Kort bezoek aan Ismael

Zoals ik eerder vertelde, werkt Ismael als ingenieur bij de formule 1 races. Dat is een droom die hij al koesterde als jongetje van vijf jaar. Hij speelde niet met autootjes, maar haalde ze uit elkaar. Hij wilde weten hoe een auto in elkaar zat en functioneerde.

Deze week was hij op het circuit van Zandvoort, een mooie gelegenheid voor zijn vader om hem even te gaan zien. Ismael had ons eigenlijk 2 vip-kaarten beloofd voor de races. Wij zagen er wat tegenop om daarvan gebruik te gaan maken, want autoraces hebben niet direct onze belangstelling. Ahmad wilde wel heel graag zijn zoon zien en dan kan het ook leuk zijn om hem bezig te zien met het werk van zijn dromen.

zo zou dat er dan uitzien....

zo zou dat er dan uitzien….

Maar de dag ervoor kregen we te horen dat het ‘Isma’ niet gelukt was de kaarten voor ons te bemachtigen. Het speet hem heel erg. Wij vonden het niet zo erg. Wel konden we hem afhalen bij het circuit, als hij klaar zou zijn met zijn werk daar, rond 19 of 20 uur. Ik reserveerde alvast een tafeltje in een Thai restaurant in Zandvoort.

We besloten in de middag al naar Zandvoort te rijden. Dan kon ik Ahmad ook deze badplaats nog laten zien. Rond vijven kwamen we daar aan en uiteraard wemelde het van de toeristen. Bovendien was een deel van het centrum afgezet voor parkerende auto’s, omdat er in de avond een straatfeest gevierd zou worden. Hier en daar werden podia opgezet waarop dj’s zich zouden gaan uitleven.

Na een sapje op een terras wandelden we wat door Zandvoort en lieten ons verrassen door straatjes met originele huisjes van zeker een eeuw oud met goed onderhouden bloemengeveltjes. Ik mag dat zo graag zien! Je kon je daar voorstellen hoe je Zandvoort kan beleven buiten het badseizoen. Het deed me aan het Scheveningen van de 50er jaren denken, waar ik vroeger logeerde bij mijn oma: kijkend vanuit mijn oma’s raam zag ik de paard-en-wagens langs komen over de keien, waarop de nettenboetsters zaten, toen nog gehuld in klederdracht……

Vanuit de rustige zijstraatjes liepen we via het station naar de boulevard, waar we vanaf een bankje staarden naar de zon in de zee en de drukte op het strand beneden ons.

Toen was het tijd om naar het circuit te karren. Uiteraard mochten we er niet in bij de ingang, ook al waren de races voorbij. Daarom wachtte ik een eindje verderop bij een TinQ, waar ik altijd graag mag tanken.

Weer terug in het dorp, was parkeren niet eenvoudig, mede vanwege de feestavond aldaar, maar uiteindelijk vond ik, inmiddels zwetend, een plekje.

Het eten bij de Thai was heerlijk! Ik ben niet snel blij met restaurant-eten, maar dit was een heel fijne keuken met smaak. We werden geweldig bediend. Ik werd helemaal kalm van de boedha’s en de lotusbloemen en toen de  serveersters diep boog voor mij ten afscheid, voelde het voor mij heel natuurlijk om nog dieper te buigen.

Na het eten wild Ismael niet met ons gaan dansen in het dorp. Hij was moe, want hij werkt 12 uur per dag minstens. Wel gingen we voor hem zonder succes op zoek naar een winkel of tankstation waar nog bier te koop zou zijn. Dat wilde hij delen met zijn ‘compañeros’ van het werk. Het adres waar hij logeerde in Zandvoort bleek geen hotel te zijn maar een huis en het was niet ver lopen. En zo namen we al om een uur of 22.30 afscheid. Het was leuk voor Ahmad om zijn zoon even te kunnen zien. Volgende week werkt hij op kantoor in zijn woonplaats Oxford. Daarna gaat hij een week naar Boedapest, waar hij wel VIP-kaarten zal kunnen regelen. Daar gaat hij zijn twee zussen blij mee maken.

In november gaat hij een maand naar Brazilië. Een jongensdroom is uitgekomen. Hij doet zijn werk met veel plezier en wil dit nog minstens vijf jaar blijven doen. Hij mist echter Sevilla. Hij hoopt dat hij binnen afzienbare tijd kantoor zal mogen houden in Sevilla in plaats van Oxford!

