Makkelijk schilderen

Deze maakte ik echt in enkele uurtjes. Vermeld moet wel worden dat alle credits moeten gaan naar de oorspronkelijke schilder of schilderes van dit schilderij. De mijne is nageschilderd en dat is veel gemakkelijker dan zelf zo een schilderij maken.

dit is mijn schilderij
dit was het voorbeeld, van internet gehaald

Cadeau voor mijn kleinste kleinkind, met dank aan de oorspronkelijke schilder(es).

Massale slachtpartij

Nee, ik deed er niet aan mee, aan het jaarlijks terugkerende slachtfeest. Alleen al het idee om het woord slacht aan feest te koppelen staat me tegen. In al die jaren dat ik nu moslim ben (43 jaar), heb ik dit ritueel nooit begrepen. Wil je iets offeren, omdat je je dankbaarheid aan de Schepper wil tonen, doe dat dan. Er zijn zoveel manieren denkbaar, maar het zinloos slachten van dieren in een land waarin al een overconsumptie van vlees bestaat, lijkt mij geen daad van liefde. Ik zag ook nooit het verband met het verhaal van Ibrahim (Abraham), wiens geloof op de proef werd gesteld. Hij slaagde voor de test, maar denken mijn broeders en zusters in het geloof werkelijk dat ze iets eerbaars doen als ze een dier laten slachten? Ik heb dat werkelijk nooit begrepen. Schreef er in dit weblog al eerder over.

Wat ik wel deed vandaag (en dat was zeker niet om bonuspunten te vergaren bij Allah) was het graf bezoeken van mijn lieve overleden zoontje Imran. Hij zou nu al 34 jaar zijn, als hij nog geleefd had. Maar hij mocht maar vijf daagjes oud worden, dit kleine mannetje met zijn wijze gezichtje en zijn aandachtige oogopslag. Ik moest die 5 dagen alsmaar naar hem blijven kijken, zo geboeid was ik door hem. Gelukkig maar, want daarom ben ik zijn gezichtje nooit vergeten, hoewel ik geen foto van hem heb.

Het was de zoveelste keer alweer, dat ik naar Utrecht reed, naar zijn islamitische grafje. Vandaag ontroerde het me meer dan ooit, dat hele veld met kindergrafjes te zien. Zoveel kindertjes liggen daar begraven en ook wat volwassenen. Sommige met fotootjes die de overledene, nog in leven, lieten zien. Het brak mijn hart. Kon mijn tranen van ontroering niet bedwingen. Het leven is zo kort en voor al die kleine engeltjes was het nog korter. ‘Inna l’Illahi wa inna l’Illahi rajiun’, wij komen van Allah en naar Allah zullen we terugkeren. Laten we ons best doen voor elkaar. We zijn hier maar eventjes……

Imran 4 mei 1986 tot 8 mei 1986
Een zee van grafjes rondom….

Goede Hagenezen

Ahmad en ik hebben besloten er even op uit te gaan met de fiets. Even op en neer naar die molen in Monster, waar je een ijsje kan kopen en dan dat ijsje rustig op kan likken op een bankje met je rug tegen die molen.

Voor vertrek pompt Ahmad nog even mijn achterband op, die eigenlijk al een tijd wat poreus is en heel langzaam leeg loopt, zodat hij ongeveer elke twee weken wat lucht nodig heeft.

Onderweg merk ik dat mijn band steeds leger wordt en op de Monsterse Weg voel ik dat ik bijna op de velg rijd van mijn achterband. ‘Ahmad, mijn band is leeg’, roep ik. Ik stap af en Ahmad ook en dan stopt er een bus naast me. De chauffeur roept: ‘Waar moet je heen?’ ‘Naar Monster,’ zeg ik. ‘Of eigenlijk naar die molen daar.’ ‘Stap maar in,’ zegt hij. ‘Met fiets en al?’ vraag ik onnozel. ‘Ja. wat dacht je dan.’ ‘En mijn man, mag die ook mee?’ ‘Nou, hij kan fietsen en dan zien jullie elkaar daar.’ Ja, dat is natuurlijk logisch. Ik stap in, achterin de bus. Een aardig meisje met een ‘Afrikaanse look’ helpt me mijn fiets naar binnen te slepen. Ik rijd mee, in de bus, staande naast mijn fiets, zonder mondkapje en zonder wat te betalen.

