Schilderij-overdracht lijkt niet te gaan lukken

Vanochtend gingen we even na of het schilderij, dat ik aan de ´mamma van tweeling´ beloofde wel in onze koffer past. En het antwoord bleek ´nee´ te zijn.

De koffer is 64 x 45 en het schilderij 70 x 50. Het is het grootste schilderij dat ik tot nu toe maakte. De andere zijn 50 x 40 en passen wel in de koffer.

Ik appte onmiddellijk de vrouw om haar dit vervelende nieuws te vertellen. Ze nam het goed op. Zei dat een geval is van wat ze in de islam ´maktab´ noemen. Ik keek even naar de betekenis van maktab en zag dat dit Arabische woord meer dan één betekenis heeft, zoals de meeste Arabische woorden. Het kan ´school´ betekenen, maar ook ´lot´. En dat bedoelde zij waarschijnlijk. Het lot, waar je niet altijd wat aan kan veranderen en dat je dan maar beter kan accepteren.

Ik schreef haar dat ik het wel voor haar kon reserveren in het geval dat mogelijk familie van haar met de auto hierlangs zou kunnen komen op weg naar of van Marokko. Maar daarop vertelde ze me dat de meeste mensen nu niet meer met de auto naar Marokko afreizen, maar per vliegtuig en dat zijzelf helaas helemaal geen vakantie kan betalen.

Dus daarmee houdt het hiermee waarschijnlijk op, tenzij er ooit toevallig toch hier een auto langs kan komen, die naar Nederland rijdt.

Ahmad was opgelucht dat ik het schilderij voorlopig nog in handen heb. Hij vindt dat ik mijn eigen waarde niet genoeg onderken.

Españolismo

Vandaag was het zondag en in de ochtend mistig. Daarom besloten we voor de verandering onze wandeling niet buiten en een stukje binnen het dorp te maken, maar helemaal in het dorp.

Zoals te verwachten was het rustig op straat. Maar alsnog waren er wel al mensen op de been, zoals kerkgangers die net een kerkdienst verlieten en ook hier en daar zagen we wat reizigers en zwervers zitten. Op de stoeptreden van de kerk zat de man met zijn hond, die ik eerder daar ook weleens heb zien zitten. Hij had nu een lange baard. Een stuk verder, in de pittoreske oude buurt met aan weerszijden bloempotjes aan de muren, zag ik in een hoekje een andere man zitten, ook met een baard. Hij had een laptop op zijn schoot en een fiets voor zijn neus. Hij groette voorbijgangers alsof het oude bekenden waren.

In de Marokkaanse winkel, die altijd open is, kochten we een garde en scheerzeep en even verderop zagen we een lange rij mensen staan, uitgedost in feestelijke en formele kleding. Ze wachtten op intree in een voor hun belangrijk evenement. Een defilé van militairen. We zagen belangrijke mensen aantreden, sommigen met een medaille, en er was politie op de been om het allemaal in goede orde te laten verlopen. De kleuren rood en geel schreeuwden ons tegemoet. En mensen die aan kwamen lopen waren ook veelal te herkennen aan lintjes of andere attributen met de geel-rode vlaggenkleuren.

Echt iets voor Ahmad (maar niet heus). Hij zei: “ik denk dat dit een jura de bandera is”. Een manifestatie waarbij het volk zijn trouw aan Spanje kan zweren door in een rij langs de Spaanse vlag te lopen en deze te kussen. Spekkie voor het bekkie voor een partij als VOX. (Ahmad zei het iets minder netjes)

zo ziet dat eruit

Schilderij verkocht

Om te kijken hoe mensen zouden reageren heb ik een paar schilderijen op marktplaats gezet. Ze werden matig bekeken, zoals ik kon zien, en niemand maakte er een ´favorietje´ van in de vorm van een hartje. Ik dacht: och ja, ik ben ook wel wat vroeg met het op de markt brengen van mijn werkjes. Ik zie zoveel schilderwerk dat mooier en beter is.

Maar vandaag, na een paar maanden, nu mijn advertenties waarschijnlijk ergens helemaal onderop staan, kreeg ik ineens een reactie van iemand die zich ´mama van tweeling´ noemt. Ze had interesse in het schilderij van het jongetje met de paraplu.

