Blijven hangen

Vandaag boodschappen gedaan. Naar verschillende winkels op mijn fiets. Hier is dit te  verkrijgen en daar dat….

Dan ga ik voor de laatste boodschappen, waaronder een gebakken visje voor ons ieder. Ik ben mijn fiets aan het beladen. De peperdure biologische pompoen gaat voorin het mandje, samen met de vis. Een mevrouw wil haar fiets naast de mijne pakken en ik ga direct opzij. ‘Doe maar rustig aan, hoor,’ zegt ze. ‘Ik heb de tijd.’ ‘Ik ook,’ zeg ik. ‘Dat heb je als je met pensioen bent. Heerlijk.’ ‘Maar ik ben nog niet met pensioen, hoor,’ zegt zij. Nog een paar weken en dan mag ik stoppen met werken.’Oh,’ zeg ik en ik hoop dat ik haar niet beledigd heb door haar te oud in te schatten. Kennelijk is dat gelukkig niet zo, want er volgt een heel verhaal. Dat zij er nu alleen voor staat. Vroeger deed ze elke zaterdag de grote boodschappen met haar man, maar dat kan nu niet meer, omdat haar man erg achteruit gegaan is na twee infarcten. Ik blijf luisteren hoe zij vertelt over een man die niets anders meer wil dan op de bank zitten en tv kijken. Kaarten, jeu de boules, hij heeft er geen zin in. Wandelen ook niet. Haar kinderen hebben geen tijd voor haar, evenmin als een schoonzus. ‘Ik heb mijn man te veel verwend,’ zucht zij. Hij kan en wil niets in het huishouden doen om mij een handje te helpen. Ik wacht tot zij uitgepraat is en leef me in. ‘Ik ga straks niet met hem de hele dag op de bank zitten, hoor,’ zegt zij. Ik geef haar groot gelijk. ‘Gewoon eropuit gaan,’ zeg ik. ‘Je komt toch altijd weer terug. En sterkte!’

Daarna haast ik me naar huis, waar mijn man ook wacht op mijn thuiskomst. ‘Por fin,’ zegt hij. Hij is bezorgd dat het visje koud geworden is. Dat is nooit een probleem. Even opwarmen aan weerskanten in de koekenpan. ‘Is hij warm genoeg?’ ‘Si.’

Verder met schilderen.

Het schilderij voor mijn oudste kleinzoon is af. Tevreden ben ik niet als ik naar de foto kijk. Wel meer als ik naar het schilderij  zelf kijk. Op de foto zie ik nasty details die beter kunnen, maar ik heb de verf al opgeruimd en een volgend schilderij staat alweer op het programma. Al mijn kleinkinderen hebben nu een schilderij van hun oma. Ik ga nu verder met wat mij daarbuiten aanspreekt om te schilderen..

Dit schilderij is klaar. Ik heb weer geleerd van de fouten die ik nog zie.

Nu verder met het volgende onderwerp dat mij aanspreekt:

Zo blijft oma lekker bezig. Een roker is geen onruststoker, zei men vroeger. Een schilder ook niet.

Schilderen en nog eens schilderen

De laatste tijd ben ik niet meer aan het schrijven in dit weblog. Ik uit me tegenwoordig liever in beeld. De foto’s en de filmpjes zijn alweer een beetje passé en ook het tekenen in zwart wit bevindt zich in een stoffige hoek. Ik werk nu in kleuren.

Het bezig zijn met een schilderij is voor mij zo fascinerend. Ik houd ervan portretten te maken. Laat dit nu net iets zijn dat door sommige moslims ten strengste wordt afgekeurd. Evenals het beluisteren van muziek. In de moslimwereld zul je zelden portretten van mensen aantreffen. De meeste kunst is daar abstract en vrij geometrisch van vorm. Een bloemachtige versiering zie je nog wel, maar het letterlijk weergeven van de werkelijkheid op een doek of ander medium zie je niet veel. De gedachte hierachter is dat alleen Allah de Schepper is van alles wat wij zien. Wij mogen niet op Zijn Heilige Stoel gaan zitten en zomaar proberen Zijn Schepping weer te geven in beelden of tekeningen.

