Kleinzoon morgen jarig

Een van mijn kleinzonen gaat morgen zijn verjaardag vieren. Hij wordt alweer 13 jaar! Het is de wielrenner die laatst even bij zijn oma langs kwam op de fiets. Hij wil als cadeau graag centjes om nog wat benodigdheden te kunnen kopen bij zijn racefiets, zodat hij deze spullen niet van zijn mamma hoeft te lenen. Dus geld zal het verjaarscadeau worden en natuurlijk een tekening van zijn oma naar de hand van een ‘coole’ selfie die hij laatst maakte op school.

hij stuurde deze selfie naar de familiegroepsapp met als ondertiteling de  woorden: 'ik ga heel snel door de lesuren'.

hij stuurde een selfie naar de familiegroepsapp met als ondertiteling de woorden: ‘ik ga heel snel door de lesuren’. Die moest oma wel ff natekenen. Ons fotomodel :-)

Eid 2018

Omdat we niet gevast hebben dit jaar voelde de eid (het suikerfeest) een beetje anders dan andere jaren. Maar zoals voorgenomen bezochten we wel de graven van wijlen mijn lieve zoontje Imran, mijn lieve broer Hans en mijn moeder.

Het graf van Imran lag er uitgedroogd bij. De planten die we er vorig jaar op zijn grafje hadden gezet waren op één na dood. Ahmad plantte de twee dahlia’s die we hadden gekocht dit keer zonder pot met wat verse tuinaarde, in de hoop dat deze het langer zullen volhouden. Omdat het gebruikelijk is om op eid graven te bezoeken, kwamen wij ook andere moslims tegen. Ze keken ons verschrikt aan, alsof ze twee duivels zagen. Er kon geen groet af, noch een salam en zeker geen ‘eid mubarik’. Waarschijnlijk verdiende ik dat niet vanwege mijn ‘ongesluierdheid’. We haastten ons weer naar de uitgang, onderweg vriendelijk gegroet door niet moslims op het niet islamitische gedeelte van de begraafplaats.

Daarna ging het in turbovaart richting Hengelo (Gelderland), waar we de graven van mijn broer en moeder gingen bezoeken. Normaal gesproken weet ik de weg, zowel naar Utrecht als naar het dorp, waar mijn ouders hun laatste 30 jaar doorbrachten, feilloos te vinden, maar dit keer nam ik, dankzij de futuristische navigatie in mijn nieuwe waggie met de vele opties, juiste de verkeerde afslag. Gelukkig was dit niet echt een ramp, want via een route binnendoor, die mooier was dan de route die wij normaal gesproken rijden via de hoofdwegen, bereikten we toch onze bestemming. Wat is Gelderland mooi!

Tot onze schrik zagen we dat de graven van mijn broer en moeder (en vooral die van mijn moeder) zwaar overwoekerd waren met groene planten zonder bloemen. Het was echt geen gezicht. Een (door welke ‘zool’?) geplante conifeer en een uit zijn kluiten gegroeide buxushaag ontnam elk zicht op mijn moeders grafsteen. Helaas hadden we geen snoeischaar bij ons. We zullen voor vertrek naar Spanje nog eens moeten gaan om de conifeer uit de grond de rukken. (Wie haalt het in zijn hoofd om een conifeer op mijn moeders graf te zetten???) en de buxus bij de snoeien. (Wat doet buxus op een graf???) De bloeiende plantje die we hadden meegebracht vielen helemaal in het niet tussen alle reuzenbossages op de graven. Jammer!

Om files te vermijden op de terugweg, bleven we nog wat rondhangen in Laag Keppel, waar we een mooie wandeling maakten langs het water in een broeierige hitte…..

Lang niet gesproken….

Maar misschien is dat ook wel eens goed. ‘Zwijg of zeg iets beters dan zwijgen’, zei mijn stiefpa. Mogelijk om wijs over te komen op ons kinderen, die toch al niet het idee hadden dat we ooit gehoord werden. Mijn broer nam dit advies beter ter harte dan ik. Hij zei nooit veel thuis. ‘Dan hoef ik ook niets te verantwoorden,’ was zijn verklaring hiervoor. Ik hield me er minder aan en dat kwam me meestal duur te staan. Ik werd vaak genoeg ‘afgerekend’ op wat ik durfde uit te kramen.

Desondanks ben ik een kletskous gebleven. Maar de laatste tijd had ik niet veel te melden in dit weblog. Ahmad en ik zijn sinds onze aankomst in Nederland bezig geweest als kleine baasjes. Huis tuin en keukendingen. Voor onszelf interessant, maar niet voor de lezer van dit weblog.