En vroeg wat ik er minimaal voor wilde hebben. Ik zei: 50? Dat ging boven haar budget. En toen dacht ik en ik schreef ook maar meteen dat ik eigenlijk helemaal niet beoog geld te verdienen met mijn schilderijen, maar dat ik het al leuk vind als ik er iemand mee blij kan maken. Dus wat dacht ze van het voorstel om het bij mij thuis te komen ophalen voor het symbolische bedrag van 10 euro?

Daarop reageerde ze heel enthousiast. Ze vertelde me een alleenstaande moeder te zijn van drie jongens en ze vond het schilderij mooi vanwege de boodschap richting haar kinderen. Ze zei dat het geen probleem was het te komen halen, omdat ze vlakbij woonde.

Toen ik haar vertelde dat ik het schilderij nu hier heb en het haar pas kan overhandigen in mei van dit jaar, vond ze dat wel jammer, maar ze wilde daar toch wel op wachten en of ik het voor haar wilde reserveren.

Ik ben geen zakenvrouw, maar dat boeit me niet. Ik ben blij dat ik iemand heb kunnen bereiken met dit schilderij. En dat is voor mij meer waard dan een paar flappen.

Je kan niks forceren

Althans zo is dat in mijn leven. Gelukkig zijn of verliefd zijn of lol hebben met elkaar, dat zijn eigenlijk cadeautjes die ik niet aan mezelf kan uitdelen en ook niet op commando aan een ander.

Gisteren was het Valentijnsdag, een dag die genoemd is naar een christelijke bisschop die in de Romeinse tijd zijn geloof, zijn goedheid en liefde voor anderen moest bekopen met de marteldood. Op 14 februari laten mensen elkaar weten van elkaar te houden of gewoon liefdevol aan elkaar te denken door middel van een kaartje of cadeautjes. Zelfs kinderen op de lagere school doen soms al mee aan deze traditie.

Bij mij werkt het niet zo. Ik heb eigenlijk tot voor een aantal jaren geleden nooit gehoord van het verschijnsel valentijnsdag. En ik heb er nog nooit wat aan gedaan.

Toevallig gingen mijn maat en ik gisteren naar een reisbureau om elkaar een reisje van een week naar Albufeira in de Algarve cadeau te doen. Gek genoeg waren we allebei helemaal niet in een euforische stemming met voorpret of iets dergelijks. Wij hebben een leeftijd bereikt waarop we niets in de toekomst voor lief nemen. We kunnen best een reisje plannen, maar niets is zeker. Wij beseffen dat we eigenlijk van minuut naar minuut leven, of van seconde naar seconde. Het aantal ademhalingen tot de dood is niet voorspelbaar. Elke minuut die we nog hebben in dit leven is meegenomen.

Dat bleek weer eens extra duidelijk toen we terug reden van Malaga naar huis en mijn valentijn een ´bijna ongeluk´ maakte door op een rotonde naar de rechter rijbaan te willen uitwijken om rechtsaf te gaan en daarbij bijna een busje niet zag aankomen dat hem op de baan rechts van hem inhaalde. Ik waarschuwde hem door middel van een wat hysterische schrikreactie. En daarna kregen deze tortelduiven zowaar een beetje mot! Dat was alweer tijden geleden. En dat uitgerekend op Valentijnsdag! Ik lig, wat betreft zijn rijgedrag, al jaren in de clinch met deze Andalus, die beweert dat het voldoende is om in de binnen- en buitenspiegel te kijken bij manoeuvres naar links of rechts. En eerlijk is eerlijk, hij heeft er nog nooit een ongeluk door gemaakt. Maar o, wat ben ik bang bij elke verandering van rijbaan die hij maakt. Naar links pleegt hij wel door zijn zijraam te kijken maar naar rechts zie ik zijn hoofd meestal niet bewegen, We zijn het in 11 jaar nooit eens geworden over dit onderwerp en we zullen het waarschijnlijk ook nooit eens worden.

Dus de oudjes gaven elkaar dit keer geen kusjes in de lift, maar keken elkaar vuil aan in plaats van verliefd.