Gek is het dan, dat ik me als moslim helemaal niet schuldig voel als ik onder begeleiding van door mezelf geselecteerde muziek sta te schilderen. Integendeel. Ik voel me even helemaal één met mijn bezigheid op dat moment. De wereld om me heen bestaat alleen uit mij, mijn verfkwast, de voorbeeldfoto en het canvas. Terwijl ik probeer de gelaatstrekken en de uitdrukking van de persoon op het doek te schilderen, is het alsof ik nieuwe dingen ontdek van die persoon. Alsof ik een glimpje opvang van de ziel  van die persoon. Dat voelt voor mij helemaal niet aan als heiligschennis. Integendeel. het doet mij nog meer versteld staan van de fijne nuances die onze Schepper ons laat zien in de wereld om ons heen. Het spel van licht en schaduw en kleur dat ons een verhaal vertelt en ons een gevoel geeft. Dat te mogen zien en ervaren is een groot cadeau. En ik, als beginnend schildertje, weet heel goed dat wat ik op het canvas laat leven niet de werkelijkheid is, maar mijn versie van deze werkelijkheid. Het is voor mij meer een eerbetoon aan onze Schepper dan dat ik het lef zou hebben om in Zijn Heilige Schoenen te willen staan. Met mijn schilderij wil ik juist het wonder eren dat Allah alle schepselen en verschijningsvormen uniek heeft gemaakt. En dat zelfs één persoon, dier, landschap of ander tafereel per invalshoek en lichtval een totaal nieuw gezicht kan krijgen. Daarom werk ik liever van een foto, omdat een foto de tijd even stil zet. Hoe kan je de werkelijkheid schilderen, als die steeds verandert met de stand van de zon en elke beweging.

Ik heb mijn laatste schilderij in opdracht bijna af. Het is voor mijn oudste kleinkind en  zijn vriendin. Ik ga nu alvast kijken naar andere onderwerpen die me aanspreken op het internet. Misschien kom ik daar mooie foto’s tegen die me raken en die ik wil naschilderen.

Maar als er één van mijn lezers of lezeressen is, die graag een schilderij of tekening wil van een persoon of dier, laat het me dan gerust weten via mijn mail

Ik ben niet duur. Het gaat mij niet om geld. Ik schilder en teken voor mijn plezier. Ik bied mijn diensten aan tegen materiaal- en verzendkosten. Zolang ik geen verdere opdrachten krijg, schilder ik vrolijk voor mezelf verder.

Dinsdag de dertiende

In Nederland spreekt men altijd van vrijdag de dertiende, dat dit een ongeluksdag zou zijn. Maar in Andalusië en wellicht ook in heel Spanje ziet men de dinsdag als de boosdoener. Dinsdag zou een slechte dag zijn om te reizen of dingen te ondernemen en dinsdag de dertiende helemaal. Dat wantrouwen tegenover de dinsdag is een bijgeloof dat komt uit de Moorse traditie, al zullen de meeste Spanjaarden dat liever niet toegeven. Zij weten vaak zelf niet waar hun bijgeloof en sommige gebruiken vandaan komen.

Ikzelf ben ik ook geneigd om de dinsdag te zien als een dag,waarop ik liever niet zal reizen. Sheikh Nazim al Haqqani, mijn helaas overleden leermeester, sprak ook over de dinsdag als een dag die je beter kan vermijden om reizen te maken. En als ik nu terugkijk op alle ongelukken die ik heb gehad in mijn leven, dan waren dat er verdacht veel op een dinsdag. Op een dinsdagochtend brak ik mijn heup op een berg in Andalusië en het was ook op een dinsdag dat ik acuut werd afgevoerd naar de eerste hulp met een darmhernia.

