. Nu blijkt dat ik die bench niet hoef dicht te doen. Ze gaat vanzelf in het hok liggen als ik er niet ben. Verder werd er een zak brokjes meegeleverd, speciaal voor chihuahua’s. Zij vind niet veel aan de brokken. Het lijkt mij ook heel saai als je alsmaar hetzelfde voer moet eten. Het doorgefokte diertje is nogal mager en ze ontroert me met haar dunne pootjes en broze botjes. Ze is zo weerloos en bijna geen hond meer te noemen. Ik mag van haar bazin ook zacht voer kopen, wat zij lekkerder vindt en wat ik kan mengen met haar brokjes, zodat zij die toch nog binnen krijgt. Ik haal direct in de ochtend hondenvoer.

Als ik ga koken voor mij en Ahmad kijkt ze me verwachtingsvol aan met haar kleine spookgezichtje. Zou ze gewend zijn wat te krijgen tijdens het koken? Ik snijdt een stukje rauw kalfsvlees voor haar af en geef het haar. De kleine carnivoor schrokt het zonder te kauwen op. Ook een groter stuk verdwijnt zonder problemen. Dan gooi ik wat vet van het vlees tussen haar brokjes. Ze eet nu zonder morren dat vleesvet maar ook een groot deel van haar brokjes op. Opnieuw kijken de bruine ogen mij hongerig aan. Nu vind ik het tijd om wat van het zachte voer door haar brokjes te mengen.Dit mengsel schrokt zij snel naar binnen en dat vraagt om een tweede bakje. Dat gaat ook grotendeels naar binnen.

Loulou, zoals de kleine diva heet, boft dat ze bij mij en Ahmad is, twee oudjes die overal tijd voor hebben. Om haar te borstelen, wat ze heerlijk vindt, en om met haar te gaan wandelen en fietsen.

IMG-20180804-WA0002

Ze is zo klein dat ze in mijn fietsmandje past. Zo kan ik haar naar de nabijgelegen uithof brengen en haar op diverse plaatsen laten snuffelen. In de avond nemen we ruim tijd voor een grote wandeling. Eigenlijk is het heel leuk om op haar te passen maar dat ga ik mijn dochter niet vertellen. Het moet geen gewoonte worden 😉