Het was sowieso geen fijne dag. Het zien van de eenzaam opgesloten hond maakte me triest en ook het slechte nieuws over onze lieve vriendin, de taxichaufeuse. Zij heeft uitzaaiingen en zal niet meer beter worden. Ze gaat met haar ouders naar Granada om daar te sterven. Ze wil verder niemand meer zien.

Ik heb haar vandaag toch een berichtje gestuurd. Ik wil dat ze weet dat ik van haar houd, ondanks de korte tijd dat ik haar heb mogen kennen. En ik wens haar zoveel sterkte en liefde in deze voor haar nare tijd.

Hondenleven

Vanuit onze slaapkamer kijken we uit op Malaga en de zee aan de rand van Malaga. Altijd mooi om daar de zon te zien opkomen. Maar ook kijken we uit op een dakterras van een huis dat een straat verder van ons staat. En op dat terras zit een mooie, lieve en rustige zwarte hond dag en nacht gevangen. Het dier doet zijn behoefte ook in zijn ´cel´op dat balkon. Hij heeft slechts een kleine ruimte om zich te bewegen, omringd door een hekwerk. Twee hondenhokken, waarvan één met dak en een ander, wat luchtiger, zonder dak moeten hem een rustplaats geven. De ganse dag is het dier alleen op die kleine oppervlakte. Het maakt me verdrietig en een beetje boos dat mensen op die manier een dier gevangen houden. Zonder proces en zonder rechter kan dat zomaar….

Gelukkig waren zijn talloze uitwerpselen vandaag wel opgeruimd….

Rommeltje

Grootse plannen, die zijn onderbroken

Op deze foto zien we een eigenaardige constructie. Aan de bouw ervan is met veel enthousiasme begonnen. Er waren grootse plannen. Dit moest een parkeergarage worden met daarbovenop een park, dat trapsgewijs de helling af zou lopen. Onze doodlopende weg zou niet langer dood lopen, maar een voetgangersgebied worden met alleen bestemmingsverkeer voor ons, bewoners en garagehouders.

Maar wat is er gebeurd! De bouw is ineens gestopt en alle machines en apparatuur zijn weggehaald. Alleen de betonnen fundamenten en een steeds gammeler ogend hekwerk eromheen herinneren nog aan de nijvere activiteit van vorig jaar.

Het geeft nu een wat trieste aanblik. Zo proper als het dorp verder oogt (want daar worden de straten elke dag geveegd door schoonmaakpersoneel en de stoepjes gedweild door ijverige huisvrouwen) zo vunzig oogt het hier beneden aan de uiterste rand van dit mooie dorp. Het is een zootje. Blikjes, vuilniszakken en ander afval ontsieren de kaalgeplukte heuvel. Hier komt geen schoonmaakdienst.

De enorme bamboescheuten die eerst de heuvel bedekten zijn gekapt om deze betonfundering te kunnen plaatsen. Maar helaas……. De heuvel lijkt vooralsnog voor niets te zijn verpest.

Het is afwachten wat er verder gaat gebeuren na deze ondoordachte planning.

Geluk zit in kleine hoekjes

Mijn kinderen drukken me regelmatig op het hart vooral optimaal te genieten, nu het nog kan en nu wij nog goed ter been zijn en gezond genoeg om dingen te ondernemen. Ga lekker reizen, ma. Ga leuke dingen doen, lekker buiten eten of op een terras zitten. Bezoek verre landen, etc.

En inderdaad zijn we van plan weer een reisje te ondernemen. En dat terwijl ons leven hier en in Nederland in wezen al één grote vakantie vormt. We overwegen een weekje naar de Algarve te gaan in Portugal. Natuurlijk is dat een geweldig en heerlijk plan..

Maar eerlijk gezegd ben ik al intens gelukkig als wij elke dag arm in arm onze ochtendwandeling maken. Steeds dezelfde route. Eerst helling af en ´onder ons huis langs´ via de rustige weg aan de rand van het dorp, waar je in de ochtend veel vogels hoort fluiten, omdat daar een kleine beek stroomt. Ook horen we daar hanen kraaien. De Amerikaanse hanen met hun tenor en de ´gewone hanen´ met hun schelle geluid.

Dan helling op het dorp in en een stukje over de hoofdweg van het dorp. Via mooie straatjes en het dorpsplein dan weer terug naar ons eigen straatje.