 

Carrière kids

Ahmad en ik zijn allebei geen hoogvliegers geweest wat betreft ons ‘werkende leven’. Ahmad was een intelligente en leergierige jongen.Maar omdat hij vanaf  zijn 14e jaar moest werken kreeg hij de kans niet om door te leren. Hij werd uiteindelijk wel tuinman en ‘functionario’ (ambtenaar), hetgeen hem een goed salaris opleverde. Ook kan hij met trots zeggen dat hij, toen hij werd afgekeurd na een ongeval tijdens het werk, een boek heeft geschreven. Een boek bovendien met academische status, een historisch werk over zijn geliefde Andalusië, Andalusia como matria. Dat is een enorme prestatie voor een autodidact met alleen maar lagere school.

Ahmad heeft tijdens zijn werkende leven elk centje opzij gelegd om zijn kinderen wel te laten studeren. En zijn kinderen waren daar alle drie ook voor gemotiveerd, waarschijnlijk omdat zij zagen hoe hard hun vader moest werken voor zijn geld. Ze hebben allen nu goede banen. Zijn twee dochters hebben een goed salaris als ‘functionario’ in het onderwijs. In Spanje verdient een ambtenaar aanzienlijk meer dan een ‘gewone’ werknemer. De vriend van zijn dochter bijvoorbeeld, die afgestudeerd architect is met 5 jaar werkervaring, solliciteerde laatst in Badajos (Spanje) op de een functie in zijn vak. Hij kon voor een werkweek van 40 uur slechts 1100 netto gaan verdienen! Bovendien kreeg hij de functie uiteindelijk niet.

De zoon van Ahmad heeft echt de baan van zijn dromen gevonden. Hij is afgestudeerd als ingenieur beeld en geluid. Zijn specialiteit is is het maken van applicaties voor in auto’s. Hij werk nu als ingenieur bij de formule 1 races. Daarvoor moet hij wel vanuit zijn huidige woonplaats Oxford elke week reizen naar verschillende bestemmingen, van Azerbadjan tot Brazilië. Vervelend effect daarvan is wel dat de relatie met zijn vriendin daardoor beëindigd is.

Ikzelf heb het ook niet ver geschopt ondanks een academische studie in de psychologie. Ten eerste waren er in de 70er jaren weinig vacatures in mijn vak. Veel van mijn mede-afgestudeerden zochten hun heil in ander werk, van vrachtwagenchauffeur tot hulpverlener bij mentaal gehandicapten. Ikzelf belandde direct na het behalen van mijn bul in een verstikkend huwelijk. De jaren daarop heb ik allerlei baantjes aangenomen om aan geld te komen voor boodschappen, tot zelfs schoonmaakwerk toe, omdat ik uitsluitend werk zocht binnen de schooltijden van mijn kinderen. Het opvoeden van mijn kinderen, ‘er zijn voor hen’ te midden van de ellende van mijn huwelijk stond voor mij voorop. Ik leefde eigenlijk alleen voor mijn kinderen, zou je kunnen zeggen. Toen ik uiteindelijk de stap nam om hun vader achter te laten, kon ik me langzaamaan een weg bevechten in de ‘werkende wereld’. Via administratief medewerker bracht ik het uiteindelijk in de laatste 10 jaar van mijn werkende leven tot trajectbegeleider, een functie op HBO-niveau.

Zo anders vergaat het nu mijn kinderen! Zij hebben alle vier nooit zin gehad in veel studie, hoewel ze allen een goed stel hersens hebben. Waarschijnlijk raakten zij juist gedemotiveerd voor studie, omdat zij zagen hoe weinig hun moeder had bereikt met relatief veel studie.

Mijn oudste is heel jong (op 16 jarige leeftijd) moeder geworden, waardoor zij direct ‘het licht zag’. Zij ging een tijd ongeschoold werk doen en zag hoe weinig dat opleverde. Toen maakte ze alsnog in het volwassenen-onderwijs haar school af, eerst de MAVO en daarna direct de HAVO. Intussen werkte het bikkeltje ook nog als serveerster en verzorgde zij haar kind. Op 18-jarige leeftijd solliciteerde ze bij de politie, waar ze tot op heden werkt, nu als senior rechercheur (brigadier). En zij is nog lang niet klaar met het zetten van strategische stappen in haar carrière.