En morgen is het eid (suikerfeest), een feest waarover overigens nergens iets in de Koran staat dat dit gevierd zou moeten worden. Het is een cultureel gebruik om dat wel te doen. Voor ons zal het een gewone dag zijn als andere. Ik heb me wel voorgenomen om morgen de graven op te gaan zoeken van mijn overleden zoontje en mijn broer en moeder, zoals ik dat jaren gewend ben. Ook een cultureel gebruik, net als het doen van een gift aan het einde van de ramadan.

Verder moet ik bekennen dat wij dit jaar niet gevast hebben. We hebben het geprobeerd. Ik ben gewend, in alle jaren dat ik gevast heb, dat het weleens kan voorkomen dat je op één of meerdere dagen dat je aan het vasten bent hoofdpijn kan hebben. Meestal gaat dat vrij snel over na het moment dat je je vasten hebt mogen breken. Dit verliep bij mij dit jaar anders. De eerste beste dag dat ik vastte had ik zo een knallende hoofdpijn dat ik er misselijk en beroerd van werd. Na het vasten breken ging ik me niet snel beter voelen, zoals andere jaren. Ik bleef de hoofdpijn en de griepachtige verschijnselen houden. Toen ik de volgende ochtend voor de dageraad nog steeds de bonkende hoofdpijn voelde en het totale gevoel van ziek zijn, heb ik besloten dit jaar niet te vasten. Volgend jaar is er weer een kans.

Ik ben blij dat ik, doordat ik dit jaar niet vastte, heel veel dingen heb kunnen doen, waarvoor ik anders waarschijnlijk niet de energie gehad zou hebben. Ik dank Allah voor alle zegen die ik elke dag heb mogen ontvangen. Dat ik goed heb kunnen trainen voor mijn revalidatie en weer goed kan lopen en fietsen. Rennen lukt nog niet, maar dat hoeft ook niet. Ik heb geen haast….

Alles verandert

Ook al blijf je wonen waar je woont, je omgeving verandert toch. Dat merkten we vandaag weer eens. We gingen even naar Kijkduin op de fiets om uit te waaien. Wat we daar aantroffen verraste ons. Al voor aankomst werd er op een kruispunt gewerkt aan de weg. Het plein, waarop eerst een muziektent stond, een draaimolen en een legendarisch gevaarlijk torentje om in te klimmen is in zijn geheel verdwenen om plaats te maken voor een enorme zandafgraving.  Wat zouden ze daar gaan bouwen? Een ondergrondse parkeerplaats met daarboven eettentjes en winkels? Het strand is nog wel te bereiken en ook het kleine boulevardje is nog intact. Het overdekte winkelcentrumpje bevat nog wel wat winkels, maar is aan één kant verlaten, wat een troosteloze aanblik geeft. Onder het dak van dit winkelcentrum zijn vogels gedrongen, die zich met minder publiek kennelijk vrij voelen daar rond te vliegen.

Deze kleine rover heeft het plastic van een brood kapot geprikt met zijn snavel en doet zich te goed aan het brood....

Deze kleine rover heeft het plastic van een brood kapot geprikt met zijn snavel en doet zich te goed aan het brood….Vanuit de etalage kijkt een beer ons troosteloos aan.

Onverwachts gezellig flitsbezoek

Ik word gebeld en denk dat het waarschijnlijk mijn oudste dochter is, die weleens belt op de terugweg naar huis van haar werk. Dan belt ze me even onder het rijden (uiteraard hands free!). Het is één van de weinige momenten dat zij kans ziet om mij te spreken tussen al haar drukke bezigheden door.

Maar het is mijn  dochter niet, maar haar jongste zoon. ‘Oma, ben je thuis? Dan kom ik even langs op de racefiets van mamma. Ik ben al onderweg.’ ‘Natuurlijk, kom jij maar even langs. Dat vind ik heel gezellig.’ En daar is hij al snel. Hij eet een waterijsje, dat al tijden lang lag te ‘verijzen’ in mijn diepvries. ‘Lekker, oma.’ Hij heeft 41 km per uur gefietst in deze hitte. Dan nog een broodje met roomboter, dat hijzelf netjes en vakkundig ontdooit, roostert en smeert, met een glas grenadine. We babbelen even wat. Hij weet al wat hij wil worden, industrieel ontwerper en dan liefst met een eigen bedrijf. Hij heeft al zijn onvoldoendes opgehaald en gaat zeker over naar de tweede klas van de mavo. Dat is geweldig en fijn. Na een kort momentje met mij laat hij zijn moeder weten via zijn telefoon dat hij eraan komt. Hij moet om 6 uur thuis zijn voor het eten……