‘Er is daar ook een fietsenwinkel,’ roept de chauffeur. Hij zet me daar af en ik constateer tot mijn blijdschap dat de fietsenwinkel vlakbij de molen en de ijssalon is. Ik vraag aan de jongens in de fietsenwerkplaats of ik mijn band mag oppompen. ‘Breng maar hier’, zegt een behulpzame jongen. Hij blaast lucht in mijn achterband. ‘Je achterband is heel slecht. Ik kan niet garanderen dat hij vol zal blijven’, zegt hij. ‘Zo niet, dan kom ik terug,’ zeg ik. Als ik bij de molen kom, zie ik Ahmad al zitten. Wat heeft hij hard gefietst! We eten ons ijsje en kijken daarna naar mijn band. Die is alweer zacht. We lopen naar de fietswerkplaats. ‘Kunnen jullie nu een andere band op mijn fiets zetten? Want ik moet helemaal naar Den Haag’ vraag ik. ‘Nee,’ zegt één van de reparateurs. ‘Maar je kan wel een leenfiets meekrijgen en je fiets is morgen gerepareerd.’ ‘Dat is fantastisch!’ roep ik. Hij noteert mijn naam, adres en telefoonnummer en neemt mijn fiets in. Ik krijg van hem een mooie gazelle fiets mee.

Ahmad en ik rijden blij naar huis, door de bossen. We voelen ons gezegend. Wat een geluk en wat aardig kunnen mensen soms zijn.

Ik houd van Den Haag, mooie stad achter de duinen……

Ahmads ‘taller’

In Spanje is Ahmad vrijwel dagelijks bezig met zijn glasbewerking (tiffany). Hier kon hij die hobby nog niet uitoefenen, omdat hij hier het gereedschap ervoor niet had. Daarom hield hij zich hier bezig met pyrografie, het brandschilderen van hout.

Laatst was hij jarig en ik wist echt niet meer waarmee ik hem blij kon maken. Wij, oude mensen, hebben vaak alles al wat ons hartje begeert en in ons geval is dat niet echt veel. Maar ik wist dat ik hem een groot plezier zou doen als hij hier ook een atelier kon hebben voor glasbewerking. Ik wilde hem daarin graag faciliteren als verjaardagscadeau. ‘Maar misschien leef ik helemaal niet meer zo lang’, was zijn bezwaar. ‘En dan staan die spullen hier maar.’ Tja, als je zo denkt, dan zou je nooit meer iets aanschaffen op je oude dag. Ik kan me voorstellen dat je daaraan wel denkt als het gaat om het aanschaffen van bijvoorbeeld huisdieren, die jou kunnen overleven. Daarmee wil je je nabestaanden niet opzadelen,

Maar spullen……waarvan je zoveel geniet….nee, daarover denk ik echt anders. De één maakt een reis van duizenden euro’s en de ander schaft spullen aan voor een hobby, die hem dag in dag uit aangename uren verschaft. Hij heeft zich laten overhalen en is nu dolblij met zijn ‘taller de cristales’.

Zijn eerste werkstukje vanuit zijn mooie werkplaats is nu af. Een raamdecoratie.

En hij is alweer bezig met het ontwerp van een lampekap. Intussen kan ik lekker verder schilderen. En zo blijven deze oudjes lekker bezig, als we geen andere dingen te doen hebben.

Aan de weg timmeren

De laatste tijd ben ik aardig bezig aan de weg te timmeren. Ik bied me aan als portretschilder en verkoop een schilderij en vandaag heb ik ook mijn boek gestuurd naar een uitgever, die belooft (bij gebleken geschiktheid) je boek gratis uit te geven. Na het boek een aantal keren te hebben doorgelezen en zoveel mogelijk nagekeken te hebben op eventuele stijl- en spelfouten, heb ik vandaag het boek pardoes in een word-document verstuurd naar een uitgever, die ik verder niet ken. Geen idee wat ze gaan uitspoken met mijn niet versleutelde document. Ze kunnen erin lezen, het veranderen en uitgeven onder iemand anders naam. Of er samen hartelijk om gaan zitten lachen. Ik weet het echt niet. Het is een sprong in het duister.

Ik zal snel een bericht van ontvangst krijgen en over vijf weken laten ze me weten of ze het daadwerkelijk gaan uitgeven. Zo niet, dan kan daarover verder niet meer gecorrespondeerd worden. Dus als ze ervoor bedanken, dan zal ik niet weten waarom ze het hebben afgewezen.

Afwachten maar….Spannend, hè.

Zolang het nog kan…..

Alles verandert en niets blijft. Dat mochten we vandaag weer constateren, toen we naar Kijkduin fietsten. Van het gemoedelijke boulevardje met terrasjes, vistentjes en ijskramen is niets meer te vinden. Het vroegere winkelcentrumpje is nu tijdelijk een getto. Vlak langs de kust staan nu kolossale flatgebouwen, die het zicht voor de bewoners erachter verpesten. Ik heb me laten vertellen dat een appartementje in die kolossen een miljoen euro zou kosten. Gedeeltelijk is de flat al bewoond. Aan de kant met het uitzicht dat niet op de zee gericht is. De andere kant is wellicht te duur?

Alleen het strand is nog hetzelfde als voorheen. Daar kunnen ze niets aan verpesten. We fietsten terug naar huis door het natuurgebied Ockenburg en de Uithof. Ook daar is gebouwd, maar er is nog wel wat ongerepte natuur daar en er zijn daar nog fietspaden, waar auto’s niet mogen rijden. Wat een rust….