Vandaag had ik zin om erop uit te gaan. Maar het is vandaag dinsdag de dertiende. Dus ik dacht: laat ik het maar niet doen. Ik bleef dus binnen, schilderde wat en keek naar een paar afleveringen van ‘Ik vertrek’ op NLzIet. Zo was ik er plaatsvervangend toch even uit. Ik kan niet voorzichtig genoeg zijn, als de brokkenpiloot die ik de afgelopen jaren ben geweest……

Schok

Gisteren ging ik even naar de Marokkaanse slager bij mij in de buurt om een paar zoete puntpaprika’s te kopen. Ik liep in de winkel direct naar rechts, waar normaal gesproken achter een muur van doorzichtige plastic flappen de groenteafdeling is. Maar nu zag ik ineens achter dat plastic in plaats van de vertrouwde bakken met groente allemaal gevilde kadavers liggen van schapen. Ik schrok even.

Het deed zo ‘lijkenhuis-achtig’ aan, al die offerdieren, die daar in stapels lagen te wachten op afnemers. Ik deinsde even terug en begaf me toen snel naar buiten, waar alle groente opgesteld was in bakken tegen de muur. Ik pakte mijn paprikaatjes en rekende ze af bij de vriendelijke slager.

Mensen, ik wil niet niet hypocriet zijn. Ik eet ook vlees, zij het niet veel. Ik ben niet tegen vlees eten. Maar deze massale slachting, die op de dag van het offerfeest overal ter wereld plaats vindt betekent extra vlees op het vele vlees dat al voorhanden is in onze maatschappij en vele andere. Is dat niet wat onnodig en primitief gedacht. We geven in deze tijd toch ook geen bruidsschatten meer door middel van kamelen en koeien?

Ik weet dat er door sommige moslims wordt gepredikt dat het slachten of laten slachten van een offerdier op eid ul adha een echte ‘must’ is voor de ware gelovige. Het verhaal gaat dat je na de dood moet balanceren over een messcherpe brug die loopt over het hellevuur om in de hemel te geraken. Zonder een dier te hebben geofferd zou je die brug niet over komen. Alle dieren die je jaarlijks geofferd hebt zouden je helpen om over die brug te gaan, omdat je op hun rug de overtocht zou kunnen maken. Zonder de offerdieren zou je het niet redden.

Nou, dan maar niet, denk ik dan. Als het zo moet! Dat eerst dieren voor mij moeten sterven om mijn geweten te sussen. En dat daarenboven die dieren ook nog mij moeten dragen op hun rug om over die vlijmscherpe brug de hemel te bereiken, Dat gaat er bij mij niet in. Doet me verdacht veel denken aan het verhaal van Jezus. Hij zou als een offerlam een zeer pijnlijke dood zijn gestorven om voor onze zonden op te draaien. Dat is toch onrechtvaardigheid ten top! Ik geloof daar niet in. Ik geloof dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze daden. Naar de hemel (zo die al bestaat in letterlijke zin) zijn geen kruiwagens.

Ik wil andere moslims niet beledigen. Ik ben dan wel moslim, maar ik ben niet opgegroeid met tradities, die voor andere moslims vanzelfsprekend zijn. Voor mij is deze traditie niet vanzelfsprekend. Ieder het zijne en ik het mijne.

Offerfeest (eid ul adha)

Vandaag was het weer zo ver. Het einde van de jaarlijkse hadj (bedevaart) en tevens het offerfeest voor alle moslims ter wereld.

Ik ben nu 41 jaar moslim. Dat is het grootste deel van mijn leven. Maar het nut van het offeren van een schaap, geit of koe, teneinde dat te verdelen onder familie, bekenden en armen heb ik nooit begrepen. Hoe mooi ik het verhaal ook vind van de heilige Ibrahim (Abraham), die de opdracht van Allah (God) kreeg om zijn zoon te offeren. Hij wilde aan die op het oog onbegrijpelijke opdracht gehoorzamen. Een enorm staaltje van onvoorwaardelijk geloof, dat soms tegen elk menselijk verlangen in kan gaan. Uiteindelijk hoefde Ibrahim zijn zoon niet te offeren. Het mes bleek ineens te bot. Het lukte niet om zijn zoon te doden en toen hij teleurgesteld (omdat hij niet kon beantwoorden aan wat er van hem gevraagd werd) het mes weg smeet, doorkliefde het mes een stuk rots (zo scherp was het ineens). En tegelijk stond daar plotseling een schaap. Toen begreep Ibrahim dat hij zijn zoon niet hoefde te offeren maar wel dat schaap.