Mijn tweede dochter had ook niet veel zin in studeren. Maar ondanks dat zij de MAVO niet afmaakte kwam zij toch via een assessment in aanmerking voor een SPW opleiding op niveau 4. Tijdens die opleiding werkte zij al in de kinderopvang. En intussen werd ook zij moeder. Na het behalen van haar diploma werd haar met klem aangeraden om verder te studeren in een HBO opleiding. Dat heeft zij ook geprobeerd te doen naast het werken in de opvang en het opvoeden van haar zoontje. Zij koos voor een schriftelijke opleiding, maar dat is moeilijk vol te houden. Het is haar niet gelukt om die opleiding (HBO psychologie) af te maken. Ook was ze een aantal jaren uit het arbeidsproces, omdat de kinderopvang een tijdlang niet goed liep tijdens de recessie en omdat deze een tijdlang niet werd gesubsidieerd.

Maar sinds een ruim een jaar werkt zij nu weer in de kinderopvang en sinds enkele maanden kreeg zij een vast contract. Haar kwaliteiten zijn zozeer opgemerkt, dat haar een maand geleden werd aangeboden te solliciteren naar de functie van locatiemanager, een functie die drie schalen hoger wordt gewaardeerd. Haar huidige manager (werkgever) zou dan haar collega worden. Aanvankelijk verbaasde het haar wel dat haar deze enorme carrière-move werd voorgesteld. Ze durfde bijna niet te solliciteren. Gelukkig heeft ze dat wel gedaan. Na een strenge sollicitatie-procedure en een assessment is zij uiteindelijk gekozen voor de functie. Vanaf 1 september dit jaar zal zij in plaats van peuters en scholieren te begeleiden leiding gaan geven aan 40 mensen. Haar broer en zussen en ik zijn daar enorm trots op.

En dan hebben we ons buienbeentje. Mijn nu oudste zoon (Imran is immers als baby’tje overleden) was ook geen studiebol. Wel keek hij al vanaf dat hij een kleine jongen was naar tv-programma’s over timmeren. Je zag daarop hoe een timmerman heel vernuftig van alles in elkaar zette. Dat viel me toen nog niet zo op. Na vele omzwervingen (laten we dat zo maar omschrijven) is hij nu een allround ZZP-er met een mooie bus vol gereedschap. ‘Mijn handen zijn mijn kapitaal, ma.’ En dat is ook zo. Met zijn ‘gouden handjes’ werkt hij zowel aan klussen voor zijn inkomen als aan het renoveren van een prachtig eigen huis. ‘Dat huis wordt mijn pensioen.’ Hij is doelgericht nu en weet wat hij wil bereiken en bij leven en gezondheid gaat dat inshaallah ook gebeuren. Ik bid vaak voor zijn gezondheid, omdat in zijn geval zijn lichaam werkelijk zijn kapitaal is.

En ‘last but not least’ mijn jongste zoon, die me qua uiterlijk en karakter zo aan mijn broer doet denken. Hij behaalde zijn VMBO theoretisch diploma op 15-jarige leeftijd. Als enige leerling kreeg hij helemaal geen complimenten bij de diploma-uitreiking zoals de anderen. ‘Jij had veel meer gekund,’ werd er alleen misprijzend gezegd. Na zijn middelbare school wist hij niet wat hij verder wilde. En opleiding in de electronica brak hij in het begin van het schooljaar af. Pas maanden later vernam ik dat hij spijbelde. In plaats van een motiverend praatje met de studie-coördinator kreeg mijn zoon, waar ik bij was, te horen dat het helemaal niet erg was dat hij niet naar school ging en dat hij vooral niets moest doen waar hij geen zin in had. Hij kon beter een andere opleiding kiezen. Mij werd verzekerd dat het helemaal geen probleem zou zijn om midden in het jaar een ander opleiding te beginnen. Dat was het natuurlijk wel. Bovendien wist mijn zoon nog altijd niet wat hij wilde. Dat heeft een aantal jaren geduurd. Intussen moest ik mijn kinderbijslag en oudertoeslag terug betalen, omdat mijn zoon geen dagbesteding had. Af en toe had hij een baantje. Maar meneer werkte alleen voor een behoorlijk uurloon en trok zijn neus op voor baantjes als vakkenvuller, e.d.