ik mag een foto maken van dit geluksmomentje

ik mag een foto maken van dit geluksmomentje

Thuis

DSC03716Den Haag is mijn thuis…..Wat me allereerst opviel bij het landen is het sappige en weelderige van de natuur momenteel in Nederland. Zon, afgewisseld met af en toe een bui hebben duidelijk hun werk gedaan. Ahmad had voor vertrek naar Spanje de aarde in de tuin lucht gegeven en dat was ook te merken! De planten waren kennelijk blij en dankbaar. Links op de foto ons laurierboompje, dat flink gegroeid is en daarachter de mooie paarse klimmer, die nooit eerder zo vol in bloei stond. Alle vorig jaar geplante rozen leven nog en staan in bloei en knop. Dat is leuk thuiskomen.

Voeg daarbij dat we werden opgehaald door mijn lieve schoondochter, die zelfs al boodschappen voor ons had gedaan. Met haar en onze lieve kleindochter konden we in de namiddag nog een tijd chillen is de tuin, luisterend naar het gezang van merels. Ondanks deze relaxte thuiskomst waren we alsnog uitgeput van een vliegreisje van maar 2,5 uurtje. Gisteren moesten we veel dingen doen, die nu eenmaal horen bij ‘terug van weg geweest’.

Ik ben blij weer hier te zijn

Overpeinzing van een bekeerling

Toen ik me bekeerde tot de islam nam ik een heel drastisch besluit. Ik was zo onder de indruk van de Koran na het lezen daarvan, dat ik besloot alles achter te laten. Ik vertrok met mijn toenmalige vriend (de Pathaan, die ik had leren kennen via mijn broer) uit het kraakpand waar ik toen woonde. Ik nam alleen mijn kleding mee en een matras en de Koran. Verder liet ik alles liggen. Mijn psychologie-studieboeken en alle andere boeken die ik in mijn bezit had, al mijn muziek (LP’s) en al mijn andere bezittingen, waaronder ook juwelen. Ik zei dat de bewoners die achterbleven alles onderling mochten verdelen.

Ik wilde echt een nieuw leven beginnen en nam het symbolische besluit dat voortaan de Koran het enige boek zou zijn dat ik nodig had. Ik was 27 jaar en op mijn manier radicaal.

Ondanks het feit dat ik een academische studie had afgerond en naar mijn weten een behoorlijk verstand had, heb ik me in de jaren die volgden sterk laten beïnvloeden door andere moslims en hun culturele erfgoed. Dat heeft me onnodig verward en af doen dwalen van de reden waarom ik de islam had gekozen als geloof. Ik stelde de regels die men mij oplegde niet ter discussie, ook al werden veel van deze regels nergens bevestigd in de Koran. Omdat ik het allemaal zo graag goed wilde doen voor Allah, nam ik veel dingen klakkeloos aan, omdat ik dacht dat geboren moslims vanuit hun traditie waarschijnlijk meer wisten dan ik. De meeste van de mensen in mijn omgeving in die tijd kenden de Koran alleen uit het reciteren daarvan. Ze reciteerden de teksten, zonder te weten wat ze betekenden. Of erger nog. In veel gevallen lag de Koran ingepakt in een doek op een hoge plek in het huis (uit respect), maar werd deze nooit opengeslagen. Toch keek ik op naar de kennis van die mensen vanwege de wijsheid die zij hadden opgedaan uit overlevering. Religie en cultuur zijn in de regel sterk vermengd. Dat geldt voor alle religies.

Langzaamaan  over een periode van 40 jaar ben ik steeds meer kennis gaan nemen van de islam door veel te lezen en veel te luisteren. Uiteindelijk kom ik nu weer terug bij af. Ik geloof alleen nog in de Koran als leidraad en neem niet langer klakkeloos aan wat er is opgetekend in de hadith of in soefi-litteratuur (die overigen vaak voor een heel groot deel overdrachtelijk gelezen moet worden). Ik wil niet zeggen dat mijn beleving van de islam de juiste is. Het is mijn weg en voor een ander kan die weg anders zijn.

En nu denk ik: als ik (afgestudeerd in de psychologie en de hele Koran een aantal malen gelezen hebbende) me zo lang in de luren heb laten leggen door druk van buiten en de mening van anderen (medemoslims, imams, mullah’s, moefti’s, sheikhs), hoe zit dat dan met andere goed bedoelende moslims met minder studie?