Ik denk dat de hele Lozerlaan, die loopt van Vrederust tot aan Kijkduin, uiteindelijk zal overgenomen worden door mensen met grote bouwplannen en grote geldwensen. Wij zullen het veld moeten ruimen. Maar een mooie tijd heb ik gehad in Den Haag Zuidwest met mijn kinderen.

Alles verandert en niets blijft. Wijzelf zullen ook niet meer zo lang op deze wereld blijven. Genieten van elke nieuwe dag dan maar! Zolang het nog kan……

Napraten

Het was heerlijk om na zo lang en met te weinig slaap geschilderd en geveegd en geklooid te hebben, eindelijk rustig te kunnen slapen. Ik had tevoren alles opgeruimd. De voorbeeldfoto weggegooid en mijn palet en kwasten gereinigd.

Maar toen ik vanmorgen wakker werd, kreeg ik toch weer dat nare gevoel iets afgeleverd te hebben waar ikzelf helemaal niet blij mee ben. Het schilderij is al weg en betaald, maar bijna krijg ik de neiging om de klant aan te bieden het schilderij nog even terug te nemen om het verder onder handen te nemen. Ahmad vindt dat een belachelijk idee en waarschijnlijk heeft hij gelijk. Ik ga dat ook niet doen, maar ik voel me nog steeds ongemakkelijk met het verdiende geld. Ben er niet trots op.

Wat betreft de toekomst van mijn heerlijke huurwoning, die mij zo liet stressen het volgende: We zijn naar een voorlichtingsbijeenkomst geweest en daar merkte ik dat de bouwplannen dit keer echt concrete vormen hebben aangenomen. Er lagen maquettes in een vitrine van hoe het er allemaal gaat uitzien. Wat ik al begrepen had uit de brief die ik kreeg, bleek werkelijkheid te zullen worden. Met name de ruime vijf-kamer woningen met voor- en achtertuin en gelegen aan groene weides moeten het veld ruimen voor dicht op elkaar gebouwde kolossen. Het goede nieuws was dat ons hoekje pas als laatste aan de beurt zal zijn voor de sloop en dat zal rond 2030 zijn. Dan hoop ik 80 jaar te worden.

Het idee dat de plek waar mijn kinderen opgroeiden en speelden voor het huis totaal zal verdwijnen met huis en al geeft me de creeps. Het doet me sterk denken aan de terugkerende nachtmerrie die ik als kind had en waarin ik zag dat mijn ouderlijk huis een ruïne was. Dit is nog erger. Mijn huis en de overige 7 huizen in mijn omgeving zullen totaal verdwijnen om plaats te maken voor een steriele L vormige flat.

Ik sprak er over met mijn buren. Ook zij vinden het jammer, maar aan de andere kant constateren zij dat de buurt hier erg is achteruit gegaan. En dat is niet zozeer omdat hier veel mediterrane landgenoten wonen, want dat is helemaal geen probeem. Maar omdat de rustige omgeving van deze buurt met gratis parkeergelegenheid hier al jaren dagelijks gebruikt wordt door dealers om hun waren te verhandelen. En dat geeft op veel plekken overlast, waaraan de politie helaas weinig doet. Niet ver van mijn huis is een parkeergelegenheid, waar ik mijn auto kan neerzetten zonder veel last te hebben van vogelpoep. De rest van de wegen hier wordt omzoomd door hoge bomen. Ik vroeg me al een tijd af waarom er ineens zoveel plaats is en niemand zijn auto daar nu parkeert. Ik weet het antwoord nu. Het is de plek geworden waar het meest gedeald wordt. Toen ik in Spanje was heeft daar een grote vechtpartij plaats gevonden met messentrekkerij tussen 10-tallen volwassen, schreeuwende mannen.

Waren het vroeger hangjongeren, die hier de buurt een beetje ‘onveilig’ maakten met wat geblow en soms baldadig gedrag, nu zijn het volwassen kerels in dure auto’s die ’s nachts lawaaierig van zich laten horen en etenswaren en blikjes van zich af gooien, zodat de bewoners die rommel in de ochtend kunnen zien liggen op straat en op het mooie groene gras. Ik bof nog dat ik woon in een rustig gedeelte en op afstand van de openbare weg.

Misschien is het in de toekomst niet zo erg om hier te vertrekken, Den Haag te verlaten en in de buurt van mijn kinderen te gaan wonen…….

En wat betreft het aannemen van portretschilderen in opdracht: ik neem nu even een pauze. Ga de eenhoorn schilderen, die ik zou maken voor mijn kleindochter. Ik heb tegen mijn klant gezegd dat we contact zullen houden en dat ik zal laten weten wanneer ik weer tijd heb voor een volgende opdracht.

Ik ben ook maar een oude vrouw met twee handen en er is nog een leven naast met schilderen bezig zijn.