Dan hup, het huis weer in, nog wat steps naar boven naar ons bovenhuisje en vervolgens direct nog een uurtje op de hometrainer. Ik vind dat zo heerlijk wakker worden. Ik geniet er elke dag van.

Het is hier fantastisch!

Terwijl in Nederland iedereen bijna uit zijn broek waait, genieten wij hier van het lentezonnetje

Dat betekent voor mij overdag een tijd met kort broekie en hempie op ons terras lezen in het mooie eerste boek van Joseph Oubelkas. Dat is bepaald geen straf! En koffie en middageten ook nuttigen op het terras. Verder elke dag in het zonnetje een spelletje rummikub of schaak.

Dan in de avond, als het na zonsondergang snel afkoelt, met een dik vest achter de pc voor het verder digitaliseren van Mercy Oceans 3.

In de ochtend, als de lucht nog fris is een wandeling rond en in ons dorp aan de arm van mijn zielsvriend. En dan een uurtje op de hometrainer met als uitzicht rechts de bergen en blauwe lucht via de terrasdeur en schuin links van mij de tv met Netflix.

We grijnzen naar elkaar tijdens het nuttigen van onze heerlijke zelf bereide maaltijden en benoemen het feit dat we het maar goed hebben.

Disfruto en todos los aspectos…… 😉

Overgeplaatst

We zijn weer overgeplaatst naar ons andere stekkie, 2300 km ten zuiden van mijn geliefde o o Den Haag. Ik was gisteren wat grommerig, als een oude hond die je dwingt zijn heerlijke mand in de hoek te verlaten. Maar ik had geen tijd om echt boos te zijn, omdat ik ook mijn kop erbij moest houden, niets vergeten en opletten of alle ramen en deuren goed waren afgesloten, de kachel uit stond en de waterstand was opgenomen. Ook is het van het grootste belang bij het inpakken vooral niets te vergeten.

Eenmaal in het vliegtuig liet ik alles van me afglijden. Ik weet toch dat ik telkens weer weg moet uit mijn lieve Haagje en dan een tijd ver ben van mijn kinderen. En ik doe het voor Ahmad, die het natuurlijk ook fijn vindt om zijn familie te zien. Overigens had hij net als ik een heimwee-gevoel om weg te gaan uit ons vertrouwde plekje in Nederland.

Handje in handje zaten we de rit in het vliegtuig uit en eenmaal in Malaga waren we zo weer thuis. Manolo de taxi-chauffeur stond trouw op ons te wachten. Met Nati, onze lieve taxista van vroeger, gaat het nog steeds niet goed. Ze is nog erg ziek. De kanker wil niet verdwijnen, ondanks operaties en heftige behandelingen. Zij heeft last van uitzaaiingen. Helaas wil zij niet meer praten met al degenen die zij kent van voor haar ziekte. Zij leidt een geïsoleerd bestaan met haar ouders en haar hond. Zij zal ook zeker niet terugkeren als taxi-chauffeur. Het doet mij wel verdriet dat we haar niet meer gaan zien en ook niet kunnen troosten.

Lopend in het dorp hier lijken mensen ons te herkennen. Natuurlijk worden we gegroet door mensen uit onze straat, maar ook in de winkel en op straat zie ik mensen glimlachen naar ons met een blik van herkenning. Ik vind de sfeer in dit dorp wel heel gezellig. Mensen maken een tevreden en vrolijke indruk.

We hebben de dag besteed aan boodschappen en ik moest nodig naar de kapper. Enrique heeft mijn haar flink geknipt met vaardige handjes. Ik geloof dat mijn haar zelden zoveel aandacht heeft gekregen als vandaag. Meestal stel ik me tevreden met snel geknip door tientjeskappers.

Ik had Ahmad meegenomen om de waterval van woorden die Enrique over ons pleegt uit te storten op te vangen en reacties te geven op zijn verhalen. Zelf kon ik daarbij heerlijk alleen maar luisteren en zwijgen met mijn ogen dicht.

En nu zitten we weer aan onze laptoppies aan de grote tafel. Ach, het is hier best gezellig. Geluk zit tussen je oren en heeft weinig te maken met waar je bent. We mogen van geluk spreken dat we hier zitten, zonder kleerscheuren, in goede gezondheid en met een gevulde ijskast.