Dit ging een aantal jaren zo door. Als ik in de ochtend naar mijn werk ging en in de ochtend andere, bravere jongens naar hun opleiding zag lopen met rugzakjes en ik eraan dacht dat mijn zoon nog in zijn bed lag, dan brak mijn moederhart. Hij had wel een dijk van een excuus. ‘Ma, ik weet echt nog niet wat ik wil en ik wil jou niet voor niets weer op kosten jagen met schoolgeld, boekengeld en gereedschap voor een opleiding die ik weer niet ga afmaken.’

Tot de kerst in 2010…..Hij was inmiddels 20 jaar. Ik wanhoopte op dat moment of er wel een toekomst was voor mijn jongste spruit. Keek op mijn werk (ik had toen mijn kantoor binnen het UWV) naar vacatures. Was chauffeur wellicht iets voor hem? Hij had zijn rijbewijs. Ik werd in die tijd zelfs jaloers op de moeders van de jongens van Carglass, als ik die op tv zag. Wat een brave jongens……

En toen werd ik toch verrast! Notabene op een heel onwaarschijnlijk tijdstip, tussen kerst en nieuwjaar.  ‘Ma, ik ben aangenomen bij T-mobile zakelijk. Ze waren erg onder de indruk van hoe ik een pen wist te verkopen. Moet morgen alleen nog even laten zien dat ik goed met twee pc-schermen tegelijk kan werken.’ O jee, dacht ik, hoe kan dat goed gaan. Ik heb mijn zoon jaren niet achter een pc gezien. Maar het ging goed! Het toppertje werd binnengehaald bij T Mobile via Start People. En nu heeft hij al jaren een vast contract en haalt veel geld binnen. Met bonussen en zijn basissalaris verdient hij meer dan ik in mijn topdagen. Hij blijkt dus een zakenmannetje te zijn, net als zijn opa, ook een gewone jongen, die miljonair werd als directeur van Philips Indië. Zijn zakelijke stem en innemende manieren zijn zijn kapitaal.

Ik ben trots op mijn kinderen en op die van Ahmad. Ik besef wel dat dit slechts een momentopname is van de situatie van dit moment. Wij mensen zijn zo kwetsbaar. Ons welzijn hangt mede af van onze lichamelijke en psychische gezondheid en bovendien van de economische status quo. Alles kan veranderen en niets blijft. Maar nu gaat het goed. En mijn kinderen zijn vooral heel flink. Dat heb ik in de loop der jaren als moeder mogen ervaren. Hei ho voor mijn bikkeltjes!!!!!

Giethoorn

Ja! Het was een hele leuke dagtrip! Ik vertrok om 8.30 in de ochtend en we waren 20.30 thuis. Het was ruim twee uur rijden en in de tussenliggende tijd hadden we het enorm naar onze zin. Giethoorn is een mooi stukje Nederland. De hele dorpsgemeenschap aldaar profiteert daar ruim van door middel van het verhuren van boten en het uitbaten van restaurantjes aan het water. De huizen en de erven waarlangs je vaart zien er allemaal uit als een plaatje met goed onderhouden tuinen. Het merendeel van de huizen heeft een rieten dak en dat brengt je helemaal in een ‘Hansje en Grietje-sfeer’.

Ik zag een dag tevoren al dat het zou gaan regenen op de dag van ons bezoek en dat het bijvoorbeeld maandag a.s. veel mooier weer zal zijn. Maar ook zag ik in de boekingsvoorwaarden dat slecht weer geen reden mag zijn voor het annuleren van een boeking. Dus we reden er gisteren gewoon heen. Goed voorbereid, dat wel. Met zowel koele als warme kleding en met een paraplu voor het geval dat er regen ging vallen.

Omdat ik hier altijd aan het stuur wil zitten in mijn nieuwe karretje, gunde ik het Ahmad om de boot  te besturen. Hij had nog nooit aan het roer gezeten van een boot en hij moest er even inkomen, maar al snel bestuurde hij het fluisterbootje als een echte zeeman.  Het begon wel te regenen en dat precies op het moment dat we door de mooie wateren voeren. Op dat moment hield ik de paraplu boven onze hoofden vast, terwijl Ahmad bleef sturen. Daardoor kon ik op het ‘moment suprême’ van al het moois om ons heen niet veel foto’s en filmpjes schieten. Dat is jammer! Maar een voordeel van die regen was dat wij wel in alle rust konden genieten van het uitzicht. Toen we terugvoeren zagen we dat het plotseling heel druk geworden was, zowel op als langs het water. Toen we de boot inleverden zei de jongen die hem aanpakte ook dat we inderdaad geluk hadden gehad met de relatieve rust. Want maandag zal het 27 graden worden en op zulke dagen zijn alle boten in de ochtend al verhuurd en is het overal berendruk.