Vanwege dit mooie verhaal worden er tijdens de eid ul adha overal ter wereld massaal dieren geslacht door moslims. Ik heb daar nooit aan meegedaan. Het stuitte me teveel tegen de borst. Ik maakte weleens geld over, dat naar een ander land gestuurd werd (waar mensen het minder goed hadden), zodat men daar een dier kon offeren en verdelen. Meestal naar Tsjetsjenië, omdat mijn broer daar vermoord is tijden de bouw van een ziekenhuis in oorlogstijd (door iemand van de Russische geheime dienst, bleek later).

Maar de laatste jaren stuur ik geen geld meer. Ik probeer op een ander manier ‘goed te doen’. Door geld en spullen te geven aan mensen die echt niets hebben en vandaag door mijn werklust ter beschikking te stellen van het algemeen belang.

Vanmorgen ging ik even kijken of mijn auto geen schade had opgelopen van eventueel vallende takken van de enorme bomen die er in deze buurt staan. Dat was gelukkig niet het geval. Ik zag een mooie donkere vader in een prachtig wit pak met twee zoontjes, ook in een smetteloos wit pakje, en een dochtertje met een schitterende prinsessenjurk en met roze extensions ingevlochten haar. Ze stapten in hun auto, waarschijnlijk om naar de moskee te rijden. Het was een prachtig gezicht. Daarna zag ik het veldje voor mijn huis, dat al meer dan een maand bezaaid is met afval. Plastic, papier, flessen. Van alles wat mensen maar kunnen weggooien. Het is al weken geen gezicht en een doorn in mijn oog. Het mooie groene gras wordt er helemaal door ontsierd en soms zie je vogels pikken in de viezigheid en het plastic.

Ik pakte een grote vuilniszak en deed een plastic wegwerphandschoen aan. Bukkend en strekkend pakte ik al de ellendige rotzooi die overal verspreid lag en bovendien versnipperd was door de grasmaaier (want gras maaien is het enig dat hier wel gebeurt!) op. De zak werd steeds zwaarder en ik moest me onder prikkende bosjes begeven om verdwaalde bierflesjes te kunnen pakken. Uiteindelijk was de zak meer dan vol en ik helemaal bezweet. Maar hoe rustig lag de grasmat er weer bij. Dit is mijn bijdrage vandaag aan het eid-festijn. De mensen die terugkomen van hun bezoek aan de moskee en hun families komen thuis in een vriendelijke groende omgeving en ikzelf erger me niet meer groen. Tot de volgende keer dat hier alles weer vol ligt…..

Lekker thuis

Ahmad zei het laatst ook tegen me. Hij heeft geen behoefte om er veel op uit te gaan. En ik heb dat ook steeds minder. Zo reislustig als ik vroeger was, zo een huismus men ik nu geworden. Ik vermaak me prima. Een uitstapje naar de Hornbach, de Action of de Jumbo is voor mij al spannend genoeg. Als ik iemand tegenkom, maak ik een praatje. En dan weer lekker naar huis. Bezig met mijn eigen dingetjes, net als Ahmad..

Het leukste vinden wij het nog om in de natuur te zijn. Maar ook daar ben je te vaak nu met vele anderen. Fietsers en wandelaars. Wat zoeken we dan daar? Hier thuis in ons eigen tuintje is het goed toeven en wel zo rustig. Alles bij de hand.