Het salafisme, gefinancierd door rijke golfstaten, begint zich in veel landen een monopoliepositie aan te meten wat betreft veronderstelde kennis van de islam. Zij hebben een podium gekregen in veel moskeeën in landen overal ter wereld en doen ook in de media het meeste van zich spreken, zodra het ‘over islam gaat’. Ook op internet en op You Tube zijn ze erg actief. Ik ga ervan uit dat dit in principe goed bedoeld is. Ze denken werkelijk dat hun beleving en invulling van de islam de meest zuivere is. Dat is zoals het vaker gaat met mensen die een religie intensief belijden.

Ik vrees dat veel mensen, die niet het zelfvertrouwen of de interesse hebben om zich in hun geloof te verdiepen door zelf de Koran te gaan lezen, zich totaal afhankelijk gaan opstellen, wat betreft de invulling van hun geloof, van deze nieuwe slechts enkele eeuwen oude invulling van de islam, het salafisme. Dat zorgt voor en gaat (vrees ik) zorgen voor nóg meer verwarring, onbegrip en strijd tussen moslims onderling en tussen moslims en niet moslims.

Morgen weer naar Nederland

Het afscheid van hier doet altijd een beetje pijn en dat is omgekeerd ook het geval. We zijn nu min of meer opgenomen in de dorpsgemeenschap. Mensen groeten ons en maken een praatje. Omdat we al een maand de auto niet tot onze beschikking hebben, lopen we veel. Gelukkig is alles wat we nodig hebben binnen loopafstand te verkrijgen. Verder lopen we elke dag voor ons plezier een rondje, nu eens door het dorp en dan weer in de ‘campo’ vlakbij. Het is goed voor de revalidatie van mijn geopereerde heup en bovendien heel gezellig om te lopen aan de arm van mijn geliefde.

We  hebben niet veel bijzonders gedaan hier, in de zin van erop uit gaan of dingen bekijken. Het weer was ook anders dan anders. Minder zonnig en minder  stabiel dan we gewend zijn. We zijn wel lekker bezig geweest met onze hobby’s. Dat kan hier en in Nederland. Eigenlijk kan je overal genieten. Het zit allemaal tussen je oren. Dus of we nu hier zijn of in Nederland, het is allemaal o.k. We zijn blij dat we bij elkaar zijn. En ik ben blij dat ik mijn kinderen weer ga zien…Morgen worden we opgehaald door mijn schoondochter.

De omzetting van het kenteken van mijn auto is nog altijd niet geregeld. De correctie van het foutieve nummer op mijn autopapieren van uit het RDW in Nederland was in een paar dagen geregeld, maar de rest van de afwikkeling duurt nu al weken. Ik wacht op een vrijwaringsbewijs, zodat ik tenminste de auto van mijn naam kan afhalen. Dat heb ik nog altijd niet. Men heeft beloofd ons dit toe te mailen.  Wat een gedoe. Ik zal in Nederland geduld moeten hebben met het kopen van een nieuwe auto. Dit zorgt bij mij voor frustratie. Ik probeer er rustig onder te blijven, maar de stoom komt bij mij onderhand uit mijn oren.

Verandering in geloofsbeleving

Als ik, al verzamelende, mijn stukjes overlees over de jaren heen van 2011 tot 2018 zie ik hoe ik in mijn beleving  van het geloof sterk veranderd ben in de laatste jaren. Ik denk dat het met name daarom interessant kan zijn voor anderen, moslims en niet moslims om ze te lezen. Dus ja, ik ga proberen deze bundeling van overpeinzingen e.d. uit te geven. Er zal waarschijnlijk geen voorwoord in komen, maar wel een nabeschouwing.

Lekker bezig

Terwijl ik bezig ben al mijn berichtjes in dit weblog over Islam van december 2011 tot op heden, compleet met de reacties van lezers daarop, te bundelen in chronologische volgorde in een word-document, is Ahmad bezig geweest met zijn glas in lood werkstukjes. Hij wordt er steeds bedrevener in. Al zijn werkstukken zijn prachtig en staaltjes van vakmanschap en geduld. Ik ga er een pagina voor reserveren (hierboven in dit weblog).

In nog geen week tijd heeft hij van restjes glas twee heel mooie objecten gemaakt. Een servethouder een doosje voor mij.

IMG-20180519-WA0000

IMG-20180519-WA0001Ik vind beide heel mooi en inventief gemaakt en zeer goed gelukt. (Voor al zijn werk van begin tot eind, zie de pagina bovenin mijn weblog.)