Het viel ons op dat er veel mensen waren uit andere landen. Veel Chinezen maar ook veel mensen met een ‘islamitsche uitstraling’. Vrouwen met hoofd- en in een flink aantal gevallen zelfs gezichtsbedekking. Ik zag meer nikabs in Giethoorn gisteren dan gedurende een heel jaar in Den Haag. Van de mensen die hun gezicht wel durfden te tonen kon je aan hun gezichten zien dat ze genoten van het uitstapje in het mooie Giethoorn. Het was een multicultureel pretfestijn. Ouderen, jongeren, gehandicapten, autochtonen, allochtonen en ook honden. Een grote doorsnee van de populatie was daar aanwezig om te genieten.

Na het boottochtje pakten we de fietsen, die we mochten uitkiezen. We kozen toch maar niet voor een tandem, omdat je voor zo een dubbelfiets wel een enorme coördinatie moet hebben. We hebben de rest van de middag genoten van een fietstochtje door het landschap rond Giethoorn en op het laatst voor het afsluitende diner nog even gezeten langs het water, kijkend naar de terugkomende bootjes….

Het was een heel geslaagde dagtocht, die we graag ooit zouden overdoen met de kinderen van Ahmad……

Genieten, zo lang dat kan

Omdat we dit keer een zomer beleven zonder blessures of operaties en het bovendien heel vaak mooi weer is, probeer ik  zoveel mogelijk leuke dingen te doen met mijn lief. We zijn nu nog goed ter been en daarvan willen we profiteren. En het gekke is dat ik nu ook ineens allerlei leuke uitstapjes tegenkom op internet, waar ik naartoe kan rijden met mijn nieuwe auto.

Ik gebruik de auto alleen om naar plaatsen te gaan buiten Den Haag en omgeving. De rest doe ik per fiets, omdat ik heb gemerkt hoe goed dat is voor mijn heup. Bijkomend voordeel van veel fietsen is dat het bovendien wonderen doet voor de vorm van je lijf, met name wat betreft de bij vrouwen ‘gevoelige zones’: (B(uik),  B(enen) en B(illen). Daar kan geen sportschool tegenop.

Dus wij fietsen veel en rijden af en toe naar mooie plaatsen buiten Den Haag. Nederland is zo mooi. Zowel binnen Den Haag als daarbuiten worden wij telkens verrast door de schoonheid van sommige wijken, huizen en de natuur.

Of het nu een fietstochtje naar Monster is voor een ijsje of een rit naar ‘verder weg’, het is allemaal even leuk en wij genieten met volle teugen.

DSC03963 (2)

Morgen hopen we naar Giethoorn te gaan. Ik heb daar een arrangement voor twee geboekt. ‘Romantisch GIethoorn’ Het lijkt me heel leuk. Of het dat ook was horen jullie nog van me…..

Begin weer met mezelf te praten

En het bevalt me reuze. Het is vooral als ik lekker bezig ben met iets of van de ene activiteit op de andere overga. Dan praat ik met mezelf alsof ik mijn eigen mental coach ben. Het houdt me bij de les.

Vandaag bereidde ik me voor op de terugkomst morgen van Ahmad. Ik heb alvast voor hem gekookt. En appelflappen in huis gehaald voor zijn verjaardag. Ik vind zelf dat bladerdeeg met daarop die suiker heerlijk. Nog lekkerder worden de appelflappen als je er slagroom in spuit.  Dan krijgen ze helemaal iets feestelijks. Ik hoop dat mijn lieve zoetekauw het een succes gaat vinden.

En verder is kabouter 2 nu af. Dat was  gisteren al zo, maar ik was heel ontevreden over het resultaat. Vandaag heb ik het minischilderijtje wat bijgewerkt. Dat is een heel avontuur als je werkt met goedkope olieverf van de Chinese winkel en de Aldi in Spanje. En nog meer als je geen superfijn penseeltje hebt. Maar ik ben nu redelijk tevreden.