Ik heb mijn schilderij nu definitief af. Voor jullie ziet het er misschien hetzelfde uit als een paar weken terug. Voor mij niet. Ik vind het nu goed genoeg. Meer kan ik er niet van maken. Op naar het volgende en hopelijk laatste werk in opdracht. Ik wil daarna graag wat vrijer gaan schilderen. Wel realistisch maar met algemener onderwerpen. Geen bekenden, maar zomaar figuren of taferelen die mij wat zeggen.

Ahmad is ook lekker bezig. Hij is klaar met de betegeling achter en naast het schuurtje. Ik heb hem alleen gefaciliteerd door een paar keer naar Hornbach te rijden. En ik was blij dat ik vorig jaar naar mijn zoon heb geluisterd en toen geen klein autootje heb gekocht maar een royaler model, waarin je naar behoren spullen in kan transporteren.

Ahmad blijft ook bezig met zijn pyrografie en maakte voor mij dit plaatje van mijn lievelingsdiertje.

Die komt naast mijn bed te hangen!

PS ik keek net even goed naar het stokstaartje en moest lachen om de lange arm van het diertje. Ik liet het aan Ahmad zien en die moest ook lachen. Hij gaat het oplossen. 😉

Etsy getsie

Zoals ik in het vorige artikeltje zei, hebben we niet stil gezeten qua huisnijverheid. Iemand bracht mij op het idee dat we eventueel onze producten kunnen gaan aanbieden op een site, genaamd Etsy. Dus ik ging enthousiast aan de slag, niet gehinderd door enig overleg met mezelf of ik daar goed aan deed. Ik dacht, zoals gewoonlijk: ‘Ik zie wel waar ik uit kom’. Het was een hoop gedoe om mijn ‘internetwinkeltje’ te openen op die site. Nadat ik met moeite zowel voorbeelden van de bij mij als bij Ahmad af te nemen producten op de site geplaatst had, kwam ik uiteindelijk bij het stukje van de de betaling. ‘Hoe wilde ik betaald worden’, maar ook ‘hoe ging ik betalen’? Met een creditkaart die ik niet heb en ook niet van plan ben aan te schaffen.

De webmasters van Etsy bewijzen hun diensten uiteraard niet voor niets. Ze willen centjes zien. Voor het mogen tonen van de producten moet ik al betalen. En verder wil Etsy 5% van de opbrengst van elk verkocht product. Ten eerste denk ik dat ik niks ga verkopen en ten tweede wil ik heel weinig rekenen voor mijn werkjes. Maar de opbrengst delen met Etsy, dat zie ik niet zitten.

Dus verwijderde ik mijn account en dat ging gelukkig gemakkelijk. Etsy is netjes en eerlijk. Maar ik ben blij dat ik weer van ze af ben. Een uurtje werk voor niets. 😉

Huisvlijt

Ahmad en ik zijn heel productief geweest. Vooral Ahmad gaat als een speer met zijn pyrografie. Dit zijn zijn werkjes tot nu toe in de afgelopen maanden hier.

pyrografie op boomschijf (doorsnede 30 cm)

pyrografie op geperst hout als schilderijtje (20 x 20)

pyrografie op boomschijf (20 x 20)

pyrograffie op boomschijf 30 x 30

Hop op hardboard 15 x 20

Uil op boomschijf 15 x 15

Egeltje op boomschijf 15 x 15

Charlie Chaplin

Don Corleon

Tot nu toe maken we onszelf en de familie blij met de werkjes, maar in de toekomst moeten we misschien op markten gaan staan.
Ik ben ook bezig geweest. Mijn werkjes zijn minder snel af. Omdat ik nooit tevreden ben en altijd nog wat zie dat beter kan. Dit is mijn laatste product. Ik twijfel nog even of het al af is. Denk dat ik het bijna voor gezien moet houden en het moet laten drogen.

Intussen heb ik alweer zin in een nieuw schilderij. Ik wil mijn kleinzoon met zijn vriendin schilderen. Wel met een andere achtergrond natuurlijk. Ik dacht aan de kleur paars tot violet als achtergrond.