DSC03954

Beetje nuttig?

Om niet alleen voor mijzelf en mijn kleine kringetje bezig te zijn ging ik via internet op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik dacht eigenlijk aan het bezoeken van oudere mensen (nog ouder dan ik 😉 ). Maar ik zag dat al die vacatures vaste werkzaamheden betreffen. Je kunt natuurlijk niet elke drie maanden tegen zo een oudje zeggen: ‘Nou, tabé, ik ga er voor drie maanden vandoor’.

Dus toen stuitte mijn geleesbrilde oog op de volgende vacature: tekstschrijver/ taalcontroleur. Ik vulde direct, zonder daar heel lang over na  te denken, hun aanmeldformulier in. Wel had ik daarbij de gedachte dat ik dit werk zowel vanuit Nederland als vanuit Spanje zou kunnen doen. Een kwartier later werd ik gebeld.

Gisteren had ik telefonisch een soort van ‘intake-gesprek’ met een andere vrijwilliger van de Stichting Gezondheid Nederland. Vandaag zullen door mij te corrigeren en redigeren stukjes me worden toegestuurd per mail. Ik ben volledig vrij elk stukje te herschrijven op mijn manier en mag er desnoods informatie aan toevoegen, die ik zou kunnen opzoeken via google. De meeste stukjes zijn minstens 6 jaar oud en ze zijn geschreven door mensen die nu volledig uit beeld zijn. Mogelijk is de informatie dan ook niet meer altijd up to date.

Het doel dat de stichting nastreeft: ‘een gezonde leefwijze bevorderen en daarvoor tips en informatie geven’ (in mijn eigen woorden hier weergegeven) spreekt mij voldoende aan om me ervoor in te zetten. Ik ga kijken of ik het echt leuk vind om te doen…..

Ik heb nog geen mail van de stichting ontvangen.

Zo fijn om samen te zijn….

Het was zo fijn en gezellig gisteren. Ik maakte nog wat fotootjes en filmpjes, maar zag net dat die echt niet de lading van de gezelligheid en warmte weerspiegelden die wij ervoeren. Dus ik ga er waarschijnlijk geen filmpje van maken. Het leven draait om warmte en nabijheid met medemensen en desnoods dieren. Alleen zijn we maar alleen. We zijn roedeldieren en dus is het fijn om af en toe samen te zijn..

Mijn jongste dochter is vandaag jarig, net als haar tweelingbroer. Gisteren vierden we dat heel simpel met ons kleine groepje. De bijna jarige zat hem een beetje te knijpen vanwege een laatste sollicitatie-onderdeel dat ze vandaag moest afleggen, een assessment. Ze is al geschikt bevonden voor de functie van unit-manager, maar het gaat erom wie er het beste zal passen in deze functie met deze units. Ze ligt neus aan neus met een andere kandidaat. Dus het is heel spannend. Deze week zal ze het horen. Ik ben zo trots op mijn bikkeltjes, die met relatief weinig studie nu zoveel presteren. Kwaliteiten worden opgemerkt!

Maar dat is voor mij niet alleen belangrijk, hoewel ik natuurlijk apen-trots ben. Voor mij is het karakter van mijn koters nummer 1 en dat zit bij alle vier goed. Ik ben zo blij met deze burgers!

Genoeg gezever over mijn kids. Mijn stiefvader placht over ‘ouderlijke trots’ te zeggen: ‘Een ieder denkt zijn uil een valk te zijn’. Dat was voor hem kennelijk afkeurenswaardig. Welnu, een valk of een uil zijn mij allebei even lief. Ik heb mijn koters lief.

Vandaag heb ik weinig gedaan. Ben de deur niet uit geweest en de dag is omgevlogen. Ik heb een minischilderijtje van 15 bij 15 voor een serie van vier, die in de tuin moet komen te hangen aan een saaie schutting achter te lounchebank.

Ik ben zelf niet laaiend maar het is wat het is:

DSC03946-001

Update heup

Vandaag moest ik voor de nacontrole van mijn heupoperatie in Spanje naar de chirurg hier in het Leyenburg. Gelukkig was ik de afspraak niet vergeten en had ik bovendien mijn wekker gezet.

Dankzij het efficiënte scansysteem dat ze daar  tegenwoordig hebben kwam ik zonder in rijen te hoeven staan soepeltjes via de röntgen bij de chirurg. In nog geen half uur was de dubbele afspraak gepiept.