Maar we hebben ook andere plannen. Een gedeelte van onze door de woningbouw verlengde tuin moet nog betegeld worden. Ik zocht lange tijd tevergeefs naar een tuinman/ stratenmaker, die dat voor ons wil doen tegen betaling. Het schijnt geen aantrekkelijk karwei te zijn, want ik krijg geen reacties meer van het hoveniersbedrijf dat ik benaderde.
Dus gaan de oudjes het maar zelf doen. Met houten tegels, want die zijn niet zo zwaar. Jippie aiai jippie jippie jee!

Koopjes jagen

Bij Kruidvat heb ik een klantenkaart. Daarop schijn je punten te sparen. Laatst kreeg ik een mail van Kruidvat, waarin mij werd voorgesteld mijn klantenpunten in te leveren voor korting bij aankopen. Dat kon ook via internet. Dus ik ging kijken op hun pagina. Daar was een jurkje te koop voor 9.95. Maar ik kon het krijgen met 50% korting. Dus ik denk: bestellen dan maar. Toen ik wilde afrekenen bleek ik dat niet te kunnen doen. Ik moest verder winkelen tot minimaal 15 euro. Dus ik bestelde nog twee flessen shampoo (2 halen 1 betalen). Dat is rijkelijk veel voor een vrouw die haar haren maar eenmaal in de week wast. Het zal waarschijnlijk genoeg zijn voor een leven, als ik die shampoo al mag overleven. Om het bedrag verder rond te maken kocht ik nog betadine, altijd goed om in huis te hebben. Om ook de verzendkosten nog uit te sparen liet ik het gratis bezorgen bij het afhaalpunt bij mijn in de buurt. En gisteren kon ik het pakketje afhalen met een afhaalbericht dat ik kon laten zien met mijn telefoon.

Het pakketje bleek een reuzenpakket te zijn, dat niet in mijn fietstas paste. Dus ik besloot het ter plekke uit te pakken. De enorme lucht-gevulde plastic bubbels gooide ik in de vuilnisbak en de doos in de papierbak. De paar artikelen die ik eruit viste pasten gemakkelijk in mijn tas. Zwetend vanwege de drukkende hitte vervolgde ik mijn weg daarna naar de slager.

Vandaag paste ik de jurk in de maat S, die alsnog te ruim om mij heen zat. De jurk was te recht genaaid. Op het plaatje op internet leek de jurk mooi getailleerd. Waarschijnlijk stiekem met een speld van achter bij elkaar genomen om de jurk er goed te laten uitzien op de foto. Geen probleem. Ik heb een heel goede naaimachine van wijlen mijn moeder. Het ding naait als een goed geoliede machine, ook al olie ik hem nooit. Dus ik aan weerszijde het jurkje wat meer ingenomen, zodat het ding toch goed ging zitten. Maar de kleur viel wat tegen. Het meisje op de foto van internet was licht getint en bij haar oogde de beige met zwarte slangenprint goed. Maar mij staat beige niet! Dat was ik even vergeten. Dat heb je als je via internet koopt.

Er was nog zo eenzelfde jurk te koop in zwart met rozerode bloemen. Dat is meer mijn kleur, bedacht ik. Dus ik weer zoeken op de internetpagina van Kruidvat. Hij was er nog in S. Nu met maar liefst 75% korting, voor het luttele bedrag van 2.50 dus! Dus ik weer bestellen. Weer moest ik aanvullen. Dit keer nam ik er 3 flessen douchegel en een oogpotlood bij. Vrijdag mag ik het pakje ophalen. Nu vind ik het wel even welletjes met dat gezoek naar koopjes. Maar het naaien van de gewenste contour in de zijnaden zal dit keer nog gemakkelijker gaan. Ik heb nu ervaring.

Ik moest even aan mijn dochters denken. Die hebben nooit willen leren naaien. Jammer is dat. Ik was altijd erg leergierig op dat gebied. Daar pluk ik al mijn leven lang de vruchten van. Wijlen mijn vader er moeder waren ook gek op deze handvaardigheid. Zowel mijn moeder als mijn vader maakten zelf kleding op de naaimachine.