De chirurg had goed nieuws: de breuk is goed genezen en de schroeven hoeven er niet uit, maar kunnen er ‘eeuwig’ in blijven zitten. Ik zag direct een beeld voor me van mijn botjes over een een paar honderd jaar met de schroeven er nog in.

Ook ik had goed nieuws voor haar. Ik kan weer lopen en fietsen. Rennen gaat nog niet lekker en bij het ‘trap op’ lopen heb ik nog graag wat steun. Maar dit vind ik zelf al helemaal geweldig. Ze keek nog even hoe ik liep en vond dat heel normaal. Iemand die niet weet dat ik mijn heup gebroken heb zou volgens haar niets opmerken.

‘Dan ga ik maar weer,’ zei ik opgelucht en liep vervolgens de zon weer in een stapte op mijn fiets. Ik neem me voor om heel voorzichtig te zijn voortaan om operaties in de toekomst zoveel mogelijk te vermijden. Pffffffff………..

Vakantieweer in Nederland

Terwijl Ahmad zit te puffen van de hitte in Alhaurin, waar hij een weekje verblijft met zijn kinderen, heb ik hier (bij nét zulk mooi weer als daar, maar dan wat koeler) geen tijd gehad om hem te missen. Nou ja, dat is niet helemaal waar…… Het is raar om hier alleen te slapen en te eten, maar verder heb ik tot op heden voldoende afleiding gehad.

Toen ik zondag mijn was aan het ophangen was, hoorde ik ineens via de open ramen een bekende stem. De warme basstem van mijn jongste zoon herken ik gemakkelijk. Ik geloofde mijn oren niet. Wat zou hij op een zondagochtend om 10 uur onaangekondigd moeten doen rond mijn huis?  Ik keek vanaf de bovenverdieping naar buiten en zag Noëlle madeliefjes plukken in het gras voor mijn huis. En een eindje verderop stond mijn jongste zoon te praten met de buurman.

Ze kwamen mij ophalen om naar een binnenwatertje in Drimmelen te gaan. Daar is een leuk zoetwaterstrand, waar ook zijn zus en haar gezin heen zouden gaan. Ze kwamen mij ophalen om ook mee  te gaan. Wat lief! En wat een leuke verrassing.

Het strandje bleek een echte ‘jongeren-verzamelplek’ te zijn met muziek. Er waren ook veel jonge gezinnen met kleine kinderen. Ik voelde me wat onwennig als bijna 70-jarige in een bikini tussen al die jonge lijven, maar mijn kinderen zeiden dat ik niet zo raar moest doen en dat ik er voor mijn leeftijd goed uit zag. Ik ging dus lekker een paar keer zwemmen in dat natuurwater en vond dat heerlijk. Het brengt me op een idee om af en toe een zwembad te gaan bezoeken…..Ik houd van zwemmen!

Gisteren hadden mijn jongste zoon en mijn andere dochter vrij genomen. Dus wilden ze weer van zon en water genieten. Het werd het strand van Monster. Mijn jongste zoon sjouwde daar dapper als en pakezel met rugzak met vier ligbedden en daarna een windscherm over dat enorme strand. Het halen van de bedden is selfservice. Je moet er flink voor betalen met daarop nog een borg, die je pas terugkrijgt als je de bedden weer terugbrengt. Het was een leuke dag, maar niet zo fijn als het dagje ervoor. In de zee kan je niet echt zwemmen en door het gebrek aan schaduw voelden we ons tegen een uur of 15.30 nogal geroosterd. Vandaag dus geen zon voor mij. Ik zit hier lekker in mijn koele huis. Vandaag heb ik mijn kinderen uitgenodigd om te komen eten. Langzaamaan maak ik het eten klaar. Gerecht voor gerecht. Ik wil dat vaker doen in de tijd dat ik hier ben. Eten moeten mijn kinderen toch en door de week wil ik wekelijks een dag inplannen waarop wie dat wil kan aanschuiven bij mij aan tafel na het werk. Nadeel is wel dat mijn kinderen nu allemaal buiten Den Haag wonen en dat het kan betekenen dat ze in de file moeten staan om hier te komen. Maar het voordeel is dat ze elkaar dan weer even zien en kunnen bijpraten…….En oma vindt het zelf ook heerlijk om haar (klein)kinderen te zien!